ชีวิตของเรานั้นมีทุกอย่างเกินพอ แต่เรายัง"ให้"ได้น้อยเหลือเกิน

ปกติจะไม่ตั้งใจดูทีวีรายการไหนเป็นพิเศษ แต่วันอังคารเป็นวันที่ชอบรอดูรายการอยู่ 2 รายการคือ รายการคุณพระช่วย และ คนค้นคน รายการแรกนั้น ชอบที่ผู้จัดนำเรื่องราวศิลปะวัฒนธรรมไทยมานำเสนอ ในแบบที่สนุกสนาน ลงตัว และช่วง"คุณพระประชัน" ซึ่งให้โอกาสเยาวชนไทยมาแข่งขันศิลปะไทยหลายหลาก โดยมีบรมครูในด้านนั้นๆมาเป็นผู้วิเคราะห์วิจารณ์ให้คะแนน ทำให้เรารู้สึกภาคภูมิใจในความเป็นไทยจนอิ่มใจทุกครั้ง เด็กวัยรุ่นอย่างพี่วั้นก็ยังชอบมานั่งดูช่วงนี้อย่างตั้งใจเช่นกัน ถ้าไม่ง่วงนอนจริงๆ

ส่วนรายการคนค้นคนนั้น แทบทุกครั้ง จะมีเรื่องราวที่ทำให้สะกิดใจ คิดอะไรได้มากมายเสมอ ครั้งนี้เป็นเรื่องของมูลนิธิสายธารแห่งความหวัง ซึ่งภารกิจของมูลนิธิก็คือ ช่วยให้ความหวังของเด็กๆที่ป่วยในระยะสุดท้ายเป็นจริง ได้เห็นหนูน้อย 3-4 คนที่เป็นมะเร็งต่างๆชนิดกัน แต่ทุกคนต่างก็ได้รับผลดีจากการเข้ามาช่วยเหลือดูแลของคุณนิลอุบล จันทร์โหนง ทำให้ได้มีเวลาดีๆในช่วงเวลาที่เหลืออีกไม่มากของชีวิตน้อยๆเหล่านี้

ดูแล้วหลายๆช่วงก็ทำให้น้ำตาซึม ประทับใจน้องปิ่น ผู้เป็นเจ้าของเรื่องราวที่จะมีต่อในสัปดาห์หน้า สิ่งที่คุณแม่ของน้องนำมาบอกเล่า คำพูดต่างๆที่น้องปิ่นพูด ทำให้เราได้รับรู้ถึงหัวใจดวงน้อยที่เข้มแข็ง เราได้รู้ว่าเด็กเล็กๆก็มีความคิดที่ เราๆผู้ใหญ่บางคนอาจจะคิดไม่ได้ดีขนาดนั้นด้วยซ้ำ

เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ดูรายการนี้แล้ว ย้อนคิดว่า ชีวิตเราเองนี้มีทุกสิ่งทุกอย่างมากมายเกินพอ แต่เรายังไม่มีโอกาส "ให้" กลับคืนให้สังคม ให้โลกได้เท่ากับคนที่ดูเหมือนจะมีน้อยกว่าเรามากมายนักจริงๆ