เนื่องจากโกร่ง แมว จิ้งจกและตุ๊กแก อยู่บ้านเดียวกัน จิ้งจกและตุ๊กแก อาศัยอยู่ในบ้านนายพราน ส่วนโกร่งและแมวเป็นสัตว์ที่นายพรานเลี้ยงไว้ วันหนึ่งแมวเข้าไปซักผ้าในห้องน้ำระหว่างที่นายพรานและภรรยาออกไปข้างนอก แมวเปิดเพลงฟังคลอไปเบาๆ พร้อมกับแปรงผ้าขยี้ผ้าไปด้วย โกร่งเดินผ่านมา จึงทักขึ้นว่า “แหม ขยันจังนะ ฝากซักสักตัวได้ไหมเนี่ย”“ขึ้นชื่อว่าเพื่อน ไม่ควรที่จะให้เพื่อนต้องลำบากด้วย” แมวกล่าว โกร่งย้อนไปว่า “แต่ฉันว่า อย่างนายนั้น คงไม่ใช่เพื่อนที่จะช่วยเพื่อนหรอกมั้ง อันที่จริงเพื่อนต้องช่วยเพื่อนสิ”“เป็นไปไม่ได้ ด้วยเหตุที่ ๑) นายยังทำตัวว่างอยู่ ไอ้การซักผ้านั้นไม่ใช่เรื่องลำบากหนักหนาอันใดหรอก ๒) สิ่งของๆใคร ผู้นั้นก็ควรเก็บรักษาด้วยตนเอง มิใช่ให้ผู้อื่นมารักษาให้ ด้วยเหตุนี้ แม้นว่านายจะเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน แต่ฉันก็ไม่อาจซักผ้าให้นายได้ ก็เหมือนกับ ถ้าฉันทำข้อสอบได้ ฉันไม่ควรที่จะให้นายลอก เพราะการให้นายลอกก็เหมือนกับการฆ่านายทางอ้อม นายควรจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง มิใช่อาศัยกำลังของผู้อื่นเพื่อให้ได้บางสิ่งบางอย่างมา” แมวกล่าว “อูย โดนเทศน์เลยฉัน เอ้า ไม่ซักก็ไม่ซัก ฉันเก็บไว้ก่อนค่อยซักในวันหลัง” โกร่งกล่าวแล้วก็เดินจากไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ผ่านไปสองวัน แมวได้เก็บผ้าที่ตากไว้นั้นไปพับเก็บในตู้เสื้อผ้า เห็นว่าราวว่าง ก็เลยนำมาอีกจำนวนหนึ่งมาซัก แมวพยายามหาแปรงซักผ้า หาจนทั่วห้องน้ำก็ไม่เจอ เข้าไปในห้องครัวก็ไม่พบ “ใครเอาไปนะ สงสัยเจ้าโกร่งแน่ๆ” โกรงเริ่มคิดฟุ้งซ่าน ฉุนหน่อยๆ “เจ้าโกร่งมันไปไหน” พร้อมกับทำตาขวางไปทางตุ๊กแก “ไม่รู้ สงสัยอยู่ใต้ต้นมะม่วงข้างบ้านมั้ง นายลองไปดูสิ” ตุ๊กแกกล่าว “อะไรกัน นายอยู่บ้านทุกวัน ทำไมถึงหาความชัดเจนไม่ได้ว่าเจ้าโกร่งมันไปไหน” แมวส่งเสียงขึ้น ตุ๊กแกนิ่งเงียบ จิ้งจกซึ่งเกาะผาผนังอยู่ข้างตุ๊กแกก็รีบหลบเข้าไปซ่อนข้างลำตัวตุ๊กแก พร้อมกับกระซิบตุ๊กแกเบาๆ ว่า “วันนี้ทำไมท้องของแกร้อนๆ ยังไงชอบกลเนี่ย หรือว่าอากาศมันร้อน”“เออ เดี๋ยวแกต้องมานอนในปากฉันหรอกเจ้าจิ้งจก” แมวกล่าว “อูย ได้ยินด้วย ไปเหอะจิ้งจก ที่นี้ร้อนจัง” ตุ๊กแกกล่าวพร้อมกับรีบย่องจากไปและกระซิบเบาๆ กับจิ้งจกว่า “ธรรมดาแหละเจ้าจก ขึ้นชื่อว่าคนพาล ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็พาลมั่วไม่สนใจใยดีใคร จากหน้าตาใจดีก็กลายเป็นผีสางนางไม้ไป”
