การที่มีโรคประจำตัวถือเป็นสิ่งที่ทรมานและบั่นทอนจิตใจเป็นอย่างยิ่ง ครับ ผมอีกคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคกระเพาะอาหารอักเสบอย่างรุนแรง
จากประสบการณ์อันยาวนาน หลายสิบปีทำให้รู้ว่า การที่มีโรคประจำตัวถือเป็นสิ่งที่ทรมานและบั่นทอนจิตใจเป็นอย่างยิ่ง ครับ ผมอีกคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคกระเพาะอาหารอักเสบอย่างรุนแรง ทานยานานติดต่อกัน เริ่มตั้งแต่ 1 เดือน, 3 เดือน, 6 เดือน ติดต่อกันนานที่สุด คือ 3 - 5 ปี ปรากฎว่าโรคกระเพาะอาหารไม่ได้หายไปจากเราเลย ครั้งสุดท้ายคือหมอนัดส่องกล้องทำให้ร้ว่ากระเพาะอาหารเป็นแผลเรื้อรัง กินยาที่ว่าดีที่สุดก็หายเพียงชั่วคราว จนกระทั่งไม่มีทางเลือกอีกแล้ว คือรอการผ่าตัดในที่สุด ก็หันมาออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ค่อยเป็นค่อยไป สุดท้ายโรคกระเพาะอาหารที่เคยเจ็บปวดทรมาน ก็ไม่ได้แสดงอาการปวดให้เห็นอีกเลย ถือเป็นความโชคดีจริง ๆ
ตลอดระยะเวลา 2 ปี ไม่เคยไปพบหมอเกี่ยวกับโรคกระเพาะอาหารอีกเลย สมกับสุภาษิตของไทยที่ว่า "การไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ"
เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งครับ อยากให้ครูทุกคนสนใจสุขภาพตัวเองด้วย ศักดิ์เดช
เห็นด้วยกับแนวทางนี้อย่างยิ่ง ผมเคยเป็นภูมิแพ้ตั้งแต่เด็กจนถึงอายุ 18 พออายุ 19 ปีเริ่มวิ่งทุกวันอาการภูมิแพ้ก็ค่อย ๆ หายไป จนถึงปัจจุบันนี้อาการดังกล่าวหายไป แต่ถ้าทิ้งช่วงออกกำลังกายไปนาน ๆ ก็ดูเหมือนจะเริ่มเป็นใหม่ ถ้าไปวิ่งออกกำลังกายอาการดังกล่าวก็จะหายไป จึงทำให้เข้าใจคำกล่าวที่ว่า กีฬา ๆ เป็นยาวิเศษโดยแท้จริง ใครไม่เชื่อลองทำดู จะได้ไม่ต้องไปหาหมอหรือพึ่งพายาอีก เพราะตนเองนั่นแหละเป็นที่พึ่งของตน