เส้นทางชีวิต

                                ณ  ซุปเปอร์มาร์เกตแห่งหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี  ขณะที่ดิฉันกำลังเลือกดูสินค้าอยู่  มีเสียงทักทายจากคนข้าง ๆ “สวัสดีค่ะ  ใช่อาจารย์สุภรณ์ไหมคะ”  ดิฉันตอบว่าใช่ค่ะ  เพ่งพิศสักครูดิฉันก็นึกออกว่าคนที่ทักคือศิษย์เก่าเมื่อ 27 ปีที่แล้ว  ปัจจุบันเธอเป็นพยาบาล  บ้านเดิมอยู่ตำบลดอนเขือง  เธอมากับลูกสาว  ท่าทางเธอดีใจมากที่พบดิฉัน  เธอเล่าให้ดิฉันฟังว่า  เมื่อคืนพึ่งจะนอนคุยกับลูกสาวเรื่องการเรียน  ลูกสาวของเธอบอกว่าเรียน  ม.ปลาย  วิชาเรียนเพิ่มมีฟิสิกส์  ชีวะ  เคมี  พอเอ่ยถึงวิชาเคมีเธอเล่าให้ลูกสาวฟังว่าสมัยแม่เรียน ม.ปลาย  แม่เรียนวิชาเคมีเข้าใจมากที่สุด  สนุกที่สุดและชอบมากที่สุดแล้วก็เล่าเกี่ยวกับการสอนของดิฉัน  วันรุ่งขึ้นคือวันนี้มาพบดิฉันแบบไม่คาดฝันเลยดีใจมาก ๆ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกับดิฉันบ่อย ๆ ทุกครั้งที่เกิดก็เป็นปลื้มเล็ก ๆ แต่สุขใจนาน  ดิฉันเป็นเพียงครูธรรมดาคนหนึ่ง  อายุราชการตอนนี้ก็อยู่ในเกณฑ์ที่ต้องนับถอยหลังแล้ว  10…9……ตั้งแต่เริ่มบรรจุรับราชการจนถึงปัจจุบันสิ่งที่ดิฉันสม่ำเสมอคือพยายามเข้า-ออก  สอนตรงเวลามากที่สุด  พูดจากับนักเรียนด้วยคำพูดไพเราะ  นักเรียนไหว้ดิฉันก็รับไหว้ด้วยมือพนม  ที่สำคัญคือดิฉันจะเตรียมการสอนทุกครั้ง  แม้ว่าเนื้อหานั้นจะสอนมาหลายครั้งแล้ว  วิชาเคมีมีความรู้ที่ต้องจำ  ต้องคำนวณและมีการทดลอง  ในส่วนของการให้ความรู้  ดิฉันจะเตรียมความรู้โดยเปิดตำราหลายเล่มเลือกตัวอย่าง  เตรียมคำถามโดยนึกจำลองว่าตัวเองเป็นนักเรียน  เรียนตามที่เตรียมจะรู้เรื่องหรือไม่ถ้าไม่ก็ปรับเปลี่ยน  จัดกิจกรรมให้นักเรียนได้คิดได้ทำตลอดคาบ  เมื่อนักเรียนมีคำถามไม่หงุดหงิดหรือเบื่อที่จะตอบคำถาม  นักเรียนเขาจะมีความสุขในการเรียน  เมื่อสิ้นปีการศึกษาดิฉันให้นักเรียนเขียนแสดงความรู้สึกในการเรียนวิชาเคมีกับดิฉัน  หนึ่งในหลาย ๆ ข้อความคือ  “ขอบคุณทุกคำตอบนะครับ  ผมรู้สึกดีมาก ๆ”  เจ้าของประโยคนี้ปัจจุบันได้ทุนการศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ประเทศญี่ปุ่น  ในส่วนของการทดลองก็พยายามจัดให้ทำการทดลองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ตามเวลาที่จำกัดของทางโรงเรียน  มีอีก 1 เรื่องที่สำคัญมาก ๆ คือการตรวจความถูกต้องของงานที่มอบหมายนักเรียนด้วยตัวครูเองไม่ว่าจะเป็นผลการสอบก่อน-หลังเรียน  สมุดแบบฝึกหัดและรายงานการทดลอง  ระบุคะแนนชัดเจน  เขียนสูตรเคมีผิดให้แก้ไข 1 คำผิดต่อ 20 คำถูก  ให้คะแนนการพัฒนาตนเองถ้างานครั้งหลังดีขึ้น  กรให้แก้สูตรที่ผิดมีเสียงตอบกลับมาว่า “อาจารย์ขา  หนูผิดแค่ครั้งแรกครั้งเดียว  หลังจากนั้นหนูไม่ผิดเลย  เพราะต้องระวังและตรวจสอบทุกครั้ง”  เรื่องสำคัญอีกเรื่องคือต้องไม่ลาราชการในวันที่มีการเรียนการสอนเพราะครูขาดชั้นเรียนบ่อย ๆ จะทำให้การเรียนรู้ไม่ต่อเนื่อง  ทำให้นักเรียนเบื่อและเลิกสนใจเรียนได้   นี่คือเรื่องเล่าของครูธรรมดาคนหนึ่ง  กับภูมิใจเล็ก ๆ ที่สะสมมานาน