คนหาดใหญ่ร้องซะเสียงดัง เลยเด่นกว่าเพื่อน เพราะเนื้อร้องต่างกัน ผมงี้แทบจะมุดโต๊ะเลยครับ

วันที่ 3 กรกฎาคม 2550

วันนี้เป็นวันอังคาร รู้สึกว่าเมื่อคืนหลับสบายกว่าคืนแรก แม้ว่าอุณหภูมิจะเท่าๆเดิม สงสัยเป็นเพราะว่าเริ่มชินกับบ้านพักตากอากาศแห่งใหม่ โทรไปคุยกับคุณแม่ของลูกๆ เธอถามว่าผมทนได้ไหม แหม เพื่อการประหยัดยามอยู่ต่างแดนนี่ไม่ต้องห่วงครับ พระเจ้ากำลังทดสอบผมอยู่ ต้องทนครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้การ round ก็ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ท้องไส้ผมกลับรู้สึกปั่นป่วน ออกตรวจคนไข้ที่คลินิกในช่วงเช้ารู้สึกว่ามันโครกครากชอบกล แต่อารามเป็นคนที่ไม่ยอมเข้าห้องส้วมที่อื่นที่ไม่ใช่ที่พักของตน จึงต้องทนอย่างสุดแรง วางแผนไว้ใจในว่า หากไม่ไหวจริงๆ จะขออนุญาตครูลีกลับที่พัก แต่โอ้โห กว่าจะเดินไปถึงก็ 15 นาที ไม่ตายก่อนหรือ อย่ากระนั้นเลย ห้องส้วมที่ภาควิชาก็น่าจะใช้ได้นะ ไม่หรอก มันไม่มีที่ฉีดน้ำ มีแต่กระดาษทิชชู แบบนี้ก็ตายเหมือนกัน เอาล่ะ ทน ทน ทน แล้วก็หายไปเอง ขอบใจลำไส้เพื่อนยาก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงเช้าผมตรวจกับครูลี 2 คน เพราะว่าอาร์ลีนยังไม่กลับมา เธอกลับฟิลิปปินส์คราวนี้เพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด ได้ข่าวว่าจะ CT scan ด้วย ไม่รู้ว่าจะดูอะไร เธอบอกว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอความดันโลหิตสูงขึ้นจนน่าต๊กกะใจ ตอนนี้ก็เลยเหลือผมกับดันดีเป็น fellow ที่น่าสงสารอยู่เพียง 2 คนเท่านั้น <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนบ่ายโมง เรามีประชุมประจำสัปดาห์ที่ภาควิชา วันนี้เป็น research meeting คุณหมออาร์เธอเสนอความคืบหน้าของการทำวิจัยร่วมกับฝรั่งเกี่ยวกับการใช้ยารักษาภาวะปัสสาวะไวเกิน กำลังจะเริ่มเก็บข้อมูลแล้ว ผมเคยเห็นเขาประชุมกับฝรั่งโดยใช้ internet ที่ได้ยินแต่เสียง ไม่ยักกะเห็นหน้า เชยชะมัด นี่ถ้าใช้โปรแกรมที่เห็นหน้าด้วยน่าจะดีกว่านี้ ไม่รู้ว่าเชยหรือขี้เหนียว ที่ไม่ยอมซื้อ webcam ส่วนคุณหมอหว่องฟุก registra หนุ่มที่กำลังจะเป็นหมอประจำหน่วยนี้ในอนาคตเขานำเสนองานวิจัยที่ร่วมทำกับฝรั่งเหมือนกัน เกี่ยวกับ registry system ของการผ่าตัดรักษาปัสสาวะเล็ดด้วย tape ชนิดต่างๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                จะเห็นว่า ที่นี่เป็นหนึ่งในศูนย์หลักของงานวิจัยแบบ multicenter เรื่องหนึ่งนั้นคงเป็นเพราะเขามีคนไข้มากมายในหน่วย เขาเก่งภาษาอังกฤษ คนที่ไปเรียนกลับมาก็มีเครือข่ายเพิ่มขึ้น งานวิจัยส่วนหนึ่งเป็นงานวิจัยที่มีบริษัทยาเข้ามาข้องเกี่ยวในการวิจัยยาของเขา ผมรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยสนใจว่าจะเป็นชื่อที่เท่าไหร่ในงานวิจัย แต่เขาสนใจในการร่วมงานมากกว่า น่าสนใจในแนวคิดของเขานะครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p>เมื่อเลิกประชุมก็จะแยกย้ายไปทำงานต่อ พอดีจูดี้เดินถือเค้กเข้ามาด้วย ผมถามว่ามีอะไร เขาบอกว่า วันเสาร์นี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของครูหาญ อ้าวแล้วทำไมเป่าเทียนวันนี้ ก็เพราะว่าเรามาประชุมกันพร้อมหน้ายังไงล่ะ นั่นคือคำตอบ งานนี้ร้องเพลง happy birthday กันอย่างสนุกสนาน ผมก็ร้องเหมือนกัน เต็มเสียงเลย แต่ช่วงท้ายของเพลงที่ว่า happy birthday,  happy birthday, happy birthday to you เขาร้องว่า happy birthday to dr Han, happy birthday to you เป็นไงครับ คนหาดใหญ่ร้องซะเสียงดัง เลยเด่นกว่าเพื่อน เพราะเนื้อร้องต่างกัน ผมงี้แทบจะมุดโต๊ะเลยครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p>ช่วงบ่ายนี้ตามตารางผมต้องทำงานวิจัย แต่เนื่องจากคนเราขาด ครูหาญจึงบอกให้ผมลงไปช่วงงานที่คลินิกก่อน แต่ปรากฏว่าช่วยงานก่อนนั้นก็เลยไปจนถึง 6 โมงเย็นเรียบร้อยโรงเรียน KK เลยครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p>กลับบ้านตอนหนึ่งทุ่มตามเวลาท้องถิ่น คุยกับเท็ดเล็กน้อยตามมารยาท เขาต้อนรับผมด้วยผลไม้ตะกร้าใหญ่ จากนั้นก็เดินไปซื้อของใช้ส่วนตัวที่ห้าง Mustafa บอกได้อย่างเต็มปากเลยว่า ผมไม่เคยถูกใจห้างนี้เลย เพราะว่าวางของไม่เป็นระเบียบ ไม่มีทางเดิน หาของที่จะซื้อไม่เจอ แต่ที่ถูกใจที่สุดน่าจะเป็นเพราะว่าอยู่ใกล้ และขายน้ำหอมมากมาย ผมพบยี่ห้อที่จะซื้อให้จิ๋มด้วย ผมถูกใจกลิ่น Kenzo มาตั้งนานแล้ว และที่นี่ก็มีให้เลือกมากมายเสียด้วย ปลายเดือนนี้คงได้จ่ายเงินอีกครั้ง