อุ้มเธอไปด้วยดีกว่า...เดี๋ยวมีคนมาขโมยเธอไป...หรือไม่เธออาจหายใจไม่ออกในรถ...ฝนก็ตก...ทำไงดีหอบเธอเข้าร้านทำธุระ...เสร็จมานั่งหอบ แฮ่ก แฮ่ก อยู่ในรถ....เธอยังคงหลับอุ่นอยู่ตั้งแต่ยกไปจนยกกลับมา....

"แม่...แม่...ตื่นเร็วดูซิ...ลูกตีลังกาได้แล้ว"
"จริงเหรอคะ...เมื่อวานแม่เห็นนอนหมดฤทธิ์ อยู่แม่บ แม่บ ลูกเก่งจัง"

เช้านี้เจ้าแปมลืมตาตื่น...พร้อมตีลังกาแสดงให้ดูว่าเธอหายป่วยแล้ว
        วานนี้ดิฉั้นเหมือนเสือติดจั่น ไปไหนไม่ได้เจ้าลูกสาวคนเล็กไม่สบาย...พระบิดาเธอก็ไม่อยู่...ดิฉั้นมีงานค้างที่จะต้องใช้ในวันจันทร์จิตใจดิฉั้นกังวล.....น้อง accer คู่ใจก็ไม่เป็นใจ..ปลั๊กไฟเสีย.....เหมือนเสือติดจั่นใจอยากทำอีกอย่างแต่ต้องอยู่กับอีกอย่าง....ในที่สุด...หลังจากไม่รู้จะทำยังไงก็..ล้มตัวลงข้างเจ้าหนูน้อย...เป็นไงคะลูก...ดีขึ้นมั้ย...เจ็บตรงไหนแม่จะกอดนะคะ  ว่าแล้วก็หลับไปกับเธอ ตื่นมาอีกทีบ่ายมากแล้ว...หอบเธอขึ้นรถทั้งหลับ..."ลูกรอในรถนะคะแม่ลงไปทำธุระแม่จะหาปลั๊กไฟใหม่"...คิดไปพลางพูดไปพลาง "หนูต้องดีขึ้นนะคะคืนนี้แม่จะขอทำงาน" เดินไปได้สามก้าว...เกิดกังวล อุ้มเธอไปด้วยดีกว่า...เดี๋ยวมีคนมาขโมยเธอไป...หรือไม่เธออาจหายใจไม่ออกในรถ...ฝนก็ตก...ทำไงดีหอบเธอเข้าร้านทำธุระ...เสร็จมานั่งหอบ แฮ่ก แฮ่ก อยู่ในรถ....เธอยังคงหลับอุ่นอยู่ตั้งแต่ยกไปจนยกกลับมา....

ดิฉั้นนั่งมองเธอ
.....เจ้าตัวเล็กของแม่...ยามที่เจ้าป่วยไข้...
น่าสงสารเหลือเกิน ปากแดงระเรื่อมีน้ำคลอเบ้าตา...สิ้นฤทธิ์..ครึ่งหลับครึ่งตื่น....แม่จ๋า..กอดหน่อย...จับมือลูกหน่อย...แม่ลูกเป็นอะไร......ลูกเจ็บขาที่หมอฉีดยา....เชื้อโรคกับวัคซีนมันต่อสู้กันในตัวลูกเหรอแม่......กี่วันจะหาย.....เธอยิ้มบางๆไม่ต้องไปโรงเรียน....ว่าแล้วก็หลับตาพริ้ม...ใจทั้งดวงของดิฉั้นอ่อนยวบ......นั่งมองเธอ...พันธนาการของเรา
....ดิฉั้นหอมเธอเบาๆ....รู้สึกถึงไอร้อนปะทะจมูก......ให้รู้สึกรัก..หวงแหน....ผูกพัน....

เช้านี้....ผิดกันเป็นคนละคน...รบเร้าให้ดิฉั้นตื่นนอน มาดูเธอตีลังกา.......