พี่ครับ..ผมอยากบอกว่า เรื่องราวที่ได้ยิน ภาพที่ได้เห็นทั้งหมดเกี่ยวกับคนไข้ ที่เป็นพี่น้องม้งไทยคนนั้น.... ผมรู้สึกดี และรู้สึกขอบคุณมาก แทนคนไข้ด้วย...

ขณะที่ทำงานห้องตรวจฉุกเฉินวันนี้

 

              ***มีคนไข้หนึ่งคนเป็นชาวม้ง  ลงมาจากดอยไกล  เป็นดอยที่ผมได้ไปออกหน่วยเคลื่อนที่เมื่อเดือนที่แล้ว  จึงเข้าใจได้ว่ามันไกลมากๆ....

              **** ต้องใช้เวลาในการเดินทาง  3  ชม..กว่าจะมาถึงรพ

                ***ภาพที่เห็นคือ ผป นอนมา  ทั้งตัวเลอะและเปื้อนดินโลน  รู้สึกตัวตี  คุยรู้เรื่อง

                 ****สาเหตุที่มาเพราะว่า  ตกรถยนต์  มีแผลที่จมูก และเจ็บคอ  ได้เย็บแผลให้  และเนื่องจากว่าบ้านไกล  จึงได้ให้นอนรพ..คืนนี้  พรุ่งนี้จะส่งตรวจทางรังสีต่อไป.....

 

         

     แต่เรื่องราวที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกดีๆ คือ

             ภาพที่ได้เห็นและเสียงที่ได้ยิน....  เรื่องราวการให้บริการของพี่พยาบาล       หลังการตรวจของแพทย์

           ***คือการอธิบายเรื่องการใช้ยา  อย่างช้าๆและตั้งใจ...

          *** น้ำเสี่ยงที่พูดออกมาด้วยความเสมือนว่าเข้าใจต่อผู้ฟังเป็นอย่างดี  น้ำเสี่ยงที่มีเมตตา..

          *** เพราะการเน้นย้ำ  เรื่องการใช้ยา     และการเน้นย้ำเรื่องการให้มาติดต่อ  เพื่อรับบริการเพิ่มเติม  ในพรุ่งนี้    อย่างชัดเจน....

      และสุดท้ายคือการถามผู้ป่วยและญาติย้ำๆ  ว่า มีความเข้าใจหรือไม่  ไม่เข้าใจอะไรก็ถามได้นะ...

      --- บุตรชายของผู้ป่วยตอบด้วยเสียงหนักแน่นที่แสดงความขอบคุณต่อพี่พยาบาลท่านนี้ว่า......เข้าใจครับๆ  ขอบคุณมากๆครับ ---

 

 

   หลังจากเรื่องราวผ่านความรู้สึกไป  ผมก็คิดว่า 

           เอ??  ...ถ้าจะเดินไปแสดงความรู้สึก  ไปบอกความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้กับพี่จะดีหรือเปล่านะ??...

      

      แล้วผมก็ตัดสิ่นใจเลือก 

                 คือเลือกที่จะบอกความรู้สึกนี้ต่อพี่ตรงๆ    คิดว่าคงไม่แปลกมากต่อการแสดงความรู้สึกจากใจตรงๆเช่นนนี้  เพราะอย่างน้อยพี่พยบาลท่านนี้ก็เพิ่งจะผ่านกระบวนการ สุนทรียสนทนารุ่นที่ 4 ของรพ..เรา

     

      ผมบอกกับพี่ท่านนี้ว่า

               พี่ครับ..ผมอยากบอกว่า  เรื่องราวที่ได้ยิน  ภาพที่ได้เห็นทั้งหมดเกี่ยวกับคนไข้ ที่เป็นพี่น้องม้งไทยคนนั้น....   ผมรู้สึกดี  และรู้สึกขอบคุณมาก  แทนคนไข้ด้วย...

            แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม  แต่ความรู้สึกนั้นก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริง  เป็นความรู้สึกดีๆ  

             และก็รู้สึกดีที่ได้บอก  และชื่นชม..มากกว่าการเก็บไว้ในใจเพียงลำพังครับ....

   

     อืม...พี่พยาบาลท่านนี้  ชื่อพี่พิกุล  ครับ  **ที่อยู่ประจำ ER       

 

       *****ปฏิบัติการเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆน้อยๆ  ระหว่างทางเดินอันยาวไกลของชีวิต  ของการเรียนรู้.....*****