ต่อไปจะเปลี่ยนอะไร คงต้องให้ข้อมูลคนอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย คงจะช่วยไม่ให้เข้าใจผิดได้

        คนทำงานกับแม่ค้าในคาเฟ่ทีเลียหรือโรงอาหาร มักจะมีความผูกพันกันในรูปแบบหนึ่ง

บางคนก็เป็นลูกค้าประจำ กินข้าวกันจนได้ลด ได้แถม แม่ค้าก็มักจะจำว่าคนนั้นชอบกินสิ่งนี้ คนนี้ชอบกินสิ่งนั้น คนโน้นจู้จี้ คนนี้ใจเย็น

คุณๆ ว่าเป็นอย่างนี้ไหมคะ

    คิดๆ ดูแล้วก็ดีค่ะ เรียกว่ารู้ใจ เจอกันก็รู้สูตร ชอบเปรี้ยว ชอบเผ็ด ชอบหวาน ฯลฯ

   แต่..ความซ้ำๆ เดิมๆ แบบนี้แหล่ะค่ะ พอคิดเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นมาบ้าง...เป็นเรื่องเหมือนกัน     

    เหมือนดิฉันเองเมื่อก่อนชอบกินผัดไทค่ะ กินบ่อย จนแม่ค้าจำได้ เรียกว่าเป็นแฟนประจำกันเลย   แต่พอเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมสุขภาพ หันมาห่อข้าวกล้องไปกินเองได้เดือนสองเดือน....

 แม่ค้าผัดไท เดินมาถามว่า "สงสัยโกรธพี่หรือเปล่า ไม่เห็นมาซื้อผัดไทเลย"

ตอบไปว่า "ไม่ได้โกรธค่ะ แต่ว่าระยะหลังไม่ค่อยกินอาหารผัดๆ ค่ะ กินข้าวกล้องกับกับข้าวทำเองค่ะ"

แม่ค้า "เห็นหายไปเงียบๆ เฉยๆ ไม่มาซื้อกินเลย พี่ก็อดคิดไม่ได้น่ะซิ"

.....

 

มุมหนึ่ง(ดำๆ) ในใจ ก็เถียงตัวเองว่า เงินก็ของเรา สุขภาพก็ของเรา จะซื้อไม่ซื้อก็เรื่องเรา ทำไมต้องไปใส่ใจเขาด้วย

แต่อีกมุมหนึ่ง (เขียวๆ) บอกตัวเองว่า เห็นไหมล่ะ การเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง ค่อยเป็นค่อยไปก็คงดี เปลี่ยนทันที คนที่ได้ผลประโยชน์ประจำก็เลยคิดเตลิดเปิดเปิง ....เปลี่ยนตัวเองแต่ลืมนึกถึงคนที่เขารู้สึกผูกพันด้วย...ก็เสียน้ำใจไปเหมือนกัน

เลยต้องบอกตัวเองว่า ต่อไปจะเปลี่ยนอะไร คงต้องให้ข้อมูลคนอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย คงจะช่วยไม่ให้เข้าใจผิดได้

(เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการเป็นแฟนประจำบล็อก หรือการเมืองค่ะ)