หลายคนได้ไอเดียที่จะไปปรับการประชุมให้พูดกันเรื่องความสำเร็จมากกว่าที่จะพูดเรื่องปัญหา

ตอนที่ ๑

เช้าวันนี้ดิฉันเดินทางไปถึงห้องประชุมตอน ๐๘ น.เล็กน้อย ยังเช้าอยู่จึงมีผู้เข้าประชุมอยู่ในห้องเพียงคนสองคน ได้เวลา ๐๘.๓๐ น. ผู้คนก็ทยอยกันมาจนเกือบครบ เรารออีก ๕ นาที คุณสุภาพรรณจึงเริ่มตรวจสอบความพร้อมของผู้เข้าประชุมด้วยกิจกรรม "Simon say" ต่อจากนั้นให้ผู้เข้าประชุมนับ ๑-๔ แบ่งเป็น ๔ กลุ่มตั้งแถวกัน ให้ตั้งชื่อกลุ่มของตนเองใหม่ เพื่อเล่นเกมส์รถไฟตกราง ทดสอบเรื่องการสื่อสารและการทำงานเป็นทีม

แต่ละกลุ่มตั้งชื่อกันแบบนึกไม่ถึง เช่น กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์, ระยองนอง, ฟูโตมากิ ซูชิ ราเม็ง, อีกกลุ่มตั้งชื่อเกี่ยวกับกล้วยและหวี ไม่ทราบล่อแหลมหรือเปล่า ดิฉันไม่กล้าเขียนเต็ม อารมณ์ทุกคนดูสนุกสนานมีการหยอกล้อกันเองเป็นระยะ

 

 รถไฟ ๓ ขบวนนี้ไม่ตกราง

 ขบวนนี้ตกราง เพื่อนจึงให้รำก่อนจึงจะเข้ากลุ่มได้

ต่อจากนั้นดิฉันอธิบายวิธีการทำเกณฑ์ระดับความสำเร็จอีกครั้ง ก่อนให้แยกย้ายกันเข้ากลุ่มทำงานต่อจากเมื่อวานนี้ คุณอำนวยมาร่วมด้วยไม่ครบทุกคน แต่มี รศ.ดร.ยุพาพิน ศิระโพธิ์งาม และ รศ.ดร.ยุวดี ฦๅชา คอยอยู่ช่วยด้วย การทำกลุ่มช่วงนี้ไม่เครียดอย่างที่คิด เราได้ยินเสียงหัวเราะดังจากกลุ่มโน้นบ้างกลุ่มนี้บ้าง แถมยังมีการแซวข้ามกลุ่มกันอีก ทุกกลุ่มทำงานเสร็จทันเวลาก่อนจะพักรับประทานอาหารว่าง

คุณสุภาพรรณตามพิมพ์เกณฑ์ระดับความสำเร็จจาก Flip chart ของกลุ่มต่างๆ เมื่อผู้เข้าประชุมกลับเข้ามาในห้องก็สามารถนำขึ้นจอได้ เราแจกแบบประเมินตนเองที่คุณพรรณเตรียมไว้ให้ทุกคน ให้ผู้เข้าประชุมที่มาจากงานเดียวกัน ช่วยกันประเมินตนเองและประเมินความคาดหวังในอีก ๑ ปีข้างหน้า และให้ความเห็นต่อเกณฑ์ที่สร้างกันขึ้นมาด้วย เสร็จแล้วนำส่งเพื่อเอาข้อมูลมาทำแผนภูมิแม่น้ำ และบันไดแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

 

 ช่วยกันประเมินตนเอง

ระหว่างนั้นเราจัดฐานการเรียนรู้ ๔ ฐาน โดยให้เจ้าของเรื่องเล่าเด่นๆ เมื่อวานมานำเสนอ มีเรื่องเกมส์ทิ้งขยะ ติ้วบอกที่อยู่ของเล่มใบรับรองแพทย์ แผ่น order สำหรับผู้ป่วยที่นอน stretcher และการใช้ Kenacort แบบ unit dose

พอเห็นของจริงที่เอามาโชว์ เรารู้เลยว่าตอนฟังเรื่องเล่า นึกภาพแตกต่างจากของจริงไปเยอะ เช่น เรื่องติ้ว ดิฉันนึกถึงไม้คล้ายๆ ที่เขาปักไว้เวลาตวงข้าว อาจารย์ยุวดีนึกถึงไม้ที่เสี่ยงเซียมซี แต่ของจริงทำเป็นไม้มีดอกไม้สีเหลืองน่ารัก

 

 เจ้าของหน่วยโชว์วิธีการใช้ติ้ว (เป็นดอกไม้สีเหลือง)

เรื่องใบ order เราก็นึกว่าก็คงแบบฟอร์มอย่างหนึ่งเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วมีการปิดทับด้วยแผ่นพลาสติกใส มีขอบสีที่มองเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ป่วยทางใหน (เช่น ศัลย์ อายุรกรรม ฯลฯ) เป็นผู้ป่วยของแพทย์ทีม ๑ หรือ ๒ เป็นต้น การปิดทับด้วยแผ่นพลาสติกนี้ช่วยให้กระดาษไม่เยิน

 

 ใบ order ก็มีวิธีใช้ที่แตกต่าง

เกมส์ทิ้งขยะก็ถูกออกแบบมาอย่างน่ารัก รวมทั้งเรื่องการใช้ยา Kenacort ก็มี chart มาแสดงให้เห็นวิธีการ ผู้เข้าประชุมแต่ละกลุ่มได้ซักถามวิธีการกันอย่างละเอียด

ใช้เวลาไม่มากนักก็กลับเข้าที่นั่งเดิม ดิฉันแสดงข้อมูลที่กรอกเข้าโปรแกรม excel เรียบร้อยแล้ว กราฟที่แสดงระดับปัจจุบันของแก่นความรู้ของแต่ละหน่วยงาน แผนภูมิแม่น้ำ และบันไดแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ จบช่วงนี้ก็เกือบ ๑๒ น. ได้เวลารับประทานอาหารกลางวันพอดี

เริ่มภาคบ่ายดิฉันแนะนำเครื่องมือ KM ตัวอื่นคือ Peer Assist บอกหลักคิด การเตรียมการ การดำเนินกิจกรรม และยกตัวอย่างประกอบ ผศ.พเยาว์ พูลเจริญ สนใจจะเอาไปใช้ จึงขอเอกสารคำแนะนำไว้ด้วย นอกจากนี้ดิฉันยังได้แนะนำ blog GotoKnow โชว์บันทึกที่เล่าถึงการประชุมเมื่อวานนี้ ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่า blog เป็นพื้นที่ที่ใช้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ เสียดายที่ตัวหนังสือในบันทึกที่ขึ้นจออาจจะอ่านได้ไม่ชัดนัก

ชั่วโมงสุดท้ายเป็น AAR ที่เราขออัดเสียงไว้ด้วย เริ่มจากน้องที่อายุน้อยๆ ก่อน เราจึงรู้ว่างานนี้มีน้องที่เพิ่งเป็น Head ใหม่หลายคน คนที่พูดส่วนใหญ่บอกว่าการเข้าประชุมครั้งนี้ “ได้มากกว่าที่คาดไว้” จะมีบ้างที่บางคนอยากได้ความรู้เรื่องบริหาร แต่ยังไม่ได้มากนัก ผู้เข้าประชุมชื่นชมคุณอภิญญา (เป็นคุณอำนวยมาตั้งแต่กลุ่มแผลกดทับ) ว่าทำหน้าที่คุณอำนวยในกลุ่มได้ดีมาก

ข้อเสนอแนะเป็นเรื่องของสถานที่จัดกลุ่มย่อยใกล้กันมากไป เสียงรบกวนกัน เรื่องเกณฑ์ระดับความสำเร็จที่อยู่ใน Flip chart เวลาที่ให้ comment ก็จำไม่ได้ บางคนอยากให้เกณฑ์ที่ทำขึ้นนี้ถูกต้องใช้ได้จริงๆ อยากให้มีฐานการเรียนรู้มากกว่านี้ อยากให้สนุกมากกว่านี้ มีผู้เสนอว่าควรไปจัดประชุมข้างนอก (สถานที่) เพราะพออยู่ใกล้ที่ทำงานคนก็จะแว๊บกลับไป บางครั้งกลับมาไม่ทันเวลา ทำให้เรียนรู้ไม่ต่อเนื่อง

สิ่งที่จะกลับไปทำต่อ หลายคนได้ไอเดียที่จะไปปรับการประชุมให้พูดกันเรื่องความสำเร็จมากกว่าที่จะพูดเรื่องปัญหา แถมยังบอกว่าเวลาที่พักรับประทานอาหารว่าง ก็ยังได้ share กันด้วย จะเอาวิธีการปฏิบัติที่ได้จากการ sharing ในกลุ่มไปบอกต่อและเอาไปใช้ต่อ

ดิฉันกล่าวขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันตลอดการประชุม และเน้นว่าผู้บริหารควรสร้างโอกาสให้คนทำงานได้มีปฏิสัมพันธ์และแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกัน จัดให้กิจกรรมนี้อยู่ในเวลาทำงานตามปกติ จะกลับพบกันอีกเมื่อมีโอกาส แต่ที่ที่จะพบกันได้ตลอดเวลาคือในบล็อก

ผศ.ดร.จริยา วิทยะศุภร หัวหน้าภาควิชาพยาบาลศาสตร์ มากล่าวปิดการประชุม บอกว่าเสียดายที่ไม่สามารถอยู่ร่วมการประชุมได้ตลอด เพราะต้องไปเข้าประชุมเรื่องอื่น ภาควิชาจะสนับสนุนการนำ KM มาใช้

มาเป็นวิทยากรในการประชุมครั้งนี้ ก็ได้รู้ข่าวคราวว่าจากการทำ Workshop ทั้งเรื่องแผลกดทับและการดูแลผู้ป่วยเรื้อรัง ผู้ที่มาเข้าประชุมได้นำความรู้ปฏิบัติที่ได้ไปใช้ต่อในหลายหน่วย คุณอภิญญาได้เอาเทคนิคการเป็นคุณอำนวยไปใช้กับกลุ่มที่มาขอดูงาน โดยเริ่มจากการฟังเขาก่อน พบว่าบรรยากาศดีมาก แถมได้เรียนรู้จากผู้ที่มาขอดูงานอีกด้วย

วัลลา ตันตโยทัย วันที่ ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๕๐