ณ บรรยากาศใดความคิดของมนุษย์ ถูกนำไปสู่การกระทำที่ไม่บรรลุผลตามตั้งใจมนุษย์ก็จะพบกับความทุกข์ สิ่งเหล่านี้เป็นไปตามธรรมชาติ เป็น อิทัปปัจจยตา

               มนุษย์ทุกผู้นาม ล้วนต้องการปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต  เพียง  4   ประการ   อันได้แก่ อาหาร  เครื่องนุ่งห่ม   ที่อยู่อาศัย   ยารักษาโรค   ตามที่เราท่านทั้งหลายทราบกันดีโดยทั่วไป  หลายท่านอาจบอกว่าในความเป็นจริงเราต้องการอะไรอีกมากมายในการดำรงชีวิต   ก็ตอบว่าไม่ผิด  ความต้องการปัจจัยในการดำรงชีวิตเพิ่มเติมจากสิ่งที่กล่าวแล้วข้างต้น  จึงเรื่องเฉพาะตัวของแต่ละบุคคล               

          ความคุ้นชินของผู้คนมักอยู่กับคำถามที่ว่า  ฉันคิดว่าต้องมีสิ่งนี้   ฉันคิดว่าต้องใช้สิ่งนี้ และอีกหลากหลายคำถามในท่วงทำนองเดียวกัน   ดังนั้นเมื่อมนุษย์สร้างวิธีคิดทำให้ต้องหาวิธีทำเพื่อให้ความคิดนั้นบรรลุผลตามที่ตั้งใจไว้   ดังคำพระท่านว่า  คิดดีทำดี  คิดชั่วทำชั่ว            

             บรรยกาศใดที่ความคิดของมนุษย์ถูกนำไปสู่การกระทำและบรรลุผลตามตั้งใจ   มนุษย์ก็พบกับความสุข        บรรยากาศใดความคิดของมนุษย์  ถูกนำไปสู่การกระทำที่ไม่บรรลุผลตามตั้งใจมนุษย์ก็จะพบกับความทุกข์  สิ่งเหล่านี้เป็นไปตามธรรมชาติ  เป็น

อิทัปปัจจยตา             

              แต่มีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งที่ความคิดโลดแล่น  วาดภาพวิมานอันสวยหรู แต่ไม่เคยนำไปสู่การกระทำที่จริงจัง   มนุษย์กลุ่มนี้มักเผยแพร่วิธีคิดของตัวเองผ่านวาทกรรมที่สวยงามและสร้างความงงงวยให้ผู้อื่น  เช่น ปฏิรูป….    ฯลฯ  มนุษย์กลุ่มนี้มีความสามารถพิเศษคือเอาความคิดของตัวเองไปสร้างความทุกข์แก่ผู้อื่น ผ่านกิจกรรมที่วาดภาพให้สวยงาม  เช่น  การประเมิน……     การประกวด ……..   ฯลฯ           

                  ที่เล่ามาทั้งหมดถือว่าเป็นความทุกข์ของผมที่เกิดจากความคิดของผม   เพื่อยืนยันว่า     มนุษย์สร้างความทุกข์   จากความคิดของตัวเอง    เชื่อหรือไม่อย่างไร  ลองคิดดูครับผม