กลับถึงขุขันธ์เมื่อสัก 18 น.เศษวันนี้ (25 ส.ค.)  บรรยากาศ มิตรภาพและบทสรุปจากงาน UKM11 ตลอด 2 วันเต็มๆ ,   และกว่า 5 ชั่วโมงที่บ้านพ่อครูบาสุทธินันท์     รวมทั้งสภาพแวดล้อมอันอุดมสมบูรณ์ของ 2 ข้างถนนทั้งระหว่างไปและกลับ   ทำให้ได้วิตามินใส่สมองกลับมามากมาย     แต่โจทย์ปัญหาใหญ่ข้อเดิมๆที่ว่า "ทำอย่างไรหนอ? การศึกษาทุกระดับของประเทศไทย จึงจะสามารถช่วยให้สังคมร่มเย็นเป็นสุข   ให้สมกับความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินที่มีพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระราชินีทรงเป็นมิ่งขวัญ"   ก็ยังขบคิดไม่ออกว่าจะมีลู่ทางเป็นไปได้ในฉันใด?   (แม้แต่ในสังคมเล็กๆในเขตบริการของโรงเรียนบ้านโคกเพชร)    เพราะทั้งๆที่ทุกคนทุกฝ่ายต่างก็มุ่งหวังแบบเกิน 100   (ดูจากงาน UKM11) ,    มีตัวอย่างดีๆพร้อมองค์ความรู้สำเร็จรูปให้ใช้(ที่บ้านพ่อครูบาสุทธินันท์ ซึ่งทำให้ดูมานานแล้ว)  แต่สังคมไทยก็ดูย่ำแย่ลงทุกวัน   ชาวนาเริ่มทำนาไม่เป็น   ที่นาเริ่มหายไปจากชาวนา   แล้วพรุ่งนี้มะรืนนี้เด็กๆที่เป็นลูกหลานของเขาเหล่านั้น    จะเอาอะไรเป็นที่ยืนที่ตั้งหลัก     ท่านใดมีลู่ทางดีๆ ช่วยแนะนำเพิ่มทีครับ