ผมมีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรม มหกรรมการจัดการความรู้การดูแลผู้ป่วยเบาหวาน เมื่อ 26-27 กรกฎาคมที่ผ่านมา มีกิจกรรมหลายอย่างที่ผมในฐานะของผู้เข้าร่วม มองแล้วไหลลื่นได้เป็นอย่างดี งานช่วงต่าง ๆ ดูดีไม่มีติดขัด คงเป็นเพราะทีมงานที่จัดทำได้ดี และมีการเตรียมการมาดีมาก

ตามที่ผมดู ผมว่าผู้เข้าร่วมก็ได้ แรงบันดาลใจ ความรู้ ทัศนคติใหม่ ๆ  และมีความเชื่อมั่นกันพอสมควรทีเดียว  วันที่ 27 ระหว่างที่นั่งฟังอาจารย์ ดร.ยุวนุช บรรยายถึงสิ่งมหัศจรรย์ 7 อย่างที่อาจารย์พบใน KM และเรื่องราวที่พบในการศึกษาการทำงานของ ทีมงานพุทธชินราช   คุณธวัช มาสะกิดผมเพื่อไปอัด VCD AAR    น้องที่ทำหน้าที่สัมภาษณ์ถามผมว่าเคย AAR ไหม ผมบอกไม่เคย ( ในกิจกรรม Km  ผมเคยทำอย่างเดียวคือเขียน บันทึก ใน blog )  น้องก็เลยอธิบายว่า อยากถามว่าคาดหวังอะไร อะไรเกินความคาดหวัง อะไรที่น้อยกว่าความคาดหวัง จะกลับไปทำอะไร ( ผมนึกในใจ อ๋อ อย่างนี้เคย เวลาประชุมเสร็จ เรามักจะมี after meeting เพียงแต่ผมไม่เรียก AAR )

 ผมนึกไม่ออกครับว่า  อะไรที่ได้น้อยกว่าที่คาดหวัง เพราะงานก็เป็นไปตามที่หวัง ได้เจอคนที่ผมอยากเจอ ได้เก็บเกี่ยวเรื่องที่ผมเตรียมมาเก็บเกี่ยว เรียนรู้  ได้แรงบันดาลใจไปมากพอที่จะลุยงานต่อได้   แต่ยังรู้สึกขาด  อะไรไปบางอย่าง  ที่ผมเองก็นึกไม่ออก ผมบอกน้องไปว่า น่าจะมีอีกสัก 1 วัน น้องคนสัมภาษณ์บอกว่า โห ! เป็น 4 วันเลยเหรอคะ ผมบอกใช่ เรื่องเบาหวานน่าจะมีอีกวัน แต่  ผมก็นึกไม่ออกว่าอีกวันจะทำอะไร รู้แต่ว่าน่าจะมีอีกสักวัน

ผมกลับไปนั่งฟังอาจารย์ ยุวนุชต่อ เพราะจริง ๆ ตั้งใจมาฟังอาจารย์โดยเฉพาะ พอกลับมาก็ถึงสิ่งมหัศจรรย์ที่ 6 เสียแล้ว   พอจบผมเลยเข้าไปขอลายเซนต์อาจารย์  คล้ายขอลายเซนต์ เจเคโรลลิ่ง ในหนังสือ แฮรี่ พอตเตอร์ ยังไงหยั่งงั้น  ถามภรรยาผมที่นั่งฟังอยู่ข้างหน้า ว่าเป็นยังไงบ้าง บอกว่าอาจารย์ เล่าได้ ดีมาก ฟังเข้าใจและน่าติดตาม นึกออกถึงความน่าสนใจของ KM  สมเป็นนักวิชาการที่มาศึกษาเรื่องนี้แล้วเอามาเล่าให้ฟัง  ผมเชื่อว่าจริง เพราะ ปกติภรรยาผมถึงแม้จะนั่งข้างหน้า ถ้าไม่น่าสนใจจริง ๆ เธอจะ ตาปรือ หลับได้ทุกสถานการณ์

ตอนขับรถกลับอุบล ผมยังนึกต่อว่ามันยังขาดอะไรไปน้า ทำไมต้องอีกวันน้า !   ( ปกติเป็นคนอยากรู้อะไรแล้วต้องรู้ให้ได้ มันก็เลยไม่ยอมจบ )  ลองย้อนกลับไปว่าผมชอบอะไรที่สุดใน KM ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ที่ผมชอบที่สุดคือ การเล่าเรื่องราว การทำงาน Storytelling  ของคนทำงาน แบบที่อ่านเจอใน blog นี่แหละครับ  งานนี้ผมเผอิญได้มีโอกาส เข้าไปถามนอกรอบ ฟังเรื่องเล่า จากทีมพุทธชินราช pcuบ้านกร่าง พี่นิพัธ ตามที่ตั้งใจไว้  แต่  ผมยังอยากรู้เรื่องราว ของเพื่อน ๆ ที่ทำงาน จากที่ต่าง ๆ อีกด้วย ตอนอาจารย์ ยุวนุช ถามว่าใครไม่เคยอ่าน blog บ้าง มีคนยกมือกันหลายคน 

 ถ้าจะมีการจัดกลุ่มผู้เข้าร่วมงาน ( ซึ่งก็คือผู้ปฏิบัติ ) มีการเล่าให้ฟัง ว่าตัวเองเจออะไรมาบ้าง ,มีเรื่องดี ๆ อะไรบ้าง เป็นลักษณะเรื่องเล่า  แล้วมีการบันทึกไว้ น่าจะดีทีเดียว  เพราะผมเชื่อว่า ผู้ที่มาเข้าร่วม อยากเล่า อยากถาม อยากคุย อยากแชร์  กับคนอื่น  ถ้ามีเวทีที่ดี ๆ  น่าจะได้อะไรดี ๆ เช่นกัน  ตอนผมนั่งประชุม ผมก็หันไปถามคนข้าง ๆ ว่ามาจากไหน  ทำอะไรบ้าง  ก็ถามได้บ้าง ไม่ได้บ้างเพราะต้องเปลี่ยนฐาน กับเข้าร่วมกิจกรรมอื่น

กว่าจะตอบข้อคาใจได้ก็เกือบถึงอุบลพอดี