นิราศเมืองเพชร

    ๏ถึงย่านซื่อสมชื่อด้วยซื่อสุด
ใจมนุษย์เหมือนกระนี้แล้วดีเหลือ 
เป็นป่าปรงพงพุ่มดูครุมเครือ
 เหมือนซุ้มเสือซ่อนร้ายไว้ภายใน 

    ๏โอ้พ่อแม่แต่ชั้นลิงไม่ทิ้งบุตร
เพราะแสนสุคเสน่หานิจจาเอ๋ย 
ที่ลูกอ่อนป้อนนมนั่งชมเชย
กระไรเลยแลเห็นน่าเอ็นดู 

    ๏ในลำคลองสองฟากล้วนจากปลูก
ทะลายลูกดอกจากขึ้นฝากแฝง 
ต้นจากถูกลูกชิดนั้นติดแพง
เขาช่างแปลงชื่อถูกเรียกลูกชิด 

    ๏ตะบูนต้นผลห้อยย้อยระย้า 
ดาษดาดังหนึ่งผูกด้วยลูกตุ้ม 
เป็นคราบน้ำคร่ำคร่าแตกตารุม
ดูกระปุ่มกระปิ่มตุ่มติ่มเต็ม 
ลำพูรายชายตลิ่งดูกิ่งค้อม
มีขวากล้อมแหลมรายดังปลายเข็ม 

เห็นปูเปี้ยวเที่ยวไต่กินไคลเค็ม
 บ้างเก็บเล็มลากก้ามครุ่มคร่ามครัน 
โอ้เอ็นดูปูไม่มีซึ่งศีรษะ
เท้าระกะก้อมโกงโม่งโค่งขัน
ไม่มีเลือดเชือดฉะปะแต่มัน
เป็นเพศพันธุ์ได้ผัวเพราะมัวเมา 
แม้นเมียออกลอกคราบไปคาบเหยื่อ
เอามาเผื่อภรรยาเมตตาเขา 
ระวังดูอยู่ประจำทุกค่ำเช้า 
อุตส่าห์เฝ้าฟูมฟักเพราะรักเมีย 
ถึงทีผัวตัวลอกพอออกคราบ 
เมียมันคาบคีบเนื้อเป็นเหยื่อเสีย 
จึงเกิดไข่ไร้ผัวเที่ยวยั้วเยี้ย
ยังแต่เมียเคลื่อนคล้อยขึ้นลอยแพ
 

    ๏หิ่งห้อยจับวับวามอร่ามเหลือง 
ดูรุ่งเรืองรายจำรัสประภัสสร 
เหมือนแหวนก้อยพลอยพรายเมื่อกรายกร
ยังอาวรณ์แหวนประดับด้วยลับตา 

    ๏เสียงชะนีที่เหล่าเขายี่สาน
วิเวกหวานหวัวหวัวผัวผัวโหวย 
หวิวหวิวไหวได้ยินยิ่งดิ้นโดย
 ชะนีโหยหาคู่มิรู้วาย... 

    ๏ทั้งหอยแครงแมงดามันหาคล่อง
ฉีกกระดองกินไข่มิใช่โง่ 
ได้อิ่มอ้วนท้วนหมดไม่อดโซ 
อกเอ๋ยโอ้เอ็นดูหมู่แมงดา 
ให้สามีขี่หลังเที่ยวฝั่งแฝง 
ตามหล้าแหล่งเลนเค็มเล็มภักษา 
เขาจับเป็นเห็นสมเพชเวทนา 
ทิ้งแมงดาผัวเสียเอาเมียไป 
ฝ่ายตัวผู้อยู่เดียวเที่ยวไม่รอด 
เหมือนตาบอดมิได้แจ้งตำแหน่งไหน 
ต้องอดอยากจากเมียเสียน้ำใจ
 ก็บรรลัยแลกลาดดาษดา...