ผมเองคิดอยู่นานมากครับว่าจะสร้างบล๊อกนี้หรือไม่ เหมาะสมหรือไม่ ปรึกษาใครๆ หลายคน รวมถึงเม้งเพื่อนยาก วันนี้ก็ได้ข้อสรุปว่าสร้างบล๊อกใหม่เลย แต่ในการนำเสนอคงพิจารณากลอน หรือเรื่องก่อน แล้วนำเสนอไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป

     ทำไมผมจึงทำบล๊อกนี้ สรรพลี้หวนเป็นภูมิปัญญาของคนใต้ที่ถือว่าสุดยอดในการคิดกลอนออกมา ถึงแม้ว่าจะเป็นกลอนในแนวนั้น สรรพลี้หวนจะถูกแฝงอยู่ในหนังตะลุง แต่ปัจจุบันหนังตะลุงหาดูได้ยาก เด็กปัจจุบันคงไม่รู้จักสรรพลี้หวน หรืออนาคตอาจจะไม่มีหนังตะลุง สรรพลี้หวนอาจหายไปได้ คิดว่าการนำเสนอไว้บนที่นี้น่าจะเป็นการช่วยอนุรักษ์ภูมิปัญญาปักษ์ใต้เอาไว้ได้บ้าง

     ผมเองไม่ได้เป็นคนแต่งกลอนนี้นะครับ แต่ผมเป็นผู้ครอบครองหนังสือ สรรพลี้หวน ของ เพชร พุมเรียง และ ภาษาศิลป์ ของนุนเบิดลาย ซึ่งเป็นหนังสือที่หาซื้อได้ยากมากแล้ว  จะนำเนื้อเรื่องในหนังสือสองเล่มนี้มานำเสนอ โปรดติดตามตอนต่อไปครับ