เสน่ห์ของจดหมาย คงอยู่ที่ การได้ลุ้นและรอคอย - การได้ครอบครองสิ่งที่ที่ได้มายาก จึงจะเห็นคุณค่า และซาบซึ้งใจยิ่งกว่า

 

 

 

 

…. Full of All Memories … you will always smile when you’ve got it!!! … That means you have someone to think of, miss, care and have wonderful time together. I hope to collect all postcards for reminding about places, feeling, emotion, event and person who I’ve met.

... From now on, I wishes to get the oversea from mine, I wishes to spend time for a while, more seeking, learning and strolling various of places in up-country, have chance to touch of bright climate, elegant atmosphere and outstanding architecture, famous ancient hall, city as well as monasteries, churches or mosques.

.

... ช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา กลับบ้านไป ได้รับโปสการ์ดที่มิ่งมิตรส่งข้ามขุนเขาล้านนามายังอันดามัน ...  เป็นเวลาเนิ่นนานหลายเพลาเลยทีเดียวนะคะ  ที่ปูมิเคยได้รับ จดหมาย โปสการ์ด หรือแม้แต่การใช้บริการไปรษณีย์ต่างๆ … 

....  ตอนที่ป๋ายื่นพัสดุภัณฑ์นี้ให้ แบบดีใจจัง ...  อารมณ์นั้นคล้ายกับตอนที่ยังเป็นลูกช้างเฌองดอย เลยกระนั้น ...  ทุกๆ วันต้องมาดูและถามไถ่คุณพี่แม่บ้านแล้วล่ะ ว่ามีอะไรๆ ส่งมาถึงเราบ้าง ตามประสาคนไกลบ้าน ...หากมีก็จะหน้าบานกว่าปกติ หากไม่มีนี่หน้าหุบเลยค่ะ  ..   

.... หลังจากที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ๆ เข้าถึง เดี๋ยวนี้แม้แต่ตามชนบทบ้านนอก เวลาลูกๆ ไปเรียนหนังสือในเมือง ก็จะใช้โทรศัพท์ติดต่อกัน.. จดหมายธรรมดาแทบจะไม่ได้ใช้ ...  เพราะด้วยความล่าช้า ไม่ทันใจ หรือปัจจัยอื่นก็ตาม .. จดหมายเลยเป็นหมันไปโดยปริยาย ...  

 .... ผู้เขียนก็แทบไม่ได้เขียนจดหมายนานนมมากแล้ว ... จำได้ว่าเคยเขียนจดหมายที่ยาวที่สุด ก็ 8 หน้ากระดาษ เอสี่ แบบประมาณว่า คนอ่านนี่ก็ฉงน ..  จะฆ่าพี่ทางอ้อมหรือไง 55  เป็นงั้นไป  ...  อาจเพราะด้วยลายมือ หรือจะด้วยสำนวน หรือด้วยอะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้นค่ะ  

... เสน่ห์ของจดหมาย คงอยู่ที่ การได้ลุ้นและรอคอย ...  (หากจะเปรียบไปก็คงคล้ายๆ กับกล้องธรรมดา และกล้องดิจิตอล ซึ่งจะให้อารมณ์ที่ต่างกันมากเลยทีเดียว) ....  การได้ครอบครองสิ่งที่ที่ได้มายาก จึงจะเห็นคุณค่า และซาบซึ้งใจยิ่งกว่า ... จดหมายบางฉบับ ปูยังเก็บไว้จนกระทั่งบัดนี้เลยค่ะ …

 

- ภาพ ตู้ไปรษณีย์ที่ใหญ่สุดในประเทศไทย - yala.org

 

... ระยะหลังๆ สารภาพได้ค่ะว่า ไม่ได้เขียนจดหมายเลย เพราะต้องใช้เวลานาน เมื่อยมือ ใช้พิมพ์ทางคอมพิวเตอร์ ส่งเมลก็สะดวกกว่า ...  แต่แปลกนะคะ เวลาติดต่อผ่านเมล ไม่เคยเกิน 5 บรรทัด เลย ... ดังนั้นการเขียนของผู้คนในสมัยก่อน งานที่ออกมาก็จะละเมียดละไมมากกว่า 

.... แม้ว่าจะห่างหายจากการเขียนจดหมาย กับเพื่อนๆ แต่เราก็ยังส่งโปสการ์ด เป็นสื่อแทนใจ เวลาเดินทางไปไหนมาไหน ...  คิดถึงกันก็ส่งข้อความ ให้กันเป็นที่ระลึก ..  เคยมีนะคะ ประมาณ ไม่ได้รับของใครนานๆ ก็ส่งให้ตัวเองซะเลยกระนั้น ... เวลากลับมาย้อนดูอีกที ก็อมยิ้มได้ค่ะ 

 ....  แม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้ร่ายรจนา พร่ำรำพันเป็นจดหมาย แต่โชคดีนะคะที่ยังมีโอกาสได้เขียนบันทึกประจำวัน และเดี๋ยวนี้วิทยากรก้าวไกล เราก็มีบล็อคดิจิตอล เข้ามาช่วย ซึ่งก็ช่วยให้เราสามารถทบทวน หรือเวลามาอ่านย้อนแล้วก็รู้สึกดีๆ ขึ้นมา ...   

 ...  ประโยชน์ของงานเขียน ไม่ว่าจะในรูปแบบใด ถือได้ว่ามีคุณอนันต์ค่ะ ไม่ว่าจะเขียนบันทึกช่วยตัว ซึ่งช่วยระบายความเครียด ... ยิ่งเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้นี่ยิ่งมีประโยชน์มหาศาล ... เริ่มต้นด้วยจดหมาย จบสรุปด้วยงานเขียน คงไม่ว่ากันนะคะ ... .

...  ก็แค่คิดถึงรูปแบบจดหมายเดิมๆ ค่ะ แต่ก็ยังโชคดีหน่อย ... แม้มิได้เขียนจดหมาย ก็ยังมีที่ระบาย หรือมีโอกาสได้เขียน ..  ได้อ่าน แลกเปลียน เรียนรู้ .. เปิดโลกทัศน์ ..มุมมอง.. ทัศนคติ.. เสพงานศิลป์.. อินอารมณ์ .. รื่นรมย์.. บรรยากาศได้อยู่ค่ะ  ...   

...  จำกันได้ไหม แต่ละท่านเขียนจดหมาย ส่งโปสการ์ด หรือมีความทรงจำเกี่ยวกับ การใช้บริการไปรษณีย์ครั้งล่าสุด อย่างไรบ้างค่ะ … ?  …

... ขอบคุณค่ะ  ....