บังเอิญนั่งๆ อยู่ก็เกิดความคิดผุดขึ้นในใจว่า ฐานะทางเศรษฐกิจของคนแต่ละคน มีผลอย่างมากต่อมุมมองของคนอื่นที่มองกลับมา จนมีคำพูดที่พูดกันว่า "คนรวยทำอะไรก็ไม่น่าเกียจ" แล้วทำให้ความคิดของผมวิ่งต่อไปว่า มีหลายๆ กรณีที่สามารถนำมาเป็นตัวอย่างได้ เช่น

ตอนนี้ผมขับรถเก่าคันหนึ่ง สมมุติตามความนิยมของบุคลากรในมอย.ว่า เป็นเบนซ์เก่าๆ ที่ซื้อมาสัก 5-6 หมื่นบาท คนทั่วไปที่เห็นผมขับรถระดับนี้คงจะให้ค่าว่า "สงสัยไม่มีสตังค์ซื้อรถใหม่ๆ ขับ มีปัญญาแค่รถคันละ 3-4 หมื่น" ฮาฮาฮา

แต่ถ้าบังเอิญว่า ตอนที่ผมขับรถคันนั้นอยู่ ทุกคนรับทราบว่า ผมเป็นเศรษฐีสองสามหมื่นล้านบาท คนมองก็คงจะตีค่าให้ผมใหม่ว่า "โอ้โห่ เศรษฐีคนนี้ รสนิยมคาสสิกจริงๆ" ฮาฮาฮา

ในมุมกลับกันครับถ้าบังเอิญวันนี้ผมใส่นาฬิกาโรเล็กซ์ เรือนละล้านสองล้านบาท ใครเห็นก็คงต้องขอดูแล้วต้องตั้งข้อสงสัยว่า "โอ้ย นายใส่ของปลอมเหมือนจริงเลย เยี่ยมจริงๆ หาซื้อที่ไหนมา" หรือไม่ก็ "โอ้ยนาย ขโมยของใครมาใส่เนี๊ยะ ระวังตำรวจจับนะ"  ฮาฮาฮา

ขณะเดียวกันถ้าเศรษฐีหมื่นล้านในโรเล็กซ์ปลอม ไม่มีใครไปจับจ่องตั้งข้อสงสัยใดๆ ว่า เป็นของจริงหรือของปลอม และถึงแม้ว่า เศรษฐีจะบอกว่านี้คือของปลอม ก็คงไม่มีใครเชื่อแน่เลย ฮาฮาฮา 

 ดังนั้นมุมมองนี้ถูกนำมาเป็นบรรทัดฐานให้กับสังคมไทยในหลากหลายมิติมากครับ

คุณเห็นด้วยกับผมหรือเปล่า? ฮาฮาฮา อีกทีก่อนจบ