วันที่ 9 กรกฎาคม 2550
วันนี้เป็นวันจันทร์แรกของสัปดาห์ ซึ่งเป็นสัปดาห์ที่ 10 แล้ว กว่าจะลากตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากเตียงได้ต้องใช้เวลาตั้ง 30 นาที เมื่อคืนอากาศดีมาก ผมรู้สึกหนาวเล็กน้อยถึงกับต้องลุกขึ้นมาปิดพัดลม แอร์ธรรมชาตินี้กำลังดีครับ และกว่าจะเสร็จธุระประจำวันก็ปาเข้าไป 7.30 น. งานนี้จ้ำเลยครับ เพราะมีนัด round กับอาร์เธอเวลา 8 โมงเช้า แต่เนื่องจากทุกวันจันทร์เราจะมีคนไข้บนวอร์ดน้อย ผมจึงเบาใจ ระหว่างทางเดิน ผมรู้สึกสบายตัวมาก เพราะอากาศเย็นสบายจริงๆ นกกาเหว่าร้องดังมาเป็นระยะ เจ้าจ้าคงชอบ เพราะเป็นนกชนิดแรกที่เธอรู้จัก Koel Koel คือเสียงร้องที่ผมสอนเธอจากหนังสือดูนก สบายใจจริงๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> เช้านี้อาร์ลีนไม่ได้มาร่วม round กับเรา (อีกแล้ว ไม่แปลกใจเลย) ผมมาทราบทีหลังว่าครูหาญเรียกไปช่วยผ่าตัดตอน 8 โมงกว่าๆ แต่ก็นั่นแหละนะ หน้าที่เราคือต้อง round เช้าก่อน นี่เป็นการบ่นกับตัวเองครับ มิใช่ว่าทำงานคนเดียวจะเหนื่อยหนักหนา เพราะคนไข้ไม่กี่คน ทำงานคนเดียวสบายจะตาย ไม่ต้องเถียงกับใคร แต่หน้าที่ของ fellow ก็คือ round เช้าครับ นี่ถ้าสุกี้รู้ก็คงได้ขำกันอีก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ช่วงเช้าวันนี้กินอาหารอินเดีย Roti Prata ผมก็เรียกว่าพราต้า อยู่เสียนาน จนกระทั่งดันดีเรียกว่า พาราต้า ผมเลยถึงบางอ้อ ลองทำลิ้นรัวๆแบบอินเดียดูสิครับ มันเป็นภารตะจริงๆ โรตีภารตะ เฮ… <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ผมมีหน้าที่อยู่ห้องยูโรพลศาสตร์ในช่วงเช้า แต่เนื่องจากครูลีมีแต่ดันดีคอยช่วย อาร์ลีนยังไม่ลงมา ผมเลยไปช่วยตรวจด้วยเลย พักใหญ่ๆเธอจึงลงมา ผมจึงย้ายไปอยู่ที่สถานีเดิมกับป้าเตียว แกชอบที่ผมอยู่ด้วยเพราะว่าช่วยทุ่นแรงแกไปได้เยอะ เดี๋ยวนี้ภาษาจีนผมก็เริ่มกระเตื้องครับ แต่เป็นคำๆเท่านั้น ถามอาการได้บ้าง แต่ตอบมาต้องหาคนช่วยแปลวันยังค่ำ หลายครั้งก็ยังสับสนระหว่างแมนดารินกับฮกเกี้ยน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ประมาณเที่ยงครึ่งก็มีสัญญาณส่งมาให้ผมไปช่วยผ่าตัดครูหาญต่อ งานนี้ผมก็ได้เป็นลูกพี่ของคุณหมอเรจิน่าคนสวยอีกครั้ง เธอเชื่อฟังผมเหลือเชื่อครับ เราทำรีแพร์เสร็จปุ๊บครูหาญก็มาถึงเลยทันที ครูผมคนนี้มีพรสวรรค์เรื่องการจัดการเวลาครับ ท่านบริหารเวลาได้เก่งมาก สามารถทำงานได้ทีละหลายอย่าง ส่วนหนึ่งเกิดจากการสั่งลูกมืออย่างพวกผม การที่ท่านสามารถเป็น senior consultation ได้อย่างรวดเร็วนั้น ก็เป็นเพราะการบริหารเวลาอย่างดีนี่แหละ ตรวจคลินิกทุกวันจันทร์ถึงอาทิตย์ ผ่าตัดแทบทุกวัน ทำรายได้เข้า(ตัวเองและ)โรงพยาบาลมหาศาล เลยเข้าตา CEO ได้เลื่อนขั้นเป็น senior consultant อย่างรวดเร็ว ตำแหน่งนี้ก็คงราวๆรองศาสตราจารย์กระมังครับ เพียงแต่เป็นตำแหน่งทางบริหารมิใช่วิชาการอย่างในมหาวิทยาลัย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> เสร็จผ่าตัดก็ 2 โมงครึ่ง ผมรีบเดินไปซื้อไมโลมาดูดอย่างเร็วรวด แล้วไปที่คลินิกต่อเลย งานนี้ทำงานเข้าตากรรมการ เพราะได้คำชมไปหลายยก ช่วงนี้อารมณ์ครูผมดี ไม่เหมือน 2 สัปดาห์ก่อนหลังกลับจากเม็กชิโก อารมณ์เสียทุกวัน ด่าทุกคน ช่วงนั้นเล่นเอาผมอยากกลับบ้าน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> 5 โมงครึ่งผมออกจากคลินิกแล้วกลับบ้านเลย ขี้เกียจขึ้นไปที่สำนักงานภาควิชา เพราะรู้สึกหิวข้าว วันนี้อยากกินซุปปลาซึ่งมีขายข้างๆบ้านพัก ผมเลือกหัวปลาต้มเผือกกับข้าวสวยมากินในราคา 5.3 เหรียญ สุดคุ้มครับ อร่อย เนื้อปลาก็แสนจะสด กระดูกก็นุ่มจนสามารถเคี้ยวได้จนหมด ไม่ต้องคายออกมาให้เสียดายก้าง (คำวิจารณ์นี้อาจดูเกินจริง อาจจะเป็นเพราะหิว ดังนั้นอย่าเชื่อมากนัก) ระหว่างกินข้าวก็โทรกลับบ้านคุยกับพี่แป้ง เธอบอกว่าวันนี้สอบ 2 วิชา คือสังคมกับวาทการ เธอจำไม่ได้แล้วว่าวิชาสังคม เธอเขียนบรรยายอะไรไปบ้าง (โรงเรียนนี้เขาใช้ข้อสอบบรรยายครับ) แต่วิชาวาทการ เธอได้คะแนน 25 เต็ม 24 ครับ งานนี้เล่นเอาผมแทบสำลักข้าว เธอบอกว่าข้อสอบมี 24 ข้อ แต่ย่านีให้คะแนนพิเศษเธออีก 1 คะแนน จิ๋มก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเพราะอะไร ก็เลยมีคะแนนเป็นอย่างที่เห็น เสร็จแล้วก็เดินไปซื้อแอปเปิ้ลและลูกพรุนสดมากิน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> วันนี้ให้คะแนนความสุข 8 เต็ม 10 ครับ ถูกหักไป 2 แต้ม เพราะคิดถึงลูกเมีย
แอบอ่านบันทึกอาจารย์มาหลายวัน ไม่กล้าคอมเม้น
ทำใจอยู่หลายวันเลยค่า ลูกสาวอาจารย์คงน่ารักน่าดูนะคะ แป้นว่าอีกคะแนนที่ได้เพิ่มมาคงมาจากความน่ารักของเธอนั่นเอง
แต่เท่าที่อ่านมาหลายบันทึกอาจารย์มีอะไรฝังใจกับคุณอาร์ลีนอะป่าว เพราะบ่นถึงเธอแทบทุกบันทึกเลย อิอิ
สวัสดีครับคุณแป้น
พูดได้เต็มปากอย่างไม่กลัวคนนินทากลับเลย ว่าลูกสาวผมน่าร๊ากกกมาก
เรื่องอาร์ลีน ถ้าวิเคาระห์ให้ถึงแก่นจะพบว่า การอ้างถึงนั้นเป็นการนินทากาเลครับ
การฝังใจนั้นเกิดขึ้นได้ ๒ กรณีครับ คือชอบฝังใจและฝังใจแบบอยากกลบ กรณีของผมเป็นแบบที่ ๒ ครับ
แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็มีความสุขได้ตามประสาผมนั่นแหละครับ ทำงานทุกวัน เหนื่อยแต่ไม่หนักนัก เดี๋ยวเดียวก็เข้าเดือนที่ ๓ แล้วครับ
ขอบคุณนะครับที่อ่านบันทึก
สวัสดีครับพี่
ผมเองก็พยายามที่จะเขียนให้มีสาระมากกว่าความขำครับ แต่ไม่รู้เป็นไง เขียนไปเขียนมา สาระชักไม่ค่อยมี ไม่สามารถ ลปรร.ได้เลย (ไม่รู้เข้าใจถูกหรือไม่ว่า ลปรร. น่าจะแปลว่า แลกเปลี่ยนเรียนรู้)
คุณหมอเก็บรายละเอียดต่อวันได้มากมายดีจริง
อ่านแล้วสนุกดีค่ะ
...
น้องแ้ป้งได้คะแนน 25 เต็ม 24 เลยเอาคุณพ่อสำลักข้าวเลย ฮ่าฮ่า
หนึ่งคะแนนคงเป็นคะแนนพิศวาสด้วยมั้งคะ ให้เป็นกำลังใจเด็ก ว่าเก่งมั่กมากๆๆ อิอิ
ู^___^
สวัสดีครับคุณ
ผมพยายามเก็บรายละเอียดให้มากที่สุดครับ ชีวิตนี้คงมีโอกาสทำแบบนี้ มาเรียนแบบนี้ ได้เพียงครั้งเท่านั้น แก่ๆตัวลงคงได้มานั่งอ่านรำลึกถึงมัน และนั่งคิดถึงวันเก่าๆ ไม่รู้เหมือนกันว่า อนาคตของ blog จะเป็นอย่างไร แต่ผมก็มีเก็บไว้สำหรับส่วนตัวอยู่หนึ่งก๊อปปี้
ผมอ่านของคุณ IS อยู่บ่อยๆ ชอบที่คุณ IS ตกแต่งภาพได้อย่างสวยสดงดงาม ผมคงไม่มีปัญญาแน่ๆ
ขอบคุณครับ