คิดอยู่นาน  ที่จะเขียนหรือไม่กับเรื่องนี้  เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความตายของคน  
ที่ครูอ้อยไม่รู้ว่า..ตายหรือรอด 
เหตุเกิดเมื่อวานนี้เอง   ที่ซอยเข้าโรงเรียนที่ครูอ้อยสอน  
มองมาแต่ไกล  เอ๊ะ  เกิดอะไรขึ้น  ฝนก็ตกพรำๆ  ครูอ้อยก็รีบกลับบ้าน   มองนาฬิกาก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว  
ครูอ้อยขับรถตามรถเบนซ์ที่ไฟท้ายแตก   เห็นเลนสวนทางมีรถแท็กซี่จอดขวางทางอยู่ 
 
 

 <h5>รถเบนซ์ที่นำหน้าครูอ้อยหลีกออกซ้ายได้   อย่างช้าๆ  ครูอ้อยก็ตามไปอย่างช้าๆ  </h5><h5>คนยืนริมทางซ้ายเป็นแถวเรียงราย  ครูอ้อยมองที่เหตุการณ์  มีชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้า  ขาข้างขวากระตุกเป็นจังหวะ   ครูอ้อยเห็นหญิงคนหนึ่ง  นั่งกางร่มให้ชายที่นอนอยู่นั้น   ใจของครูอ้อย..หล่นอยู่แถวนั้นทันที   </h5><h5>ครูอ้อยปล่อยให้รถวิ่งไปเอง  ตาสองข้างของครูอ้อยมองที่ร่าง   ที่ใบหน้าของเขา  และร่างที่กระตุก  ใบหน้าของเขามีเลือดชุ่มทั่วใบหน้า  </h5><h5>ครูอ้อยเห็นหญิงคนนั้น…สะกิดให้ชายคนนั้นรู้สึกตัว  แต่ก็ไม่ไหวติง  รถของครูอ้อยเลื่อนต่อไป  ใจของครูอ้อย  และน้ำตาก็ออกมาเอง  </h5><h5>ครูอ้อยละล่ำละลัก…ช่วยเธอไม่ได้  ช่วยเธอไม่ได้  หากเธอมีอันเป็นไป…..ขอให้ไปสู่สุคติ   </h5><h5>ครูอ้อยขับรถไป  มองกระจกหลังไป   ผู้คนห้อมล้อม  แต่ไม่มีใครช่วยเขา  ไม่มีใครพาเขาไปโรงพยาบาลเลย    </h5><h5>หากทุกท่านที่อ่าน…..เป็นแบบครูอ้อย…จะรู้สึกเช่นไร..</h5><h5>เขียนมาปลอบใจ  ปลอบความรู้สึกที่ยังติดตามครูอ้อยมาจนบัดนี้ด้วย….ครูอ้อยยังรอ….และ….เขาก็รอ…</h5>