เมื่อไม่ได้เป็นครูจะมารู้ดีได้อย่างไรว่า....ครูเขาทำอะไรกัน อ๋อ..แน่นอน...ไม่ใช่จัดการเรียนรู้ให้บุตรหลานของท่านอย่างเดียวหรอก เรายังต้องทำอะไรอีกหลายๆอย่าง ที่ในหลักสูตรฝึกหัดครู...ไม่ได้จัดให้เราเรียนเลยสักเรื่อง เช่น...วันนี้ ประชุมตั้ง 2 ครั้ง แต่ละครั้ง ไม่ใช่ประชุมเสร็จแล้วเลิก เราต้องออกมาจากห้องประชุม และคิดที่จะทำอย่างไร ในระยะสั้น และระยะยาว ยังต้องเก็บนโยบายมาเล่าสู่ให้สมาชิกในกลุ่มฟังและเตรียมพร้อมที่จะดำเนินการ จะว่า...ก็รู้อยู่ว่า..เหนื่อย... ว่าลำบาก แล้วมาเป็น...ครูทำไมกัน นั่นล่ะสิ อ้าวแล้วทำไมไม่มองในมุมกลับ ที่คนหลายๆคนที่สมัครใจมาเป็นครูด้วยใจรัก ไม่รู้จักเบื่อ ไม่รู้จักหน่าย ทุกๆวัน เฝ้าคิดเฝ้าทำ ประพฤติปฏิบัติในสิ่งที่ดีงาม หวังว่าจะเป็นแบบอย่าง และมอบความรู้ เจตคติ ตลอดจนปลูกฝังกระบวนการทักษะปฏิบัติชีวิตให้กับนักเรียนน้อยๆทุกคน โรงเรียนไม่ใช่ได้เป็นแหล่งเรียนรู้อย่างเดียวแล้ว ไม่เหมือนกับที่เราทุกคนเคยเรียนมาในอดีตแล้ว โรงเรียนเป็นแหล่งวิทยาการ กระบวนการ เทคโน เทคนิค ให้นักเรียนได้เรียนรู้ ด้วยความถนัด ความสนใจ เพื่อนำไปใช้ได้เมื่อเรียนต่อในระดับสูงขึ้นไป ทำในสิ่งที่เคยทำ มาเป็นเวลานาน อะไรที่ว่าดี อะไรที่ว่าเหมาะสม ที่จะให้นักเรียน เป็นคนดี คนเก่ง และมีความสุข ครูทุกคนมีความปรารถนายิ่งนัก ก่อนจะลงไปสู่นักเรียน ครูก็ต้องพัฒนา และเรียนรู้ไปพร้อมๆกับนักเรียน เพราะยึดมั่นว่า...นักเรียนก็คือ โรงเรียนของครู ทำในสิ่งที่เคยทำ..มาเป็นเวลานาน จนคิดว่า....ไม่สามารถจะทำอะไรอีกได้..นอกจากเป็นครู จะรู้สึกเจ็บปวดมาก ที่จะมาพูดเพ้อฝันในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ มันทำให้ครูที่มุ่งมั่น ใฝ่ฝัน ทำไปก็ไม่ได้ มันเสียกำลังใจของผู้ปฏิบัติ เหมือนเราเป็น หัวหมุดของเครื่องยนต์ที่ไม่มีความหมาย ทั้งๆที่เครื่องยนต์นั้น ไม่สามารถทำงานได้ ถ้าไม่มีหัวหมุดนี้
สวัสดียามเช้าค่ะพี่ชาย...พิสูจน์
ขอบคุณค่ะ คำประพันธ์ไพเราะมากๆค่ะ