วันศุกร์...เป็นวันสุข จริงหรือ? บางครั้งมันก็เหงาๆ พิกลอยู่ ถ้าไม่เชื่อ..ลองละตัวเองออกจากกองงานตรงหน้า แล้วนั่งนิ่งๆ ในช่วงเย็นๆ ของวันศุกร์ดูสิ.. แล้วจะรู้ว่า..มันเป็นยังไง?

"วันศุกร์อีกแล้ว... เหงาจัง!!" 

เคยมีใครรู้สึกอย่างนี้บ้างหรือเปล่านะ?

ตอนเด็กๆ เราก็ชอบวันศุกร์เหมือนกัน เพราะจะได้หยุดดูการ์ตูนวันเสาร์-อาทิตย์ แล้วก็จะถึงวันที่ป๊ะป๋ากับแม่อนุญาตให้นอนดึก-ตื่นสายได้ และบ่อยครั้ง..วันศุกร์ก็เป็นวันที่ครอบครัวเราจะไปทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน ...มีความสุขน่าดู

พอเริ่มย่างเข้าสู่วัย(หา)เงิน  เรามักจะได้ยินบ่อยๆ ว่า "วันศุกร์" เป็นวันที่ใครๆ ต่างก็รอคอย ต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเองแตกต่างกันไป

 แต่สำหรับเรา .. จำได้ว่า ตอนเรียนจบใหม่ๆ มีงานทำแรกๆ ทุกวันเป็นวันสุข .. วันไหนๆ ก็อยากมาทำงาน วันไหนๆ ก็มีความสุข พอถึงวันศุกร์ทีไร เป็นต้องโทรนัดฝูงเพื่อน..เอ้ย..เพื่อนฝูง ไปรวมกลุ่มสังสรรค์กัน กินข้าวกัน ดูหนัง ร้องคาราโอเกะ ไปตามประสา หรือถ้าไม่มีนัดที่ไหน กลับบ้านไปหาป๊ะป๋า แม่ และน้องสาว ก็มีความสุขดี (แม่จะเตรียมของกินไว้ขุนลูกสาวเอาไว้อย่างมหาศาล..เช่นเคย)

แต่แล้วเวลาผ่านไป... อยู่ๆ วันหนึ่งก็รู้สึกว่า "วันศุกร์อีกแล้วเหรอ... ทำไมมันดูเหงาๆ อย่างนี้หว่า???"

เวลาเลิกงาน 5 โมงเย็น ของวันศุกร์ บรรยากาศที่ทำงานจะเงียบเหงา เร็วกว่าทุกวัน ทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง บางคนกลับบ้านต่างจังหวัด ร้านค้าหน้ามหาวิทยาลัยก็แทบจะปิดร้างไปเลย (หาอะไรกินก็ไม่ได้...อันนี้ยิ่งเซ็งจัด) หันซ้ายหันขวา เห็นบรรยากาศแบบนี้แล้ว ยิ่งทำให้รู้สึกว่า มันเป็นวันที่สุดจะเหง้า เหงา เหงา เหงา... เหงาอะไรอย่างนี้ น่ากลัวจริงๆ

อย่าถามหาเหตุผลเลย... มันไม่มี..!!

เราบ่นถึงความรู้สึกแบบนี้ให้เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ใกล้ชิดฟังเป็นประจำ สิ่งที่ได้รับกลับมาทุกครั้งก็คือ รอยยิ้ม และคำถามที่ว่า...............

"วันนี้วันศุกร์ จะไปไหนกันดี?"

แค่นี้เอง... ความเหงามันก็วิ่งหนีไปซ่อนอยู่ไหนก็ไม่รู้  แต่มันก็ซ่อนตัวเองไม่มิดเท่าไร เพราะอีกเจ็ดวัน มันก็มาวิ่งเล่นรอบๆ ตัวเราอีกอยู่ดี