เหน็ดเหนื่อยกันมาก จากการเตรียมงาน "มหกรรมตลาดนัดการจัดการความรู้ 4 ภูมิภาค ครั้งที่ 4" ที่จัดขึ้นที่โรงแรมพาวีเลี่ยน สงขลา พวกเรา ชาวKM โรงเรียนบ้านพรุ ใจจด ใจจ่อกับงานในครั้งนี้มาตั้งแต่ 1เดือนมาแล้ว ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้นระทึก....... เรียกว่าทุ่มกัน สุดฤทธิ์สุดเดช สุดกำลังแรงกายแรงใจ กันจริง ๆ
... เราพานักขับเคลื่อน KM ของเรา ออกจากยะลา ประมาณ 15.00 น. ของวันศุกร์ที่ 3 ส.ค.50 กว่าจะถึงที่หมาย ก็ปาไปประมาณ 18.00น. เพื่อน ๆ จาก สพท.ยล เขต.1 ต่างพากันโทรฯ ตามกันจ้าละหวั่น โรงเรียนบ้านพรุ คงแอบอู้ ซะแล้วงานนี้ เพราะพอไปถึงงาน ทุกบูธ เตรียมงานกันจ้าละหวั่น บางบูธ ก็เรียบร้อยไปแล้ว แต่ของบ้านพรุเรามีแต่ โต๊ะ เปล่า ๆ ขาว ๆ 2 ตัว ชนกัน ช่างอ้างว้าง ว้าเหว่ ซะนี่กระไร แต่โชคดีที่มีเพื่อน ข้างเคียง คือ โรงเรียนบ้านโกตาบารู ช่วยอำนวยความสะดวกให้เราเป็นอย่างมาก ต้องขอขอบคุณพี่ ๆ โกตาบารูทุกท่าน โดยเฉพาะ พี่สาวสุดซ่า ของเรา (พี่แนะ) เจ้าแม่แห่งโกตาบารู รายนี้ ช่วยเหลือเราอย่างดีมาโดยตลอด...
... คืนนั้น ชาว KM บ้านพรุ เราสู้เต็มที่ โดยใช้ห้อง 530 ของพาวีเลี่ยน เป็นศูนย์อำนวยการ และปฏิบัติการ ต่างคนต่างจ้าละหวั่นกับหน้าที่ของตน ทำไป กินไป หลับไป เป็นที่สบายอารมณ์ ท่ามกลางความสนุกสนานที่มีความเครียดปนเป ...โอ้แม่เจ้า....อะไรจะน่าเร้าใจปานนี้.....
... ยัยนู๋ซัน แผนกพิมพ์ ก็พิมพ์ไป หลับไป.... ว่าที่คุณแม่ท้องโย้นู๋เอม ก้อ แบกท้องไป ตัดกระดาษไป.... กะเย๊าะ สตรีหมายเลข 1 ของเรา ก้อสู้โว๊ยยย..เลือกรูปไป ขยี้ตาไป....นู๋สาวิตรี กะนู๋ซ๊ะ ก้อ แผนกติดป้าย.... ที่ไม่น้อยหน้ากว่าใครก้อ ท่านพี่สุดหล่อ แบเล็ง ของเรานี่ละ แผนก ยกและเก็บอุปกรณ์... แต่ที่ลืมไม่ได้เลยก้อ ต้องนี่เลย น้องชายสุดหล่อของเรา เจ้านัน คนนี้ทำหน้าที่ ๆ สำคัญสุด ๆ ถ้าไม่มีคนนี้ละก้อ เราคงขับเคลื่อนKM ของเราได้อย่างยากเย็นแน่นอน เพราะ คุณน้องอยู่แผนก วิ่งโร่ซื้อของกินของหม่ำ..สั่งได้ทุกเมนู...น่ารักจริง ๆ แต่เสียอย่างเดียว..มาน บร้า..โทรศัพท์ไปหน่อย รับงานไป คุยกิ๊กไป เฮ้อออ....ตาร้อนนนนน.... (ไม่ถึงคราวเรามั่งก็แล้วไป ..ฮึ่ม..) ส่วนอีกหนึ่งหนุ่ม(เหลือ)น้อย อีกคนของเรา ท่านแบนัง รายนี้ ก้อช่วยเราได้มากเหมือนกัน แต่ช่วยคนละแบบ ช่วยให้เรา ได้รู้จักเรื่องเกี่ยวกับการเป็นแม่ศรีเรือน ทั้ง ๆ ที่เป็นชายหนุ่ม...เรื่องอะไรนะเหรอ.. ก็ แบนัง สอนพวกเรา วิธีการแกะสลัก......? แหมช่าง....เหลือเกินน๊า ท่านพี่..... ส่วน ผู้ที่จะลืมไปไม่ได้เลยก็คือ ท่าน หัวปลาเรา (ผอ. ดุลลาภ)นี่ละ ท่านก็ ช่วยเราได้มาก ๆ เหมือนกัน ช่วยเดิน และ เดิน ให้เราได้ ปวดลูกกะตาเล่น...แต่ก็ คอยให้กำลังใจเราตลอด...
.......... ฮ้าววววว....ง่วงละค่ะ -_- ไว้ติดตามกัน ต่อ ภาค 2 นะค่ะ
"JasmiN"
