ผมไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มของเด็ก ๆ ... แต่ผมก็เชื่อว่าพวกเขาจะยังไม่สิ้นหวังต่อกระบวนการทางการศึกษา

วันจันทร์ที่ผ่านมา  (2  กรกฎาคม) – <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังเสร็จสิ้นภารกิจคุณพ่อที่ต้องไปส่งคุณลูกที่โรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย  ผมก็ตัดสินใจเลี้ยวรถลงสู่หมู่บ้านในละแวกมหาวิทยาลัย  ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมได้รับการติดต่ออย่างไม่เป็นทางการจากนิสิตที่จบการศึกษาไปแล้วว่ามีชาวต่างชาติปรารถนาจะมอบทุนและอุปกรณ์การศึกษาให้เด็กนักเรียน    ผมไม่คิดที่จะรอให้เรื่องดังกล่าวเข้าสู่ “ระบบ”   อีกทั้งยังเชื่อว่า  “ความทุกข์ร้อน”  ของผู้คนก็ไม่เคยมีฤดูกาล  และไม่มีวันหยุดรอให้เราเข้าไปเยียวยาเป็นแน่แท้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>ผมใช้เวลาครึ่งวันอยู่ตามหมู่บ้านและโรงเรียน   โดยไม่ลืมที่จะโทรศัพท์มาบอกกล่าวมอบหมายให้ผู้ช่วยของผมจัดการเซ็นแฟ้มแทน –     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีโอกาสเข้าไปยังโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ห่างจากมหาวิทยาลัยร่วม  10  กิโลเมตร  และโรงเรียนแห่งนั้นมีนักเรียนระดับอนุบาล – ประถม  6   แต่ยกเว้นชั้นประถม  3  เท่านั้นที่ไม่มีนักเรียน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โรงเรียนแห่งนี้,  มีครู  3  ท่าน  …  ยุบรวมห้องเรียนเป็น  2  ห้องใหญ่   โดยให้เด็กอนุบาล  1, 2  และ ประถม  1 – 2  เรียนในห้องเดียวกันพร้อมครูผู้ชายในวัย 40  ปลาย ๆ   ขณะที่อีกห้องทำการเรียนการสอนรวมกันของชั้นประถม 4 -  6  ซึ่งมีครูผู้หญิงในวัย 40  ต้น ๆ  เป็นครูประจำชั้น   ส่วนอีกท่าน คือ  ผู้อำนวยการโรงเรียนในวัย  50  กลาง ๆ  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชุมชนแห่งนี้เป็นชุมชนขนาดเล็ก  40  ครัวเรือน   ท้องไร้ท้องนาได้ผลผลิตไม่ดีอันเป็นผลพวงของสภาพของดินและน้ำที่ไม่สมบูรณ์   ปีที่แล้วมีเด็กลืมตาดูโลก  1  ชีวิต  นั่นคืออานิสงส์ของการคุมกำเนิดที่มีประสิทธิภาพ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผู้ปกครองส่วนหนึ่งเข้ามาทำงานในตัวจังหวัดจึงพ่วงเอาลูกเล็กเด็กแดงเข้ามาเรียนในตัวเมืองด้วย  อย่างน้อยพอเลิกงานก็สามารถรับลูกกลับบ้านได้พร้อมกัน   โดยไม่ต้องกังวลว่าลูกจะวิ่งเล่นรอพ่อแม่อยู่ที่หมู่บ้าน –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โรงเรียนแห่งนี้ไม่ผ่านการประเมิน ฯ  ด้วยปัจจัยหลายประการ  ซึ่งผมขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้    แต่ก็เคยถูกนโยบายบีบให้ “ยุบ”  สถานศึกษาแห่งนี้เสีย   เพื่อนำนักเรียนอันน้อยนิดนั้นไปเข้าเรียนในโรงเรียนใกล้ ๆ  ที่มีระยะห่างกันในราว ๆ  3  กิโลเมตร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชาวบ้านลุกหือทัดทานนโยบายนั้นอย่างแข็งขัน    พร้อมทั้งการกล่าวอ้างถึงความจำเป็นนานาประการ  รวมถึงการสะท้อนอย่างหนักแน่นถึงวิธีคิดดั้งเดิมของชาวบ้านว่า  ชุมชนแห่งหนึ่งจะต้องประกอบด้วยโครงสร้างอันสำคัญ  คือ  “บ้าน – วัด – สถานศึกษา”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช่นนั้น,  ผมเองก็เข้าใจว่า “วัดและสถานศึกษา”  เป็นเสมือนสิ่งอาภรณ์อันทรงคุณค่าในทางวัฒนธรรมที่แต่งแต้มและยกระดับชุมชนให้ดูดีและมี   “ความหวัง”  ในทุก ๆ มิติของชีวิตและชุมชน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มของเด็กนักเรียนในโรงเรียนนั้นนัก   แต่ก็รู้ว่าพวกเขาลำบากยากแค้นอยู่ไม่น้อย   ค่ายหลาย ๆ ค่ายสัญจรไปสู่ดินแดนและหมู่บ้านอันแสนไกลจากมหาวิทยาลัย   ซึ่งหมู่บ้านและเด็กเหล่านี้ก็พลัดหลง  และถูกมองข้ามไปอย่างน่าสะท้อนใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มของเด็ก ๆ  …  แต่ผมก็เชื่อว่าพวกเขาจะยังไม่สิ้นหวังต่อกระบวนการทางการศึกษา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมอยากให้เขายิ้ม   เพราะรอยยิ้มของเขา  เป็นเสมือนรอยยิ้มของหมู่บ้าน  และเป็นเสมือนรอยยิ้มของโลก …     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมจะมาเป็นส่วนหนึ่งของรอยยิ้มของเด็ก ๆ  เหล่านี้ในอีกไม่ช้า … ผมสัญญากับตัวเอง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>