ในชีวิตชอบอ่านหนังสือ...แต่ไม่เคยคิดว่าจะมาเป็นบรรณารักษ์

ตั้งแต่เล็กก็อยู่ในบรรยากาศของการอ่านหนังสือ...ที่บ้านค้าขายแบบมินิมาร์ทในปัจจุบัน มีการรับซื้อหนังสือเก่า เห็นรูปภาพในสตรีสาร หนังสือการ์ตูนก็ชอบ ตัดการ์ตูนมาแต่งตัว พอท่องอาขยานได้ ได้อ่านการ์ตูนโดเรมอนของเพื่อน ตอนประถม 3 ชอบมาก เห็นแม่ชอบอ่านนิตยสารบันเทิง ฟังนิยายวิทยุก็ประพฤติตาม พ่อบอกรับหนังสือพิมพ์จากเดลิเวอร์รี่โดยมอเตอร์ไซค์ ก็ติดตามอ่านนิยายด้วย เพราะที่บ้านสร้างทีวีช้ากว่าเพื่อนบ้าน และชอบไปดูหนังที่โรงหนังเล็กๆ ใกล้บ้านทุกสัปดาห์ จำได้ว่าติดใจเรื่องเพชรพระอุมาในเดลินิวส์มากถึงกับตัดเก็บ (ทำคลิปปิ้งเอง) ได้ฝึกทักษะภาษาอังกฤษเพราะอยากอ่านเรื่องนิทานในตำราเรียน โรงเรียนมัธยมก็สร้างบรรยากาศในการอ่านให้โดยไม่รู้ตัว มีนิยายให้อ่านเยอะมาก แต่ไม่จุใจจนต้องไปสมัครสมาชิกห้องสมุดประชาชนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่ออ่านนิยาย เคยแอบอ่านนิยายในชั้นเรียนจนครูจับได้และหาว่าเราใจแตก (แค่อ่านเรื่องหนี้สวาทตอน ม.3นี้น่ะ) อ่านเรื่องคู่กรรมประทับใจมาก เอาไปให้แม่อ่านด้วย ทำบาป...เพราะแม่บ่อน้ำตาแตกตอนโกโบริตาย อุตสาห์เจียดค่าขนมไปแอบซื้อคำสาปฟาโรห์จน วนเวียนอยู่ในห้องสมุดโรงเรียนเมื่อครูปล่อยเกาะ และหาที่สงบเย็นๆ หลบร้อน อยู่ในห้องสมุดประชาชน ห้องสมุดจังหวัดเพราะต้องทำรายงานและยืมนิยาย ทำงานพิเศษในร้านหนังสือในท้องถิ่น แต่ไม่เคยประทับใจกับบรรณารักษ์ท่านใด ใฝ่ฝันอยากเป็นครูและนางพยาบาลอย่างเดียว ไม่นึกว่าจะมาเป็นบรรณารักษ์ วิชาเอกที่หลงทางเข้าไปเรียนแล้วหลงรักในวิชานี้ไม่รู้ตัว เรียนจบก็ยังไปทำงานในร้านหนังสือต่างประเทศ ห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาอีก มีความสุขที่อยู่ในโลกส่วนตัวเวลาอ่านหนังสือ มีพัฒนาการการอ่านหนังสือขึ้นตามวัย และคิดว่าการอ่านนี้มีคุณค่าต่อชีวิต หนังสือชุดสุดล้ำค่ากว่าเครื่องเพชรคือ "เพชรพระอุมา"