เป็นโสดทำไม อยู่ไปให้เศร้าเหงาทรวง ไม่คิดจะมีคู่ควง เดี๋ยวจะพาลล่วงเลยไปเปล่า เกิดมาเดี๋ยวดาย จะตายเพราะความเหงาเศร้า แต่งงานกันเสียเถิดเรา อยู่ว่างเปล่าไม่ดีอะไร

                เทศกาล...วันแห่งความสุขของใครหลายๆคนกำลังย่างกลายเข้ามาแล้ว ช่วงนี้จะเป็นเทศกาลไหนไปไม่ได้ นอกจากเทศกาลแห่งการแต่งงาน  วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เพื่อนสมัยประถมแต่งงาน การไปงานแต่งงานของเพื่อนก็ถือเป็นการเลี้ยงรุ่นไปในตัว เพราะเพื่อนเก่ามากันเยอะ ซึ่งไม่ได้เจอกันนาน ต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ของตนเองที่ต้องทำ เมื่อมีโอกาสได้เจอกันก็เม้าท์กันสนั่นงานเลย

               ดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่า ๆ เหมือนได้ย้อนไปสู่อดีตที่มีแต่ความสุข ไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำหน้าที่ของตนเองคือเรียนหนังสือ และก็เล่นสนุกไปวันวัน ความสุขแบบเด็ก ๆ

               ช่วงนี้ได้รับการ์ดงานแต่งหลายงานเหมือนกัน การมีคู่หรือการแต่งงานเป็นแค่จุดเริ่มต้นของชีวิต ไม่ใช่ตอนจบแบบนิยายที่จบแบบ happy ending แต่เป็นการเริ่มต้น ที่จะต้องเสียสละ ความสุขส่วนตัว เป็นการเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกัน จากคนที่มาจากต่างพื้นที่ ต่างสิ่งแวดล้อมกัน ต่างจิต ต่างใจ จะต้องปรับตัวเข้าหากัน หากปรับตัวได้ ก็จะมีความสุข แต่ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วปรับตัวเข้าหากันไม่ได้ หรือปรับแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ก็อาจพบจุดจบด้วยการเลิกรา ถือเป็นเรื่องที่น่าเศร้า ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย