ผมต้องขอโทดพี่ด้วยนะค้าบที่ไม่มีเวลาเวะเข้ามาอ่านอารายดีๆๆอย่างนี้ เพราะรู้สึกว่าปี 3 งานก้อเยอะมากมาย รายงานส่งได้ทุกอาทิตย์ เวลาว่างให้ตัวเองแทบจะไม่มีค้าบ ขอโทษจิงๆๆนะค้าบ

        ตอนนี้ผมอยู่บ้านค้าบ ต้องกลับบ้านด่วนมากมายเพราะป้าอันเป็นที่รัก ที่เคารพ และที่เลี้ยงดูผมตอนแบเบาะนะได้เสียชีวีติเนื่องจากอุบัติเหตุ ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่นัก ตอนนี้ผมก้อเลยได้กลับแต่กลับพร้อมน้ำตา และกลับด้วยความไม่เต็มใจในเหตุผลที่กลับ ผมกลับบ้านในคืนที่ท่านเสีย คือพ่อมารับอ่ะค้าบ ผมถึงบ้านราวๆ ตี 5 อันดับแรกคือผมวิ่งไปกราบศพป้าผมด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ หลังจากนั้นผมก้อได้ทำในสิ่งๆนึงให้กับแก คือ ผมนั่งพิมพ์การ์ดเชิญเองกับมือ โดยไม่ได้มีการจ้างร้านแต่อย่างใด การ์ดทุกใบจะมีชื่อ แขกที่เชิญ ผมบอกกับทุกคนว่าผมไม่ให้พิมพ์ซอง แต่ทำเป็นการ์ดเชิญแทน โดยไม่ต้องใส่ซอง ผมนั่งทำทั้งว้นตั่งแต่ราว 06.00 ไปเสดราว 17.46  นี่คือสิ่งที่ผมได้ทำให้ป้าผมค้าบ

        แต่พี่ค้าบสิ่งที่พี่เสนอวันนี้ผมอดที่จะสงสารเด้กพวกนั้นไม่ได้เลยเพราะต้องเรียนรวมกันทีโดยไม่รุ้อีโน่อีแหน่ พี่ว่าเราจะจัดค่ายลงไปสู่ รร. นั้นป่ะค้าบ ค่ายที่ผมอยากเหง และเชื่อว่าพี่เองก้ออยากเห็นมันเกิดขึ้น

        " ค่ายปัญญาชนคนค่าย สู่ปัญญาชนคนบ้าน "

หรือพี่อยากจะให้เหมือนกับวาทะกรรมที่ผมเคยพุดไว้

   " เด็กไทบ้าน : ปัญญาชนที่ไร้ตัวตนของคนค่าย "

       วันนี้ต้องขอโทษพี่อีกครั้งนะค้าบที่ผมพุดเรื่องผมมากเกินไปแต่ผมอยากระบายบ้างนะค้าบ เพราะมันอึดอัดนะค้าบที่ ป้าผมเสีย ไม่โกดผมนะค้าบ พี่ชายที่รัก