ปัญหาไม่ได้อยู่ที่มหาดไทย แต่อยู่ที่ว่า เราจะคลี่คลายคำตอบที่เราเห็นต่างกันเองระหว่างคนที่ทำงานชุมชนอย่างไร

สัปดาห์ที่แล้วได้มีโอกาสคุยกับอาจารย์คณะสังคมสงเคราะห์  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  ท่านหนึ่งที่เราเคารพมาก     คุยกับท่านเรื่อง ร่าง พรบ. สภาองค์กรชุมชน

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่านบอกว่า  ปัญหาไม่ได้อยู่ที่มหาดไทย  แต่อยู่ที่ว่า เราจะคลี่คลายคำตอบที่เราเห็นต่างกันเองระหว่างคนที่ทำงานชุมชนอย่างไร    ด้านหนึ่ง ปราชญ์ชาวบ้านบางท่าน เห็นว่า กระบวนการของชุมชนควรเป็นไปโดยธรรมชาติ    จึงไม่เห็นด้วยกับการมี พรบ.</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยเหตุนี้  อาจารย์จึงเห็นว่า  การยื่นหนังสือสนับสนุนของนักวิชาการยังไม่สำคัญเท่ากับการหาทางคลี่คลายโจทย์ที่กล่าวถึงข้างต้น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ในความเห็นของอาจารย์  การให้กระบวนการชุมชนเป็นไปโดยธรรมชาติ  ก็เท่ากับปล่อยให้คนเหยียบเท้าเราอยู่โดยที่เราร้องไม่ออก หรือถูกห้ามไม่ให้ร้อง   ช่องว่างระหว่าง อบต.กับชุมชนยังมีอยู่มาก     ชุมชนต่างๆยังต่างกันมาก   การปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็ไม่ต่างกับปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม </p>     <p>คิดแล้วคล้ายๆ ปัญหากลไกตลาด   อะไรๆก็ปล่อยให้ตลาดทำงาน  ให้ตลาดทำหน้าที่จัดสรรทรัพยากร   แต่บนฐานสังคมที่ผู้บริโภคแต่ละคน มีอำนาจซื้อต่างกัน  ผู้ผลิตรายเล็กรายใหญ่มีฐานไม่เท่ากัน   ผู้ผลิต ผู้บริโภคมีอำนาจต่อรองไม่เท่ากัน   การปล่อยให้ตลาดทำงานไปตามธรรมชาติจึงเกิดผลที่ไม่พึงปรารถนาหลายประการ</p><p></p><p></p>