จำเรียงรักษ์อักษรผ่านกลอนกาพย์        ด้วยซึ้งซาบรสกวีศรีสยาม
"สุนทรภู่"ครูกลอนกระฉ่อนนาม            ทั่วเขตคามใครอ่านพล่านอารมณ์
ครานิราศสาดรสบทเศร้าหวาน              ทุกถิ่นฐานรอยยังทั้งสุขสม
ถึง"บางพูดบางมะเดื่อ"เจือคำคม          ที่อกตรม"เหมือนตกตาล"เพราะหวานคำ
เพลงยาวสุภาษิตคิดคำสอน                  คมคิดซ่อนชักมาอย่าด่วนพร่ำ     
"อันลายมือนั้นคือยศ"ควรจดจำ            จะรักฉ่ำชังสิ้นเพราะลิ้นคน
"เสวยนั้นผันพระพักตร์ไปบูรพ์ทิศ          เจริญฤทธิ์ชันษาสถาผล"
 "อังคารม่วงช่วงงามสีครามปน             เป็นมงคลขัตติยาเข้าราวี"
"อย่าเดินกรายย้ายอกยกผ้าห่ม              อย่าเสยผมกลางทางหว่างวิถี"
"อย่าชิงสุกก่อนห่ามไม่งามดี                 เมื่อบุญมีคงจะมาอย่างปรารมภ์"
 "แม้นผัวเดือดเจ้าจงดับระงับไว้             อย่าพอใจขึ้นเสียงเถียงประสม
เขาเป็นไฟเราเป็นน้ำค่อยพรำพรม         แม้นระดมขึ้นทั้งคู่จะวู่วาม"
พระอภัยมณีคำกลอนสะท้อนปราชญ์     มรดกชาติจินตกวีศรีสยาม
วิทยายุทธสะดุดใจในพี่พราห์ม               รบคุกคามปี่ปัดกำจัดภัย
"ในเพลงปี่ว่าสามพี่พราหมณ์เอ๋ย           ยังไม่เคยชมชิดพิสมัย
ถึงร้อยรสบุปผาสุมาลัย                          จะชื่นใจเหมือนสตรีไม่มีเลย"
เพราะซาบซึ้งตรึงจิตจึงคิดสาน             สืบคำจารแจ่มวาจามาเปิดเผย
อีกมากมีที่เด่นกว่าเช่นเปรย                   เกินเอื้อนเอ่ยหมดสิ้นจินตกวี