“ถ้าเราแม่นในหลักการทำงานของเครื่องมือ เราก็สามารถคิดประดิษฐ์อะไรต่อมิอะไรได้เยอะแยะตามต้องการ โดยก็ยังคงความปลอดภัยไว้อยู่เสมอ”

เมื่อเอ่ยถึงวงจร...ใครๆก็อาจจะนึกถึงอะไรที่เกิดขึ้น...คงอยู่....แล้วก็ดับไป...(โชคดีก็ได้)เกิดใหม่...คงอยู่....แล้วก็ดับไปอย่างเช่นวงจรชีวิต….

   

 

ผู้เขียนเดินตามหลังอาจารย์ผู้ใหญ่อาวุโสทางวิสัญญีท่านหนึ่ง “รศ.นพ.สรรชัย  ธีรพงศ์ภักดี” วิสัญญีแพทย์  ภาควิชาวิสัญญีวิทยา  มหาวิทยาลัยขอนแก่น....

 

ได้เห็นภาพของท่านหอบหิ้ววงจรวางยาสลบที่ท่านคิดประดิษฐ์เอาไว้ใช้งานในภาควิชาวิสัญญีฯ มข.....เหล่านี้เป็นภาพที่มีปรากฏให้เห็นเป็นประจำ......ในงานประจำวันของเรา......

 

 

 .....อุปกรณ์เหลือใช้   ของทิ้งๆขว้างๆ   เช่นขวดน้ำอัดลม  กระบอกฉีดยาที่ไม่เปื้อนเลือด  สายยาง  ข้อต่อ...อื่นๆสารพัด  ที่อาจารย์มองเห็นว่ามันยังมีประโยชน์  สามารถนำมาประดิษฐ์อะไรต่อมิอะไรได้มากมาย…ในงานวิสัญญี.... 

 

จุดเด่นในนวัตกรรมหรือสิ่งประดิษฐ์ของอาจารย์ออกมาในรูปแบบของวงจรวางยาสลบเป็นส่วนใหญ่   ซึ่งออกมาในหลายรูปแบบ  ส่วนมากเน้นหนักทางด้านการประหยัดงบประมาณซึ่งสอดคล้องกับยุคของเศรษฐกิจพอเพียงตามกระแสพระราชดำรัส

  

  “ถ้าเราแม่นในหลักการทำงานของเครื่องมือ   เราก็สามารถคิดประดิษฐ์อะไรต่อมิอะไรได้เยอะแยะตามต้องการ  โดยก็ยังคงความปลอดภัยไว้อยู่เสมอ”  อาจารย์กล่าว 

 “ติ๋วเอาวงจรวางยาสลบที่ติ๋วทำออกมาเล่าในบันทึกบ้างก็ได้นี่  ทุกวันนี้เขาก็ยังใช้กันอยู่นี่นา  ใช่ไหม”  

ท่านกล่าวถึงวงจรวางยาสลบชนิดหนึ่งซึ่งผู้เขียนเคยได้รับแรงบันดาลใจจากท่าน.... 

 

ท่านแนะนำ และให้ผู้เขียนได้มีโอกาสช่วยนั่งประกอบวงจรวางยาสลบชนิดที่เรียกว่า Coaxial Circle และก็ได้เศษเสี่ยวการคิดดัดแปลงของท่านติดตัวมาบ้าง....

 

 

 

  

ท่านพูดคุยกับผู้เขียน  เมื่อผู้เขียนมองว่าสิ่งประดิษฐ์ของท่านน่าจะออกเผยแพร่โดยการเล่าในบันทึก GotoKnow เพื่อให้คนรุ่นเราๆได้เรียนรู้บ้าง....ซึ่งท่านก็ยินดี.......

 

 

 

 

  

วันนี้โอกาสดีค่ะ...จึงขออนุญาตอาจารย์สะกดรอยตามเข้าไปในห้องนักประดิษฐ์

 

.....ท่านกำลังทดลองวงจรวางยาสลบเด็กที่เรียกชื่อกันว่า...KKU Baby Ear(enclosed KKU pediatric circuit)  

 

และในโอกาสต่อๆไปผู้เขียนจะถอดเอาความรู้ความคิดของอาจารย์ออกมาเล่าสู่กันฟังค่ะ

 

…ผู้เขียนเห็นห้องนักประดิษฐ์แล้วมีความสุข   อุปกรณ์ต่างๆแม้ดูเผินๆว่ามากมายก่ายกอง   แต่เชื่อว่าแต่ละชิ้นที่อาจารย์เก็บไว้มันให้คุณค่าในงานอย่างมากมาย 

....ผู้เขียนกลับมามองโต๊ะวางหนังสือของตนเองที่บ้านบ้าง...

....มันไม่ต่างกันในการถูกวางอย่างมากมายก่ายกอง...แต่ต่างกันตรงคุณค่า.....ที่หากไม่หยิบมันขึ้นมาอ่านให้เกิดประโยชน์  ดังเช่นที่ อ.สรรชัยทำ...มันก็เป็นขยะดีๆนี่เอง......