แมวเดินกระทืบเท้าเข้าไปหาโกร่งที่กำลังหลับอยู่ใต้ร่มมะม่วง “นี่โกร่ง นายเอาแปรงซักผ้าไปซ่อนไว้ที่ไหน แค่ฉันไม่ซักผ้าให้นาย นายถึงกับต้องซ่อนแปรงซักผ้าเชียวหรือ” โกร่งเผยอตาขึ้น หูตั้ง เมื่อได้ยินแมวกล่าวหาในเรื่องมิเป็นเรื่อง “เดี๋ยวก่อน นายว่าฉันนี่นะแอบซ่อนแปรงซักผ้า ฉันจะซ่อนไปทำไม ซ่อนแล้วจะเกิดประโยชน์ที่ดีอะไร” โกร่งกล่าว “อย่ามาทำไก๋ นายเอาแปรงไปไว้ที่ไหน” แมวส่งเสียงดังด้วยความฉุน

                 โกร่ง      “นายเพื่อนฉัน ใจเย็นๆ ก่อนนะ ทำไมนายคิดว่าฉันแอบซ่อนล่ะ” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>               แมว        “ก็สองวันก่อน ฉันไม่ซักผ้าให้แก และแกก็ว่าจะซักผ้า ถ้านายไม่เอาไปแล้วใครจะเอาไป” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>                โกร่ง      “ฉันยังไม่ได้ซักผ้าเลย ด้วยสัตย์จริง ฉันไม่ได้แปรงไปไหนเลย” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                แมวได้ยินโกร่งยืนยัน จากฉุนหนักเริ่มเบาลง “งั้นนายไม่เอาไปซ่อนก็แล้วไป แล้วใครนะเอาไปซ่อน เจ้าจิ้งจกกับตุ๊กแกหรือเปล่า”“คงไม่ใช่ล่ะ เจ้าสองตัวนั้นจะเอาไปซ่อนทำไมกัน ไม่มีประโยชน์” โกร่งกล่าว “เออ ไม่เป็นไร อย่าให้ฉันหาเจอแล้วกัน” แมวกล่าวและเดินจากไปด้วยอาการขุ่นๆ </p>                 แมวเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อไม่มีแปรงก็ต้องซักด้วยมือ เมื่อขยี้เสร็จเป็นที่เรียบร้อยก็เทน้ำจากกะละมังออก ด้วยคลื่นของน้ำที่เทออกนั้นมีกำลังแรง เข้าไปเซาะข้างถังรองน้ำนำเอาแปรงที่แมวลืมไว้เมื่อ ๒ วันก่อนออกมา ทันทีที่แมวเห็นแปรงนั้น “โอ ฉัน นี่ฉันทำเองหรือนี่ ทำไมในเวลาที่มีอะไรไม่สมดังใจ มักจะโทษผู้อื่นเสมอๆ ฉันเอาแต่ใจตัวเองเหลือเกิน ตัวเองเป็นผู้ผิด เป็นผู้พลาด แต่ไม่เคยมองเห็นความผิดพลาดของตนเอง ช่างโง่เขลาเบาปัญญาแท้ ละอายใจจริงๆ หลงคิดว่าคนโน้นคนนี้เป็นผู้ทำ แต่หาได้คิดไม่ว่าตนนี่แหละคือผู้ทำ เพียงแปรงเล็กๆ นี่แท้ ถึงทำให้ฉันต้องใช้อารมณ์ยักษ์มารกับเพื่อนซึ่งให้ความสำคัญกับฉัน ช่างเขลาจริงๆ” แมวคร่ำครวญ ยังไม่ทันจะซักผ้าเสร็จ แมวก็เดินออกไปหาโกร่ง “ฉันขอโทษนายด้วยที่เข้าใจนายผิด ฉันพบแปรงแล้ว ฉันพลาดเอง ขอโทษด้วยนะ” แมวกล่าว “HOOO Never mind ขึ้นชื่อว่าเพื่อนไม่พึงเก็บเรื่องผิดพลาดเล็กๆน้อยๆมาเป็นอารมณ์ให้เกิดรอยร้าว อย่าเสียใจไปเลย หากเป็นฉัน ถ้าควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ฉันก็คงทำอย่างนายนั่นแหละ” โกร่งกล่าวเชิงหยอกล้อ ทำให้แมวพอชื่นใจขึ้นมาบ้าง และขอลาไปขอโทษจิ้งจกกับตุ๊กแก ที่แสดงความก้าวร้าวอันเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำต่อสหายอันเป็นที่รักเลย ดังนั้น ธรรมดาผู้ที่รู้ว่าตนผิดพึงขอโทษต่อผู้ที่ไม่ผิด นับเป็นนักปราชญ์ผู้ได้รับการฝึกฝนมาจากตระกูลที่ดี