เราจึงสรุปว่า พยายามพูดเรื่องงานกับเธอให้น้อยที่สุด เราจะได้ไม่ติดบ่วงแหของความซึมเซาไปด้วย

วันที่ 25 มิถุนายน 2550

วันนี้เป็นวันจันทร์ เริ่มต้นสัปดาห์ที่ 8 ด้วยความสดชื่นแต่เงียบเหงา ยังรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงลูกและคิดถึงเมียอยู่เหมือนเดิม วันนี้ยังเป็นวันแรกของการเปิดเรียนภาคที่ 2 ของเด็กๆชาวสิงคโปร์ ผมออกจากที่พักประมาณ 7 โมงเช้า ปรากฏว่าข้างนอกมีรถพลุกพล่านแล้ว เริ่มเทศกาลรถติดอีกครั้ง เด็กๆที่นี่เขาเรียนกันปีละ 3 เทอมครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                </p>ช่วงเช้าผมทำงานที่คลินิก มีคนไข้ใหม่ให้ซักประวัติและตรวจร่างกายราวๆ 5 คน คนไข้ใหม่ทุกคนผมจะเก็บสติ๊กเกอร์เอาไว้ เพื่อบันทึกลงใน logbook ซึ่งเป็นข้อกำหนดของแพทยสภา เขาจะสุ่มตรวจเรื่อยๆ แต่เรื่องนี้มีปัญหาเล็กน้อย เนื่องจากว่า ข้อกำหนดในใบประกอบวิชาชีพของ fellow อย่างผม เขาห้ามบันทึกเวชระเบียน แต่พวกเราได้รับอนุญาตจากทางโรงพยาบาลให้บันทึกได้ (เข้าใจว่าเป็นการอนุญาตภายในภาควิชามากกว่า) ไม่บันทึกไม่ได้ครับ เดี๋ยวถูกด่าเละ ดังนั้น ในวันนี้คุณจูดี้ เลขาครูหาญจึงกระซิบผมว่า อย่าบันทึกให้มันมากนัก เดี๋ยวถูกสุ่มตรวจขึ้นมาจะลำบากเปล่าๆ ผมก็บอกว่า ผมลงชื่อของ consultant ด้วยทุกครั้ง แต่นั่นแหละถ้าไม่อยากมีปัญหาก็ลงน้อยๆหน่อย อย่างนี้ก็เข้าทางผมสิครับ ดีเหมือนกัน ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องการเก็บสติ๊กเกอร์ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงบ่ายเป็นช่วงเวลาของการทำวิจัยของผม วันนี้คุณป้าไวรัสเตรียมเวชระเบียนให้ผมประมาณ 30 แฟ้ม ที่น่าตื่นเต้นคือ เธออนุญาตให้นำมาบันทึกที่ภาควิชาได้ นั่นหมายความว่าผมได้รับความไว้วางใจระดับสุดยอด (เขาว่างั้น) หลายคนตะลึง ผมใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงเพื่อจัดการไป 20 กว่าราย แล้วทยอยนำลงไปคืน เหลืออีกประมาณ 6 ราย พรุ่งนี้จะจัดการให้เสร็จแล้วส่งคืน จะได้ไม่เสียเครดิตเด็กดี ฮา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนเย็นก่อนกลับที่พัก ได้กินข้าวที่ Kopitiam พร้อมดันดี (ชื่อเล่นของ Fernandi) เลยปรับทุกข์กันเล็กน้อย รู้สึกว่าสัปดาห์ที่ผ่าน พวกเราเจอวิบากกรรมคล้ายกัน เพิ่งกลับบ้านเหมือนกัน คิดถึงลูกเมียเหมือนกัน และที่เรายังคล้ายๆกันก็คือ ความสามารถในการจัดการความเครียดคล้ายๆกัน ซึ่งก็คือการปรับทุกข์ดั่งเช่นวันนี้ อันเป็นมาตรการสำคัญในการลดความเครียด หรือ reflection ตามที่อาจารย์เต็มศักดิ์เคยปรารภไว้เมื่อคราวพักกับท่านยามแรกมา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ในบรรดา fellow ที่อยู่ด้วยกัน 4 คน จะมีก็แต่คุณพี่อาร์ลีนเท่านั้นที่เครียดที่สุด เธอจะบ่น รำพึงรำพันเสมอ ว่าเธอเหนื่อยแสนสาหัส เธอทำงานเหนื่อยที่สุด เธอต้องเขียนรายงานวิจัยให้ครูหาญมากกว่าใครเพื่อน (เพราะเธอเก่งภาษาอังกฤษมากกว่าใคร) เมื่อยามที่ผมคุยกับเธอก็พลอยรู้สึกหดหู่ไปด้วย เรื่องนี้สามารถรับรู้ได้เหมือนกันทั้งผมและดันดี เราจึงสรุปว่า พยายามพูดเรื่องงานกับเธอให้น้อยที่สุด เราจะได้ไม่ติดบ่วงแหของความซึมเซาไปด้วย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สองพี่น้อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     รูปนี้ พี่สาวกำลังหวีผมให้น้องสาว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พี่แป้ง           </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พี่แป้งครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องจ้า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท้ายที่สุดผมก็มาสะท้อนตัวเองในบันทึกนี้อีกที ก็เป็นอันสมบูรณ์แบบ</p>