บ.แบรนเนอร์ แบกมาแล้วครับท่าน หนักสุดๆๆ

เช้าวันจันทร์อันแสนสดใส อากาศดีมาก แต่ทำไมจูเนียร์ตัวน้อยๆอย่างฉันรู้สึกว่ามันไม่สดใสเอาซะเลย ไหนจะเป็นไข้หวัด ไหนจะมามาเจอเรื่องหนักๆ แต่เช้าเลย เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องติดป้ายแบรนเนอร์หน้าศูนย์ ไอ้เราก็อุตส่าห์มาเช้าเพื่อโทรตามเรื่องอีกรอบ เค้าก็รับปากซะดิบดีว่าจะมาแต่เช้า พอสายๆหน่อยช่างที่จะติดดันเบี้ยวงานซะงั้น รมณ์เสียของฉันเริ่มก่อตัวขึ้น แต่พอจะมีสติระงับไว้ (ท่องไว้เสมอ ขันติ เต๊อะ ขันติ) เอาว่ะ โทรไปบอกฝ่ายออฟฟิตของห้างมาติดตั้งให้ได้นี่ฟ่า เหมือนเรื่องจะเรียบร้อยง่ายๆ เพราะทางห้างบอกว่าเดี๋ยวจะส่งช่างมารับแบรนเนอร์ไปติดตั้ง แต่เปล่าเลยครับท่าน  บ่ายโมงแล้วยังไม่เห็นมีใครโผล่มาซักคนเลย จูเนียร์ตัวน้อยอารมณ์เริ่มขุนมัว โทรไปตามเรื่อง คำตอบทำใหฉันเริ่มเดือด (ขันติ กลายเป็น ขันแตก )  "ฝ่ายช่างไม่อยู่ในออฟฟิตคะ แล้วไม่มีพนักงานคนไหนสามารถลงไปเอาแบรนเนอร์ที่ร้านได้คะ กรุณานำแบนเนอร์มาฝากไว้ที่หน้าเคาเตอร์นะคะ ถ้านำมาทางเราสามารถติดตั้งให้ได้วันนี้"  กรรมมมมม วันนี้ฉันอยู่ รร คนเดียวด้วย แบรนเนอร์หนักยังกะ กระสอบข้าวสาร จะให้ฉันขนไปเนี่ยนะ (เงินค่าติดตั้งก็จ่ายนะเฟ้ย ทำไมไม่บริการเลยฟ่า ) แต่ทำไงได้ฟ่ะ จะรอพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ  เอาว่ะ เดินไปหารถเข็น แล้วไปขอความช่วยเหลือจาก พี่ รปภ ก็ได้  แต่ แม่เจ้า รปภ หายไปไหนหมดฟ่า ไม่มีแม้ซักคน จะให้เจ้าหน้าที่ของ รร.อื่นช่วยก็ไม่มีเพราะ รร.อื่นปิดวันจันทร์กันหมด  เริ่มมองเห็นชะตากรรมของตัวเอง จูเนียร์ตัวน้อยๆ ต้องไปยกแบรนเนอร์ขึ้นรถเข็น มันไม่ง่ายเลย ยกครั้งที่ 1 ยกครั้งที่ 2 ไม่ขึ้นเลย หนักมากกกกกก เริ่มท้อ เริ่มเหนื่อย เหงื่อตก อารมณ์เสียจัด  เดินไปหา รปภ อีกรอบ ไม่เจอครับท่าน รภป หายไปไหนกันหมด เนี่ยก็บ่าย 2 กว่าๆ เดินคอตกกับมา รร. นั่งทำใจอยู่ซักพัก เอาว่ะ เดินกลับไปห้องเก็บของอีกรอบ ยกครั้งที่ 3 ,4,5,6,7 ในที่สุดก็ได้ แบรนเนอร์มาอยู่บนรถเข็นจนได้ อารมณ์ตอนนั้นน้ำตาเริ่มซึม  55 เปล่าเศร้านะ ดีใจต่างหาก น้ำตาแห่งความดีใจ ภาระกิจสำเร็จ   แต่ พี่ ย่ง พี่ปองจ๋า  ขอเบิกเงินซื้อ เคาเตอร์เพนนวดแขนด้วยจ้า แบบว่าปวดแขนสุดๆ อิอิ                                                                 

                                                  0^O จูเนียร์ตัวน้อยๆ