คืนนี้เดือนฉาย นายพรานนอนอยู่กับคู่ชีวิตในห้องนอนโทรมๆ แสงจันทร์ส่องลอดมาทางหน้าต่าง ให้บรรยากาศอบอวน นึกถึงความหลังยังประทับใจมิรู้ลืม กลับมาจากข้างนอกด้วยความเหนื่อยยากทีไรก็มักจะได้รับการเอาอกเอาใจจากคู่ทุกข์คู่ยากทุกคราวไป เหนื่อยแค่ไหนก็หายเป็นปลิดทิ้ง ให้นึกขอบคุณขอบใจในความดีไม่ได้ โดยเฉพาะในเวลาเจ็บป่วยไม่สบาย นายพรานเยื้องกรายหันไปหอมแก้มภรรยาเบาๆ เพื่ออยากจะบอกโดยมิต้องบอกว่า “ฉันขอบใจเธอจริงๆ”<p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>                เงาแสงรำไรภายในห้อง ภรรยาเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเยื้องกรายซุกเข้าไปในอ้อมอกของนายพราน นายพรานเริ่มขยับมือไม้ ป่ายไปป่ายมาเบาๆ เพื่อจะบอกให้รู้ว่า ฉันกำลังจะทำอะไรบางอย่างอีกแล้ว เธอมิปัดป้องอันใด เพราะชีวิตนี้เป็นหนึ่งเดียวกับนายพรานแล้ว <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>                ขณะนั้น ตุ๊กแกซึ่งเกาะอยู่ฝาผนังเก่าๆ ยังไม่นอน เขามองเห็นนายพรานอยู่ตลอดเวลา เมื่อนายพรานกำลังจะรุกเร้าในภรรยาตน ตุ๊กแกจึงร้องออกไปพร้อมกับลากเสียงยาวว่า “ตับแก แอ แอ แอ แอ” ภรรยานายพรานสะดุ้งเฮือก นายพรานก็ปลอบโยนว่า “ไม่มีอะไรหรอก” สักครูหนึ่ง ตุ๊กแกก็ร้องอีกว่า “ตับแก แอ แอ แอ แอ” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>               จิ้งจกเห็นเหตุการณ์นั้นตลอด จึงร้องว่า “จุจุ”“จุจุ” พร้อมกับกระซิบเบาๆ ว่า “แกจะร้องทำไมของแกหะ เจ้าตุ๊กแก”“ก็ดูนายพรานเขาทำสิ หน้าไม่อาย” ตุ๊กแกกล่าว จิ้งจกก็ตอบโต้ไปว่า “เขาจะอายอะไร หรือแกไม่เคยทำ แก่น่ะยิ่งกว่าเขาซะอีกนะ กลางวันแสกๆ ยังไม่เว้น”“นั่นมันเรื่องของฉัน” ตุ๊กแกตอบโต้ จิ้งจกจึงเอ่ยขึ้นว่า “อืมม แล้วนายพรานกับภรรยาล่ะ มันเกี่ยวข้องอะไรกับแก” ตุ๊กแก “…?….”