การบรรยายเป็นไปอย่างง่ายๆ เพราะมีตำราที่ update วิชาการไว้แล้ว ....การสอดแทรกจากประสบการณ์การทำงาน ทำให้เนื้อหากระชับ น่าสนใจมากขึ้น

การฟื้นฟูวิชาการวิสัญญีวิทยา...สำหรับวิสัญญีพยาบาล ครั้งที่ 36  ได้เริ่มขึ้นเมื่อวานนี้ มีผู้เข้าร่วมงานมาจากทุกภาคฯของประเทศไทย  

การจัดงานเป็นไปอย่างง่ายๆ...เป็นวิชาการ....ที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าการกล่าวเปิดธรรมดาแล้วนำผู้เข้าอบรมสู่การฟื้นฟู..... ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง....เริ่มเรียนกันเลย

·        เริ่มจาก “การดูแลระบบก๊าซทางการแพทย์” โดย ผศ.พญ.ขัตติยา  มโนยางกูร

 

·        ต่อมาเป็นเรื่อง “การใช้ยาหย่อนกล้ามเนื้อในทางคลินิก” โดย อ.พญ.พรรณิกา  วรผลึก 

......แล้วเบรค........อาหารว่าง...... 

·        “การให้ยาระงับวามรู้สึกในผู้ป่วยที่มีโรคระบบทางเดินหายใจ” โดย ผศ.นพ.ทนันชัย  บุญบูรพงศ์ 

......จากนั้นพักรับประทานอาหารกลางวัน  

·        บ่ายเริ่มด้วย “การให้ยาระงับวามรู้สึกในผู้ป่วยอุบัติเหตุ” โดย ผศ.นพ.พรเลิศ  ฉัตรแก้ว....จากนั้นมีการอภิปรายซักถาม... 

การบรรยายของอาจารย์เป็นไปอย่างง่ายๆ  เพราะมีตำราที่ update วิชาการไว้แล้วการสอดแทรกจากประสบการณ์การทำงานด้วย  ทำให้เนื้อหากระชับ  น่าสนใจมากขึ้น

  

บรรยากาศวันแรกดูเงียบๆ  เป็นบรรยากาศวิชาการ ..... ปกติจะคึกคักกว่านี้เพราะเริ่มที่กฎหมาย..อันเป็นสิ่งที่วิสัญญีพยาบาลถือว่าเป็นจุดอ่อน 

ช่วงพักก็จะมีรุ่นพี่รุ่นน้องในวิชาชีพเดียวกันทักทายกันตามประสาพี่ๆน้องๆ....แต่แปลก!  ไม่เหมือนการพบปะกันในKMเชียงใหม่สักนิดที่มีกรี๊ดกร๊าด....คึกครื้น...ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้ากันเสียด้วยซ้ำ น่าแปลกใจ!...... 

 

ตอนเย็นเห็นอากาศดี  ไม่มีฝน  ก็เลยชวนกันเดินเล่น..จากตึก อปร...ไปโรงแรม pinnacle.....ผ่านสวนลุมพินี....ไกลโขอยู่เหมือนกัน...คิดซะว่าเดินเล่นหลังจากกิน...เบรคกันทั้งวัน....(จริงๆแล้วคิดว่าใกล้นิดเดียว)

 

พี่ๆน้องๆที่ไปด้วยกันไม่มีใครบ่น  เราบอกว่าเดินกำลังออกกำลังกายกันเน๊าะ   แต่ละคนแก้มสีชมพู...ทั้งๆที่ก็ไม่ใช่เอ๊าะๆเพราะโดนแดด...งานนี้ฉันต้องเสียเงินซื้อครีมบำรุงผิวอีกแล้ว....(ราวกับตอนบำรุงเพราะดำจากการออกตากหมูยอเมื่อก่อนไป KM เชียงใหม่แน่ะ!......)

  

 

สวนลุมพินีทำให้ฉันนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ...ตอนเรียนพยาบาลที่จุฬาฯ....สมัยที่สวนลุมพินีเป็นที่นัดแนะของหนุ่มสาว   ออกมาพูดคุยกัน   สมัยเป็นสาวฉันเองก็แวะเวียนมาดูหนุ่มสาวนอนหนุนตักคุยกันเหมือนกัน...แฮ่ๆ....

แต่ตอนนี้ฉันไม่เห็นบรรยากาศนั้นในตอนเย็น  คงเห็นแต่ผู้คนมาออกกำลังกายกัน  เดินบ้าง   วิ่งบ้าง  บรรยากาศดีขึ้นมาก.....ไม่รู้ว่ากลางคืนจะเป็นยังไงน่ะนะ

 ระหว่างทาง...สายเลือดชาวลาวไม่จืดจาง  แวะซื้อของแซ่บมาทานกันต่อในโรงแรม....แหนมคลุก....ส้มตำป่า...หมูยอทอด....สับปะรด  มะดันแช่อิ่ม...แถมตามด้วยน้ำกระเจี๊ยบที่ชมน้องที่จัดเบรคว่าอร่อย..ด้วยความคนองปากเลยได้น้ำกระเจี๊ยบติดมือมาทานที่โรงแรมอีกถุงใหญ่....ชื่นใจจัง 

......ขามาคืนแรก  check-in  แล้วเราขอเปลี่ยนห้องเพราะเหม็นควันบุหรี่ ทั้งๆที่ฟลอร์นี้ปลอดบุหรี่......... 

.....เอาละ...คราวนี้แหละ   คนที่มา check-in ต่อจากเราจะต้องเปลี่ยนห้องพักบ้าง...เพราะเหม็นกลิ่นปลาร้า.....ฮ่าๆ... 

โอ๊ย!....อิ่ม...แซบ..ง่วง.... 

...อ้าว...วิชาการไม่มีเลย....มีแต่กินๆๆๆ..... 

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะถ่ายรูปการจัดอาหารที่สวยงามมากๆของ รพ.จุฬาฯมาให้ชมค่ะ....วันนี้ลืมถ่าย  เอาแต่กินๆๆๆ...... 

            บันทึกเมื่อ 27  สิงหาคม 2550 ณ โรงแรม pinnacle ค่ะ