ตามรอยพระอรหันต์ (๒)

มนุษย์ส่วนมาก  สอนกันให้หมุนตัวเองตามความอยากอย่างวิสัยโลก.  เขาไม่ทราบว่าลำพังโลกแล้ว  ย่อมหมุนไปสู่ความยุ่งเหยิง,  แม้จะมีการศึกษาอย่างใหม่เจริญขึ้นกว่าบัดนี้เพียงใด  ถ้าไม่อาจบังคับความอยากของโลกได้แล้ว  ก็จำต้องแล่นไปไม่มีกำหนดหยุด  แม้ว่าโลกจะมีอายุยืนไปอีกเท่าไรก็ตาม. 

ระหว่างที่สัตว์โลกหมุนไปตามอำนาจบันดาล  ของความอยากนานาชนิดของมนุษย์นั่นเอง  มนุษย์ย่อมได้รับความระหกระเหินมากน้อยเท่ากับความช้าและเร็วแห่งกำลังหมุนของโลก  เพราะมนุษย์เป็นผู้ทำให้โลกหมุนไป  และตนเองก็แล่นติดไปด้วย,  นี่คือการหมุนแห่งล้อของสังสารวัฏฏ์  อันเป็นทุกข์ทรมาน !

"บันทึกนี้เป็นแบบการสื่อสารทางเดียว (ไม่ให้แสดงความคิดเห็น) ด้วยมีเจตนาเพียงเพื่อให้ผู้อ่านได้รับรู้รสธรรม ส่วนผู้อ่านจะมีความคิดเห็นประการใด ผู้ถ่ายทอดไม่ประสงค์จะรับรู้ถึงความคิดเห็นนั้น ด้วยผู้ถ่ายทอดเองก็ไม่มีสติปัญญาพอที่จะขยายความให้มากกว่านี้ได้ ผู้ถ่ายทอดเป็นเพียงผู้ส่งสาร ผู้รับสารจะเห็นเป็นประการใด โปรดใช้วิจารณญาณใคร่ครวญโดยอิสระเถิด"