ไม้บรรทัดส่วนใหญ่มักจะตรง  นอกจากไม้บรรทัดนั้นจะเดี้ยง  หรือไม่ก็เป็นไม้บรรทัดตีโค้งสะโพกของช่างตัดเย็บเสื้อผ้า....เคยเห็นไหมล่ะ   

คิดว่าจะต้อง....  ไม่ใช่คิดอย่างเดียวต้อง...ปฏิบัติตนให้เป็นเหมือนไม้บรรทัด  ในเรื่องของความถูกต้อง  ความเหมาะสม 

เนื่องจากหน้าที่การงานนั้นได้รัดตัวเข้ามาทุกที  ตำรา   เอกสาร  หลักฐาน  ทฤษฎีที่จะนำมาพิจารณาอย่างครบถ้วน  ต้องรอบคอบ 

ตา...ที่มีมีเพียง 2 ข้างนี้  ก็ต้องหัดทำตนเป็น...ตาผลไม้ชนิดหนึ่งที่ต้องหั่นตาทิ้งเวลาจะนำมากิน....

ทั้งๆที่ตาเรามีประโยชน์ต้องใช้ให้คุ้มค่า  ควรแก่การรักษาด้วย  แต่ตรงกันข้าม...เจ้าตาผลไม้นี้  ต้องหั่นทิ้ง...

เฮ้อ! นับประสาอะไร  ตรง...ราวกับไม้บรรทัด  จะกลับกลายเป็นไม้บรรทัดที่เดี้ยง หรือ ไม้บรรทัดตีโค้งสะโพกของช่างตัดเย็บเสื้อผ้าไปเลย...

ราวเช่นนั้น  เป็นการเปรียบเทียบให้เห็นชัดว่า....ต้องทำตัวให้เป็นคนซื่อตรง  ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ที่ปฏิบัติ  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง....การปฏิบัติหน้าที่ในงานที่ต้องใช้การพิจารณา..ต้องรอบคอบ  ระมัดระวัง

ครูอ้อย..เขียนบันทึกนี้ไว้เพื่อเตือนตัวเองอยู่เสมอ  ทุกเมื่อเชื่อวันว่า...อย่างหลงผิดเป็นชอบ...อย่าทำตัวเหลวไหล..

ต้องยึดมั่น..ท้ายที่สุดต้อง...เป็นตัวของตัวเอง..กว่าที่เดินทางมาถึงตรงนี้..ต้องฝ่าฟัน  ยึดมั่นกับการทำดี 

มีหน้าที่ที่ได้รับมอบมายและจัดการได้อย่างดีมาโดยตลอด  จะไม่ให้เสื่อมเสีย  บกพร่อง...และต้องทำตัวให้อยู่ในกติกา....

ถึงแม้ว่า...ต้องอุทิศเวลา  สละความสุขสนุกส่วนตัว...มาปฏิบัติหน้าที่ก็ตาม...

การทำงาน  หลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน  มักจะทำให้พลาดและหลุดไปได้  ดังนั้น  ต้องเลือก..ที่จะปฏิบัติในทางใดที่ดีที่สุด  ก็จะทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุด 

เช้านี้...  ต้องทำอะไร...หลายๆอย่าง...และบ่ายต้องไปทำอีกอย่าง...หวังว่า..การทำงานที่ดีที่มีประโยชน์นี้  จะ..ส่งผลไปถึงส่วนรวม  อนาคตของประเทศชาติ...ต่อไป