ณ ซีคอนสแควร์

เมื่อวันที่ 12 กรกฏา เหล่าCCแสนสวยทั้งหลายได้นัดรวมพลประชุมลับเพื่อแบ่งปันและถ่ายทอดความสุขในการทำงานของแต่ละคนให้แก่กัน และให้เพื่อนๆแต่ละสาขาได้รับทราบจ้า

โดยมีผู้เข้าร่วมประชุม เจ๊เจี๊ยบแสนสวย เจ๊หญิงสวยดำขำกลิ้ง นู๋อิ๋มวีวัน นู๋น้อยอ.อ้ำ และนู๋น้อยต.ต่าย

โดยผู้ที่เปิดประเด็นเป็นคนแรกคือ นู๋ต่าย พร้อมด้วยกลิ่นส้มตำปลาร้าอันหอมฟุ้ง อันนี้ได้รับอานิสงค์มาจากเจ๊เจี๊ยบกะเจ๊หญิงของเรานั่นเอง อย่า!อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่าซื้อมาฝากนะ เพราะได้ยินแว่วๆว่าให้หักจากเงินกองกลางที่เหลือจากที่ไปกินกันมาคราวที่แล้ว...แป่ววว(อิอิ...แซวเล่นน้า มีใครไม่รุ้บ้างว่าเจ๊ๆของเราใจดีขนาดหนายย) เข้าเรื่องล่ะ ความสุขในการทำงานของนู๋ต่ายก็คือ

นู๋ต่าย : เป็นความรู้สึกดีๆที่ได้รับจากบรรดาครูและผู้ปกครองทั้งหลายซึ่งไม่ใช่เพียงแค่คำว่าธุรกิจหรือผลประโยชน์(รวมทั้งขนมนมเนยที่ครูๆและผู้ปกครองเอามาเซ่นเราด้วยเช่นกัน..อิอิ) เพราะเราให้ความรู้สึกดีๆตอบเค้าไป สิ่งที่เราได้รับกลับมาก็คือความรู้สึกดีๆเช่นกัน แม้บางครั้งเราจะให้ในสิ่งที่ผู้ปกครองของนร.ต้องการไม่ได้หรือต้องขัดใจในบางครั้ง บางเรื่อง เค้าก็ยังดีกับเราเหมือนเดิม ซื้อขนมให้กินทุกอาทิตย์(เห็นแก่กินไปรึป่าวเนี่ย หรือว่าเค้ากลัวจะไม่มีใครดูลูกให้รึป่าวหว่า55) บางครั้งผู้ปกครองบางคนยังเคยโทรศัพท์มาคุยกะเรา มาระบายให้เราฟัง(แอบภูมิใจนิดส์นึงนะนี่)อาจจะเพราะเราเป็นผู้ฟังที่ดี ฉีกยิ้มเป็นงานอดิเรกก็ได้ (อิ่มทั้งใจ อิ่มทั้งท้อง)

นู๋อิ๋ม : รู้สึกดีๆในการทำงานร่วมกับเพื่อนๆพี่ๆคนอื่นๆในองค์กร มีความรู้สึกว่าสถานที่ทำงานเปรียบเสมือนครอบครัว ไม่ค่อยมีความกดดันเหมือนองค์กรอื่น ไม่เข้าใจอะไรสามารถถามได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนโวยกลับมา(แต่ต้องดูเวลาและอารมณ์ด้วยน้า)และอีกความรู้สึกก็คือ อิ๋มต้องไปประจำอยู่2สาขาหลัก คือเสรี และ ราม (ค่าคอมเหนาะๆ...อิอิ)และสาขาอื่นๆถ้าจำเป็น ทำให้รู้สึกว่าได้ประสบการณ์เพิ่มขึ้นในการที่ต้องเดินทางไปตามสาขาต่างๆ(ประสบการณ์ระหว่างทาง หรือที่ทำงานก็มิอาจทราบได้น้า) เพราะได้เจอปัญหาหรือลูกค้าแปลกๆมากกว่าเพื่อน(ดีป่าวหว่า)

นู๋อ้ำ : ความสุขในการทำงานของนู๋อ้ำหลักๆคือ เรื่องคอร์สเรียนจีนเด็ก(แม้มันจะผ่านล่วงเลยมานานแสนนานแล้วก็ตาม มันก็ยังคงเป็นความสุขของอ้ำอยู่เช่นเคย หุหุหุ) เพราะห้องดังกล่าวนี้มีนร.เพียงแค่2คน และถึงเส้นตายที่จำเป็นต้องเปิดแล้ว และคุณแม่ยื่นคำขาดแล้วด้วยว่า ถ้าไม่ได้เรียนต้อง คื น เ งิ น (คุณแม่2คน คนละ2คอร์ส) ดังนั้นเจ๊เจี๊ยบจึงตัดใจให้เปิดพร้อมน้ำตา(เพราะถ้าต้องคืนก็เกือบหมื่น เสียดาย) แต่...โชคเข้าข้างพนักงานหน้าตาดี+ความร่วมมือของครูที่แสนดีของเรา เวลามีนร.มาทดลองเรียนแต่ละครั้งแทบจะบนบานสารกล่าว+เอาขนมล่อ(ชั่วร้ายป่าว) ทำให้นร.ที่มาทดลองเรียนแต่ละคนติดบ่วงกันเป็นแถวๆ สุดท้ายในปัจจุบันนี้ ทำให้มีนร.รวมทั้งสิ้น 7 คน(ยังไม่รวมในอนาคตนะจ๊ะ) เป็นผลให้พนักงานและครูหน้าชื่นตาบานจนมาถึงทุกวันนี้

โปรดติดตามตอนต่อไปครั้งหน้า เรื่องความสุขในการทำงานของเจ๊หญิงกะเจ๊เจี๊ยบ (เหอๆๆๆ เวลาหมด งานไม่เสร็จ)