ในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันที่พวกเราทุกคนต้องจากกันไป เพราะทุกคนต้องไปทำหน้าที่ที่ตนรับผิดชอบอยู่ ทุกคนต้องทำหน้าที่ที่ถูกมอบหมาย

แต่ทุกคนมีอีกหน้าที่หนึ่งคือ การรักษาเครือข่าย เครือข่ายน้ำใจ เครือข่ายความรัก ที่มีต่อกัน เป็นการแลกเปลี่ยนเพื่อเรียนรู้ ด้วยความจริงใจ การที่เราจึงต้องบริหารจัดการความรู้ในตัวตนให้เป็นระบบระเบียบก่อน เพื่อสามารถนำไปถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิผล

ความรักและความจริงใจ ที่ทำให้สมาชิก G2K สามารถเหนียวแน่นเป็นปึกแผ่น เป็นสายใยที่ไม่มีอะไรมาบั่นให้ขาดได้

วันนี้ที่จริงแล้วผมต้องรีบกลับไปนอนเพราะเพลียมากแต่ เราก็อดที่จะตามไปส่งพี่น้องของเราไม่ได้ อย่างน้อยก็รู้ว่า ตามไปดูเครื่องบินขึ้นก็ยังดี เป็นเช่นนั้นจริงๆครับ ไปถึงประตูเครื่องปิดพอดี ผมก็ยืนโบกมืออยู่ข้างหลุมจอด ไม่รู้ว่าจะมีใครเห็นผมหรือปล่าว 

ผมยืนดูเครื่องเทคออฟไปจนหายไปในก้อนเมฆ

ป่านนี้ทุกคนคงกลับถึงอุดร-ขอนแก่นกันแล้วมั้งครับ

ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่มาร่วมเติมเต็มชีวิตผมให้สดใสอีกครั้ง 

คนเราเจอกันวันเดียว หากมีบุญสัมพันธ์  ก็เหมือนเจอกันมาหลายชาติปี