เดินทางไปทำงานที่นครศรีธรรมราช (๑)

รับปากผู้บริหารของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ไว้ ว่าจะมาเริ่มทำงานในวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๐

ถึงเวลาที่รับปากผู้บริหารของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ไว้ ว่าจะมาเริ่มทำงานในวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๐ ดิฉันออกเดินทางจากกรุงเทพเมื่อเช้าวันที่ ๑๑ สิงหาคม พร้อมสามี ลูกสาว ลูกเขย และลูกชายคนเล็ก ด้วย Honda Jazz นั่งกันมาแบบไม่อึดอัด พร้อมข้าวของเท่าที่พอจะจัดเตรียมได้ทัน

ความที่มีภารกิจทุกวันไม่ค่อยมีเวลาจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ เก็บของวันสุดท้ายจาก รพ.เทพธารินทร์คือเช้าวันศุกร์ที่ ๑๐ สิงหาคม ของที่เตรียมมาได้คือเสื้อผ้า ๑ กระเป๋า ถ้วยจานที่บรรจุกล่องไว้อยู่แล้ว (ไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง) ๑ กล่อง หม้อหุงข้าวใบเล็กๆ กระติกน้ำร้อนใบเก่า หม้อต้มกาแฟ (ต้องเอามาให้ได้) เครื่องนอน เอกสารและหนังสือ ๑ ลัง กระเป๋าและเป้ของคนที่มาส่ง กว่าจะพร้อมออกเดินทางจากบ้านได้ก็เลย ๐๘.๓๐ น.ไปแล้ว

อากาศวันนี้สบายๆ ไม่ร้อนมาก ลูกชายขับรถเป็นมือแรกมุ่งหน้าลงใต้ เราตั้งใจแวะรับประทานอาหารกลางวันที่หัวหิน สามีพูดว่าไปต่างจังหวัดเขากินกันง่ายๆ อย่างพวกข้าวแกงแถวเพชรบุรี แต่ในรถไม่มีใครเห็นด้วย

เราเข้าเมืองหัวหินไปรับประทานที่ร้านใหญ่ ชื่อไฉ้เปียงหรืออะไรคล้ายๆ แบบนี้แหละ สังเกตเมนูอาหารมีขาหมู-หมั่นโถอยู่รายการแรก ลูกชายคนเล็กเลยสั่งมา ท่าทางคงเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของร้านเพราะเห็นโต๊ะหลังๆ ที่เข้ามาก็สั่งกันทุกโต๊ะ อาหารแต่ละอย่างจานใหญ่ๆ ทั้งนั้น เราอิ่มกันมาก รับประทานอาหารเสร็จได้เวลานอนของลูกชาย ลูกเขยจึงรับหน้าที่ขับรถต่อ เป้าหมายอาหารเย็นที่ปากน้ำ สุราษฎร์ธานี

ระหว่างทางแวะเติมน้ำมันรถ ๑ ครั้งแถวๆ ประจวบต่อชุมพร เราบอก “เติมเต็มแค่ตัด” เด็กปั๊มไม่รู้เป็นคนไทยหรือเปล่า เติมได้ ๑๒ ลิตรกว่าบอกตัดแล้ว เราไม่กล้าให้เติมต่ออีก ออกรถมุ่งหน้าสู่สุราษฎร์ธานี เส้นทางเปลี่ยนไปจากเดิม สามีจำไม่ค่อยได้เพราะไม่ได้ขับรถมาเองเป็นสิบปีแล้ว กว่าจะถึงร้าน “เรือนไทย” ที่ปากน้ำ สุราษฎร์ธานี ก็เลยเวลา ๑๘.๓๐ น.ไปแล้ว

อาหารเย็นมื้อนี้หนักมาก ทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา ครบชุด ที่อร่อยน้อยไปนิดก็เพราะน้ำจิ้มมีรสหวานมากไปหน่อย อิ่มได้ที่ในราคาที่ยอมรับได้

 

 เรามีโควต้าให้กุ้งขนาดเท่านี้คนละตัว ปูอยู่ข้างหลัง

เสร็จอาหารเย็นก็ค่ำแล้ว เราออกเดินทางสู่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ที่ท่าศาลา นครศรีธรรมราช ระหว่างทางทั้งอาจารย์และเจ้าหน้าที่สำนักวิชาพยาบาลศาสตร์ โทรศัพท์เช็คเป็นระยะว่าถึงไหนแล้ว

ถึงมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์เมื่อเวลา ๒๑.๓๐ น.กว่า เข้าไปบ้านพักที่ทางมหาวิทยาลัยจัดไว้ให้ บ้านได้รับการทำความสะอาดไว้เรียบร้อย แต่เฟอร์นิเจอร์และห้องครัวทรุดโทรม เรารู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะเข้าอยู่จึงเอาของออกวางไว้ในบ้านและอพยพกันไปเปิดห้องพักของโรงแรมในมหาวิทยาลัยนอนกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ คืนนี้เราจึงได้พักผ่อนกันอย่างเพียงพอ

วัลลา ตันตโยทัย

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน DM KM Facilitator

คำสำคัญ (Tags)#นครศรีธรรมราช#มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์#สุราษฎร์ธานี

หมายเลขบันทึก: 119810, เขียน: 15 Aug 2007 @ 17:52 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 19:55 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

  • สวัสดีครับ
  • สวัสดีครับ ดร.วัลลา
  • ตามล่องใต้ไปเที่ยว(ผ่านบันทึกนี้)ด้วยคนนะครับ
  • ไปทำงานนานไหมครับ ถึงขนของไปมากขนาดนั้น

 

สวัสดีค่ะคุณสิงห์ป่าสัก

ย้ายมาทำงาน ๔ ปี เลยต้องเอาของมาเยอะหน่อย เพิ่งเริ่มเท่านั้นนะคะ พอครบ ๔ ปีจะงงว่าข้าวของทำไมเยอะได้มากมายขนาดต้องเอารถใหญ่ๆ มาขนกลับทีเดียว