นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าต่อให้โรงเรียนมีความพร้อมขนาดไหน แต่ถ้านักเรียนไม่สนใจศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองก็ไม่เกิดผลในการพัฒนา

         เปิดเรียนมาหลายสัปดาห์ทำการเรียนการสอนตามปกตินักเรียนขาดบ้างลาบ้างตามประสา 6/7 ที่ไม่สมบูรณ์สักที ปีนี้มีนักเรียนอยู่ 22 คน แรกเปิดเรียน หลังจากนั้นคนที่ไม่เข้าห้องเรียนสักทีก็โดนเนรเทศออกให้ไปอยู่นอกโลก 2 คน คงเหลือ 20 ชีวิตปรากฏว่าสภาพห้องดีขึ้นมา แต่ก็ยังขาดๆ หายๆไปตามบ้างตามวิสัย (เรียนไม่ได้ก็ไม่อยากเรียนใครจะทำไม ก็ฉันอยากโง่ไม่อยากฉลาดนี่ใครจะทำไม) แล้ววันนี้ก็เกิดเหตุการณ์ที่ครูผู้สอนไม่คาดคิด เมื่อครูให้นักเรียนค้นอินเทอร์เน็ตตามหัวข้อที่กำหนดให้ แล้วบอกให้จัดเก็บข้อมูลใน Word เพื่อทำรายงานตามรูปแบบที่กำหนดให้ปรากฏว่านักเรียนทำไม่เป็น ต้องมาเริ่มต้นสอนกันใหม่ตั้งแต่

1. พื้นฐานการ Copy

2. การบันทึก

3. การเปลี่ยนรูปแบบและขนาดตัวอักษร สีตัวอักษร

       ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นพื้นฐานที่นักเรียนทั่วไปเขารู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองแล้ว ขนาดเด็กประถมเขายังทำเป็น นี่นักเรียนชั้นม.6 ไม่รู้ได้งัย แต่หลายคนบอกไม่เคยเรียนรู้มาก่อนที่บ้านไม่มีคอม ที่โรงเรียนเก่าม.3 ไม่ได้เรียน ดูสภาพแต่ละคนแล้วน่าสงสารความไม่รู้และไม่ยอมแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง ทั้งที่โรงเรียนนี้เขามีห้องคอมพิวเตอร์ตั้งหลายห้อง ทำไมไม่หาโอกาสเรียนรู้ด้วยตนเองแต่นักเรียนหลายคนพอเป็นแล้วก็ตื่นเต้นแล้วก็ฝึกทำอย่างตั้งใจ คงต้องสอนกันอีกหลายขั้นตอนกว่าจะเป็นรายงาน 1 เล่ม นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าต่อให้โรงเรียนมีความพร้อมขนาดไหน แต่ถ้านักเรียนไม่สนใจศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองก็ไม่เกิดผลในการพัฒนา