น่าสงสารหรือน่าอิจฉา

 น่าสงสารหรือน่าอิจฉา

แถวละแวกบ้านจะมีคนสติไม่ค่อยดีอยู่คนนึง เป็นผู้ชาย อายุน่าจะสัก 40 กว่าปีได้แล้วมั้ง  รูปร่างสูงใหญ่  ผิวคล้ำ  ใครๆในตำบลต่างเรียกผู้ชายคนนี้ว่า  เบิร์ด    (ไม่รู้ว่าเดิมเค้าชื่ออะไร)

 

ไม่ว่าฝนจะตก  แดดจะออก  เบิร์ดก็ไม่หวั่น  เดินได้ทั้งวัน  เดินได้ทุกที่   จนมีใครแอบแซวว่า จริงๆแล้วเบิร์ดเป็นร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมา(แบบหนังไทย)   เพื่อมาสืบราชการลับแต่ภารกิจยังไม่เสร็จสินเลยกลับไม่ได้  เออ........ว่าไปนั่น

 

ไหนมีตลาดนัด จะมีเบิร์ดอยู่ที่นั่น   และที่ตลาดนัดนั่นแหละ  เบิร์ดอยากกินอะไร  ก็หยิบกินได้เลย  , อยากใส่เสื้อ/กางเกงตัวไหนก็หยิบได้   เพราะแม่ค้าพ่อค้าเค้าไม่ว่า   แบบว่าสงสาร

 มีวันนึงขับรถออกจากบ้านเห็นเบิร์ดเดินตากแดด  ก็เลยคุยๆกัน

เรา      :    น่าสงสารเบิร์ดเนอะ   ต้องมาเดินอยู่แบบเนี้ย   จะกินจะนอน อาบน้ำที่ไหน  ลำบาก  บ้านอยู่ไหนก็ไม่รู้  ต้องระหกระเหิน ไม่รู้ป่านนี้พ่อแม่พี่น้องจะเป็นไงมั่ง

พี่โก้   :    เธอจะไปสงสารเค้าทำไม   เค้าก็มีความสุขดีนิ  เธอเคยเห็นเบิร์ดร้องไห้เรอะ     ดูเค้าน่าอิจฉาออก   ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับเรื่องใดๆทั้งสิ้น   ไม่ต้องกังวลว่าจะมีกินมั๊ย   จะมีบ้านมั๊ย  จะมีรถมั๊ย    จะมีเงินให้ลูกเรียนป่าว     ฯลฯ 

เรา      :    อืมมมม.........

 

นั่นสินะ   ความสุขของแต่ละคนแตกต่างกัน     ชีวิตคนเราต้องการอะไรมากมาย นอกจากขอแค่มีความสุข    ไม่ทุกข์ไม่ร้อน  มีกินมีใช้   ไม่สบายเจ็บป่วยมียารักษา     แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว