นิราศภูเขาทอง

๏เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ
ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา 
สิ้นแผ่นดินลิ้มรสสุคนธา
 วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์ 

 ๏ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก 
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน  
ถึงเมาเหล้าเช้าสายหายก็ไป  
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน  

๏เห็นโศกใหญ่ใกล้น้ำระกำแฝง
ทั้งรักแซงแซมสวาทประหลาดเหลือ
เหมือนโศกพี่ที่ระกำก็ซ้ำเจือ
เพราะรักเรื้อแรมสวาทมาคลาดคลาย

๏เมื่อเคราะห์ร้ายกายเราก็เท่านี้ 
ไม่มีที่พสุธาจะอาศัย 
ล้วนหนามเหน็บเจ็บแสบคับแคบใจ
 เหมือนนกไร้รังเร่อยู่เอกา 

๏ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์ 
มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต 
แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร 
จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา 

๏จนเดือนเด่นเห็นกอกระจับจอก
 ระดะดอกบัวเผื่อนเมื่อเดือนหงาย 
เห็นร่องน้ำลำคลองทั้งสองฝ่าย 
ข้างหน้าท้ายถ่อมาในสาคร 
จนแจ่มแจ้งแสงตะวันเห็นพันธุ์ผัก 
ดูน่ารักบรรจงส่งเกสร 
เหล่าบัวเผื่อนแลสล้างริมทางจร
 ก้ามกุ้งซ้อนเสียดสาหร่ายใต้คงคา 
สายติ่งแกมแซมสลับต้นตับเต่า
 เป็นเหล่าเหล่าแลรายทั้งซ้ายขวา 
กระจับจอกดอกบัวบานผกา
ดาษดาดูขาวดังดาวพราย 

๏ทั้งองค์ฐานรานร้าวถึงเก้าแสก 
เผยอแยกยอดสุดก็หลุดหัก 
โอ้เจดีย์ที่สร้างยังร้างรัก 
เสียดายนักนึกน่าน้ำตากระเด็น 
กระนี้หรือชื่อเสียงเกียรติยศ 
จะมิหมดล่วงหน้าทันตาเห็น 
เป็นผู้ดีมีมากแล้วยากเย็น 
คิดก็เป็นอนิจจังเสียทั้งนั้น