เมื่อวานได้มีโอกาสนั่งร่วมพูดคุยกับท่านอธิการบดี ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของเทอมนี้ครับ ตามเงื่อนไขเดิม ผมและหัวหน้าสาขาวิชาอีกหลายท่านจะต้องไปนั่งแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่านอธิการบดีสัปดาห์ละครั้ง แต่เทอมนี้เวลาว่างมันหายากจริงๆ ครับ

ท่านเริ่มการพูดคุยไว้อย่างน่าสนใจ จนต้องหยิบมาเป็นประเด็นในการเขียนบันทึกเลยครับ จริงๆ ท่านก็เริ่มการพูดคุยอย่างปกติ จนเราคิดว่าเป็นเรื่องปกติ และไม่เห็นคุณค่าของมันไปครับ

โดยปกติการเริ่มสนทนาพูดคุย ปรึกษาหารือ การประชุม จะเริ่มด้วยการขอบคุณอัลลออ์ การขอพรให้กับท่านศาสนฑูต และบางท่านอาจแนะนำตัว ซึ่งในการแนะนำตัวจะใช้สำนวนอาหรับที่ว่า

احبكم لله

แบบง่ายๆ ว่า ฉันรักพวกคุณเพื่ออัลลอฮ์ แต่ในการคุยกันครั้งนี้ท่านอธิการบดีสะกิดใจที่ประชุมว่า สังเกตไหมว่า ในอิสลาม หากเป็นสิ่งดี เป็นความดีระหว่างกัน จะสนับสนุนให้เปิดเผยใจออกมา เช่น ในทุกๆ วัน เราเจอหน้ากันทุกวัน เรามีความผูกพันกัน เราก็ควรที่จะพูด บอกให้คนที่เราเจอกันทุกวันได้รับทราบแบบชัดๆ กันบาง (ควรจะบ่อยๆ ด้วย) ไม่ใช่ให้รับทราบกันจากความรู้สึกเพียงอย่างเดียว

ในขณะเดียวกันหากมีสิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับเพื่อนของเรา ก็ต้องรีบที่จะตักเตือนด้วยความดี