ใครบ้างไม่ปรารถนาจะเป็นที่รักของผู้อื่น หรือจะโกรธแค้นมากเมื่อรู้ว่าใครรัก ... โปรดยกมือขึ้น
อย่าเชียวครับ อย่ายกมือให้ใครเห็นเป็นอันขาด เพราะนั่นคือการกล่าวเท็จ โดยไม่ต้องออกเสียง ใครเห็นเข้า อายเขาแย่เลย
ทุกคนเกิดมาล้วนปรารถนาความรัก ความเข้าใจ และความนับถือ ความศรัทธาจากผู้คนรอบข้าง ถึงขนาดว่ามีการออกแรง ใช้เงิน ใช้อำนาจ ใช่เล่ห์เพทุบาย แสวงหาความรักและศรัทธาใส่ตนก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป แต่ยิ่งทำก็ยิ่งสูญเสียสิ่งที่ตนอยากได้ก็มีให้เห็นมากอยู่ เรียกว่ารวยเท่าไรก็ไม่อาจซื้อหา รักและศรัทธา ที่เป็นของแท้ได้เลย อย่าให้ยกตัวอย่างเลย รู้ๆกันอยู่ใช่มั้ยครับ ท่านผู้ชม
แล้วทำอย่างไรล่ะจึงจะได้มาซึ่ง ความรักและศรัทธา จากคนอื่น
ผมคิดว่าจุดเริ่มต้นที่ดีก็คือ จัดการกับความคิดจิตใจตนเอง อย่าให้ความอยากดังกล่าวมาเดินนำหน้า เพราะเมื่อทำอะไรด้วยอยากได้ความรักและศรัทธา ในไม่ช้าใครๆเขาก็จะรู้ว่า ที่คิด ที่พูด ที่ทำนั้นหนา .. ล้วนไม่ใช่ของจริง แต่ทำเพราะ อยากเด่น อยากดัง ทำเฉพาะต่อหน้าคน ทำหนึ่ง โฆษณาเป็นสิบเป็นร้อย เป็นต้น นี่ก็ใกล้เลือกตั้งอีกแล้ว คอยดูให้ดีก็แล้วกันครับ
ลองคิดตรองจนเห็นแจ้งตามข้อความข้างล่างนี้ดูสิครับ ไม่ใช่แค่อ่านนะ
- ทุกชีวิตล้วนเป็น เพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกัน ทั้งหมดทั้งสิ้น
- เราไม่ได้พิเศษ หรือ วิเศษไปกว่าใคร .. แค่เป็นธุลีหนึ่งของจักรวาลเท่านั้น
- ทั้งเขา ทั้งเรา และทุกสรรพสิ่ง ล้วนอยู่ในกระแสเดียวกัน คือการ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ไม่มีอะไรต่างกันเลย
- การทำอะไรเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง พวกตัวเองแต่อย่างเดียวนั้น คือต้นเหตุของการเบียดเบียนกัน จนในที่สุด ความสงบสุขของสังคมส่วนรวมก็หาไม่ได้ และนั่นหมายถึงว่า เราและบริวารของเราก็ไม่อาจมีความสงบสุขได้เช่นเดียวกัน เพราะต่างก็เป็นส่วนหนึ่ง ของสังคม
- คิดจนเห็นชัดแจ้งว่าแท้จริงแล้ว การคิด ทำ อะไรด้วยใจรัก เมตตา ปรารถนาดีต่อผู้อื่นนั้น คือจุดเริ่มต้นที่ถูกต้องของการกระทำทั้งปวง
- คิดจนเห็นแจ่มชัดว่า สุข จากการเป็น ผู้ให้ นั้นเหนือชั้นกว่า สุข จากการเป็นผู้รับ ชนิดเทียบกันไม่ได้เลย
- แล้วจงเริ่มทำหน้าที่ด้วยใจ "รักผู้อื่น" ไปเรื่อยๆ ถือศีลข้อเดียวก็ได้ ไม่ต้องมากมาย ขอแค่ "รักผู้อื่น"
- แล้วท่านจะพบปาฏิหาริย์เข้าสักวันเป็นแน่แท้ ... ปาฏิหาริย์นั้นคือ การอยากยกมือกราบไหว้ตัวเอง เกิดการเคารพ ศรัทธาในตัวเอง ไม่ใช่เพราะความหลงนะครับ แต่เกิดจากการพิจารณาแล้ว เห็นชัดว่า สิ่งที่คิด พูด ทำ ล้วนนำมาซึ่งคำว่า "ถูกต้อง - พอใจ" จนทนแทบไม่ไหว อยากยกมือกราบไหว้ตัวเอง
-
แล้วไม่ต้องกลัวอีกเลยว่าจะไม่มีคนรัก และศรัทธาในตัวเรา ห้ามเขาอย่างไรเขาไม่ยอมหรอกครับ ... ไม่เชื่อก็ลองดู
Introduction เสียยาว จนเกือบลืมว่าจะเขียนเรื่องอะไร .. กลอนมันพาไป อย่าว่ากันเลยนะ นานๆครั้ง
คราวนี้ก็มาถึงคำเฉลยว่าใครกัน ที่มา บอกรักผมผ่าน Blog !
นี่ไงครับ .. หลักฐาน
- ตัวจริงอาจารย์หุ่นดีกว่าในภาพ ที่เคยจินตนาการว่าน่าจะท้วม
- อาจารย์มีอารมณ์ขัน ใจดี มองโลกอย่างเมตตา
- ใครได้เป็นลูกศิษย์อาจารย์นับว่าโชคดีที่สุด
- ผมรักอาจารย์มาก อยากจะมีเวลาคุยกันตอนนี้ไม่ง่วงนอน
- เมื่อไหร่หนา..วาสนาจะมาถึงอย่างที่หวัง!!
- พบคนดี แม้นาทีเดียว ก็ได้ความรู้และความรู้สึกจากท่านไม่น้อยเลย
- ดีใจที่มีวันนี้ครับ
เห็นหรือยังว่าผมไม่ได้ "มั่วนิ่ม" ครับ และเพื่อให้ผ่อนคลายหายอึดอัด ผมจึงไประบายใส่ท่าน ผ่าน Blog ต่อว่า ...
- ท่าน ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ...
ผมเขียนบันทึกนี้เพราะท่านโดยแท้ ด้วยเคยคิดว่า วาสนากว่าจะได้พบตัวเป็นๆและได้กราบไหว้ท่านนั้น คงต้องรออีกนาน แต่แล้วกลับเป็นจริงได้แบบไม่ทันคาดคิด นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมจึงคุยกันไปจนเลยเที่ยงคืนครับ
แต่ละบรรทัดที่ท่านเขียนถึงผม มันทำให้ กระชุ่มกระชวย ยิ่งนัก สาวใดจะนำไปกล่าวก็มิอาจสร้างความรู้สึกได้เท่านี้
บางข้อผมก็ไม่ค่อยมั่นใจครับ .. เช่นที่ว่า ใครได้เป็นลูกศิษย์อาจารย์นับว่าโชคดีที่สุด ดูเหมือนหลายคนกลับคิดว่าโชคร้ายครับ .. เพราะที่เคยสบายๆ เขากลับต้องมาลำบาก .. เนื่องจากผมเห็นภัยของ ความง่าย ที่ว่ามันอยู่ใกล้กับ ความมักง่าย จนน่ากลัว จึงจัดกิจกรรมการเรียนรู้ชนิดที่ มีความยากลำบากแฝงอยู่บ่อยๆ ตามความเชื่อใน บันทึกนี้ ครับ
และสุดท้าย .. ผมจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่ข้อความที่จะทำให้ผม เต็มตื้นจนนอนไม่ค่อยหลับ ก็คือที่ท่านบอกว่า ".. ผมรักอาจารย์มาก .."
ขอบพระคุณครับ ผมก็รัก-ศรัทธาท่านมากเหลือเกิน .. ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ.
รายละเอียดอีกมากมายดูได้จาก บันทึกนี้ ครับ
สวัสดีครับน้องบ่าว ขจิต ฝอยทอง
อาจารย์ handy และท่านครูบา สมควรได้รับการบอกรักมากๆ
จริงๆนะ
ดิฉันก็ รัก อาจารย์ ทั้งสองด้วย ทั้งๆ ที่ยังไม่เห็นตัวนี่แหละ
ติดตามอ่านบล็อกมาเป็นปี ด้วยรัก และสุดที่จะนับถือยิ่งค่ะ
สวัสดีครับอ.พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุล
ขอบคุณครับต่อข้อความสั้นๆจากใจ … บอกต่อเสียเลยก็ได้ว่าผมติดตามอ่านสิ่งที่ท่านเขียน ด้วยความรู้สึกดีมากๆเสมอมา .. เห็นความละเอียดอ่อน เห็นความอ่อนโยน ความมีเมตตา ปรารถนาดีต่อผู้คนรอบข้าง ตั้งแต่ในครอบครัวออกมา จนไม่มีขอบเขตจำกัด
พูดจากใจครับ … นับว่าเป็นโชคดีของคนที่ได้สัมผัส-ใกล้ชิดท่านไม่ว่าจะในฐานะใด .. คงจะเยือกเย็นใจกันถ้วนหน้า .. อารมณ์ขันก็น่าจะพอประมาณอยู่นะครับ
เห็นด้วยครับพี่ เพราะผมก็เป็นธุลีก้อนหนึ่งที่กลิ้งไปกลิ้งมาบนบรรทัดฐานและสังคมปัจจุบันที่ขัดกับความรู้สึกไปบ้าง
ดีใจที่พบท่าน Handy
เมื่อ จ. 23 ก.ค. 2550 @ 17:11 [ 328232 ] เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว (21 ก.ค.50) ได้เจอท่านอาจารย์ Handy ตัวเป็นๆ หลังจากไม่ได้เจอท่านนาน(ขอใช้คำนี้หน่อยครับ ด้วยความเคารพ) ท่านผู้มีใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่ตลอดซึ่งเวลาเห็นหน้าอาจารย์แล้วบอกจริง ๆ ว่าสบายใจจริง ๆ คือความกรุณาที่ท่านมีต่อลูกศิษย์ท่านมีอะไรดี ๆ ท่านก็เล่าให้ฟัง ท่านบอกว่า ท่านได้เจอท่าน ดร.แสวง รวยสูงเนิน และท่านครูบาสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ในงานอะไรที่ไหนผมจำไม่ได้เพราะมีเวลาอันน้อยนิดเลยไม่มีเวลาที่จะถามอาจารย์ และอาจารย์ท่านก็คงมีธุระ แต่ผมได้ข้อคิดจากอาจารย์ Handy อยู่หลายอย่างครับ คือมิตรภาพแม้ไม่เห็นตัวกันมาก่อนก็ก่อเกิดกันทางใจกันได้ ความเป็นพี่เป็นน้อง ความเคารพนับถือที่มีต่อกันอันเกิดจากแนวคิดความมั่นคงแน่วแน่ในสิ่งที่ถูกต้องก่อเกิดซึ่งมิตรภาพ ภราดรภาพที่ยั่งยืนได้ ผมขอเสนออะไรเล็ก ๆ เพื่อให้ท่านอาจารย์และสมาชิกพิจารณาว่าจะเป็นไปได้ไหมว่า มีการจัดงานรวมพลคน gotoknow กันสักครั้งหนึ่งโดยใช้ สนามหลวง หรือที่ไหนก็ได้ครับ ผมจะได้พบท่านที่เคารพที่ทรงภูมิปัญญาทางความคิดทั้งหลาย คงจะดีนะอาจารย์
มาร่วมบอกรักคุณพี่ Handy พ่อครูบา และคุณหมอหน่อยด้วยคนค่ะ ทั้งสามท่านเป็นคนที่ตัวเองบอกได้เลยว่า รักมากๆโดยไม่ต้องรู้จักตัวเป็นๆกันมาก่อน เพียงการสื่อสารผ่านตัวอักษรถึงสิ่งที่ลงมือทำจริงๆ คิดจริงๆ ก็เพียงพอที่จะส่งมาถึง"ใจ"ดวงนี้ค่ะ
คุณน้องขจิต อย่าน้อยใจนะคะ คุณน้องยังอยู่ในขั้น "น่ารัก" สำหรับพี่โอ๋-อโณ ค่ะ เรื่องของใจบังคับไม่ได้ ต้องเป็นไปเอง และพี่โอ๋เป็นคนเขียนอย่างที่คิดจริงๆค่ะ
สวัสดียามเช้าจากเมืองสองแควครับ
ตื่นเช้ามาตั้งแต่ตี 5 สดชื่นกว่าอยู่กทม.มาก นอนอย่างตั้งใจ แค่ 4 ชม.ก็เหลือหลายแล้วครับ <ul>
สิ่งที่รู้ๆกันอยู่ในใจ บอกออกไปเป็นครั้งคราวก็ดีเหมือนกันนะ ว่าแล้วก็ขอบอกย้ำอีกทีว่า รักน้องสาวคนนี้ สุดๆ ... หรือพูดแบบ คนทักษิณ ก็ได้ว่า รักอย่างแรง ครับ
หมายเหตุ : ทักษิณ เป็นมงคลนาม แปลว่า ภาคใต้ครับ
</ul>
แหม อิจฉา จังค่ะ มีคนบอกรักด้วย อิ อิ ^__^
บทความอาจารย์แฝงแง่คิดดีนะคะ
จะเป็นที่รัก หรือ จะรักเขา ล้วนเป็นไปโดยมีสติกำกับนั้นดีที่สุดค่ะ
ขอบคุณนะคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ Handy
รักกัน ..รักกัน…หนูขอรักด้วยคน….รัก คุณครูทุกๆๆท่านนะเจ้าค่ะ….เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ——–> น้องจิ ^_^ ( อยากมีคนบอกรักมั่งอะ…?)
ขอบคุณท่านอาจารย์ Handy ที่เคารพ
ดีใจมากครับอาจารย์ วันก่อนเข้ามายังไม่เข้าระบบเลยก็แสดงความคิดเห็นออกไปแล้วครับอาจารย์ ต้องขออภัยด้วยครับ และก็ขอแสดงความยินดีด้วยครับที่ความรักของท่านผู้รู้ต่อท่านผู้รู้ จะได้สร้างสรรค์ (มีทายาท) คือ ความรู้ ความดีในวงการแห่งการเรียนรู้ผ่าน Blog ขอจงเจริญในความรักนะครับท่านอาจารย์
สวัสดีครับ
เข้ามาขอบคุณที่ท่านแวะมาเยี่ยมเยือนครับ
ด้วยรักและเคารพท่านอาจารย์เช่นกันค่ะ
จากศิษย์ผู้ขอเป็นพยานว่า ตัวเองช่างโชคดีที่ได้มาเจอความยากจากการเรียนการสอนของท่านอาจารย์ ที่ทำให้ได้ใช้ชีวิต และเข้าใจชีวิตนี้ได้ง่ายขึ้นค่ะ
ขอบพระคุณค่ะ