.......................
.....................
พ่อเพียงชาวนาผู้ปลูกข้าว
สันหลังของชาวไทยทั้งผอง
พ่อทุกข์ระทมถมเป็นกอง
ไร้คนเหลียวมองของสังคม
ชาวนาหน้าดำผู้ต่ำต้อย
ได้แต่นั่งคอยซึ่งลมฝน
ยามหนาวร้าวเนื้อแทบเหลือทน
เดียวดายไร้คนมาจุนเจือ
หาฟืนสุมวางจากทางรก
พ่อคอยหยิบยกมาเติมเชื้อ
ล้อมวงกินข้าวเคล้ากับเกลือ
เพียงฟืนสุมเชื้อเพื่อไล่ลม
ยามแล้งแผ่นดินแตกระแหง
พ่อสิ้นเรี่ยวแรงจนขื่นขม
หวังฝนทำดินให้เป็นตม
พ่อยอมเป็นลมได้ทำนา
เม็ดข้าวทุกเม็ดจากเลือดเนื้อ
หยาดเหงื่อดั่งเกลือบนผิวหน้า
อนาถสังคมชนชาวนา
ได้มาน้ำตาแทบกระเต็น
ซ้ายข้าวขวาเคียวคอยเกี่ยวข้าว
น้ำตาความเศร้าใครมองเห็น
ความจนทำร้ายตายทั้งเป็น
พ่อเพียงอยากเห็นเจ้าได้เรียน
เจ้าเป็นหนึ่งเดียวแห่งความหวัง
ชีวิตเจ้ายังสวยสดใส
หยาดเหงื่อของพ่อที่เสียไป
ส่งเจ้าจบได้ก็เพียงพอ
ถึงตอนขายข้าวเศร้าจับจิต
ใครบ้างหนอคิดถึงอกพ่อ
มือเหี่ยวเกี่ยวข้าวจนหยิกงอ
ได้เงินยังไม่พอให้เจ้ากิน
กำลังใจของพ่อไม่แห้งเหือด
แม้ดั่งขูดเลือดจากก้อนหิน
คนจนนั่งเศร้าปั้นข้าวกิน
คนรวยโบยบินกินดวงดาว
ยากจนข้นแค้นแสนสาหัส
เหมือนถูกมัดมือชกมาเนิ่นยาว
ใครบ้างนึกย้อนตอนกินข้าว
ถึงความปวดร้าวกว่าได้มา
ตัวดำทำนาบนหน้าดิน
คนร้ายทำกินบนหลังข้า
ซื้อข้าวคดโกงโก่งราคา
ถึงว่าอย่างไรก็ขายมัน
ค่าเทอมของเจ้าในปีนี้
อย่างดีก็คงยืมเจ้าพวกนั้น
ผูดมัดรัดเกี่ยวพัลวัล
ถึงรู้เท่าทันก็จนใจ......ยังมีเนื้อหาอีก............................. <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">กลอนบทนี้ ผมหาต้นฉบับมาได้ไม่หมด เนื้อหาเลยขาดไปท่อนหนึ่ง อยากพยามนึกและเขียนให้จบ แต่ก็ไม่เขียน เพราะว่าผมเขียนด้วยอารมณ์ละบรรยากาศอีกแบบหนึ่งในตอนนั้น แต่เนื้อหารวมๆนั้น ตอนออกค่ายที่ภาคอีสาน ผมเจอลุงคนหนึ่ง ถือขวานเล็กๆ นุ่งผ้าขาวม้าเพียงผืนเดียว หน้าตากร้านแดดกร้านลม อายุคงเลยวัยกลางคนไปแล้ว เราได้คุยกันชั่วใบจากมวนนึง ใจความว่า แกไม่ได้ทำนาเพื่อแลกข้าวกินเพียงอย่างเดียว แต่แกยังมีลูกที่ต้องส่งให้เรียนอยู่ ถึงแม้จะได้เงินแต่ละครั้งน้อยนิด แต่แกก็ไม่เคยลืมความฝันเพียงหนึ่งเดียวของแก คือ การศึกษาของบุตรชาย ด้วยความสะเทือนใจ พอกลับมาถึงผมพยายามจับใจความและเขียนเรื่องราวเป็นบทกลอนทันที.....แม้เนื้อเรื่องจะไม่ปะติดปะต่อแต่ก็ได้บรรยากาศดี</p>
ซึ้ง แล้ว หละ