บทเรียนของการขับรถยนต์
วันนี้มีเรื่องเล่าค่ะ เพื่อเตือนตนเองไว้เสมอ..เรื่องอุบัติเหตุ ......เมื่อไม่นานนี้เองค่ะ..บ่ายวันเสาร์ขับรถกระบะคันแกร่ง ( นิสสัน FRONTIER ) ออกจากห้องพักเพื่อกลับบ้านเยี่ยมแม่ วันนั้น...พอพ้นโค้ง...พบฝูงวัวที่คนเลี้ยงกำลังต้อนออกจากถนน....แตะเบรคอย่างเร็วแต่นุ่มนวล ไม่กล้ากดจนมิดกลัวรถเสียหลักพลิกคว่ำ...ปึก!..มองเห็นวัวตัวโตล้มทั้งยืน....วัวลุกขึ้นได้ดูเหมือนเขาจะไม่เจ็บ แต่เชื่อว่าเขาคงระบมไปหลายวัน ส่วนคนปลอดภัยค่ะแต่ใจหายแว๊บ!.....ใจเต้น..ตุ้มๆ..ต่ำๆ....(โอ้ย...เจอจนได้...)ส่วนรถยนต์คันแกร่ง....เดือดร้อนบริษัทประกันฯตามเคย...เปลี่ยนกันชนหน้าและไฟตัดหมอกใหม่
เหตุการณ์นี้เป็นบทเรียนสำหรับตนเองค่ะ ว่าต้องระวังให้มากกว่านี้ เพราะถนนตามชนบทต้องระวังทั้งเด็กๆที่ชอบขี่จักรยานริมถนน ทั้งสัตว์เลี้ยง ยิ่งใกล้ค่ำต้องระวังรถเกษตร ( อีโก้ง...อีแต๋น...) ซึ่งมักจะทำให้ใจหายใจคว่ำอยู่เป็นประจำ
มีใครพบเหตุการณ์ที่ทำให้ใจหายบ้างไหมเอ่ย....เล่าสู่กันฟังบ้างน่ะค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ Beeman
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
หญ้าบัวขา เรื่องนี้ของหญ้าบัวเขียนนานแล้ว แต่น่าสนเลยเข้ามาระวังตัวด้วยนะคะ อย่าซิ่งคะ เล้กเปิดดูหลายเรื่องอยู่ แต่ไม่ออกความคิดเห็นนะคะ นี่ก็ดึกแล้ว ตามจริงตอบยาวกว่านี่ ไม่รู้ไปกดปุ่มตรงไหน ความคิดเห็นที่เขียนไว้หายแวบไป วันหลังจะเข้ามาเยี่ยมเรื่องต่างๆอีกนะคะ บล็อคนี้มันนานมากแล้ว หญ้าบัวจะรู่ไหมน้อ ว่าเราเข้ามาเยี่ยมอ่านจะเที่ยงคืนแล้ว ราตรีสวัสนะคะ ดึกอีกแล้วคะ การบ้านมาใหม่วันนียังไม่แตะเลยคะ
หญ้าบัวขา ระวังนะคะขับรถ บนถนน เล็กก็เจอบ่อยคะ ออกไปขายประกันตามหมู่บ้าน แล้วก็กลับคำๆ และยิ่งไปเก็บเบี้ยประกัน ได้เงินพกกลับมามากด้วย ในหมู่บ้าน ขับรถไม่ค่อยขับเร็ว แล้วเวลาที่วัวจะเดินทางกลับบ้านตนเอง เข้าคอกนั้น บ่าย 5-6 อันนี้ระวังอยู่แล้ว แต่ก็มีวันหนึ่งฝนตกหนักมาก นำไหลท่วมทาง มองไม่เห็นถนน ถนนเส้นนั้นตอนเราไป มันก็ราบเรียบธรรมดา แต่พอฝนตก นำไหลแรง โดยเฉพาะถ้าเดินทางเข้าหมู่บ้านที่เป็นถนนลูกรัง ปรากฏว่า นำไหลเซาะเอาถนนแหว่งไปกับสายนำ แต่ด้วยที่ว่าตอนไปเป็นอย่างไร ตอนขากลับก็คงเหมือนเดิม แต่มันไม่ใช่ เพราะนำไหลพัดถนนแหว่งไป เป็นหลุมเย้อเร่อเลย แต่ตอนนั้นนำยังไหลท่วมถนนอยู่ มองไม่เห็นถนนแหว่ง ล้อรถข้างหลังตกลงหลุมที่แหว่งพอดี ถ้าตนเองแข็งแรง ก็จะยกมือเดียวได้เลย ออกจากหลุม ปรากฏว่าทำไม่ได้ ขับรถคนเดียวด้วย ยอมตากฝนลงมาขุดถนนให้มันราบเล็กลง เผื่อมันปีนขึ้นได้ ตัวเปียกปอนหมดก็ทำไม่ได้คะ โทรศัพท์กลับมาทางบ้าน ก็ไม่รู้จะบอกจุดให้มาหาตรงไหน เพรามันคำมือดึกแบบนี้แหละ 3-4ทุ่ม อยู่เพียงลำพังในป่าอ้อยคะแต่ในที่สุดก็มีชาวบ้านเขามาหากบ หรือ มาหากินยามกลางคืนนี่แหละ เขามาเห็นเลยไปตามเพื่อนที่หากินแถวนั้นมาช่วยยกล้อขึ้นจากหล่มคะ ตั้งแต่นั้นมาก็มีความระวังมากขึ้น โดยเฉพาะหน้าฝน และทุกวันนี้กลัวคนด้วย เพราะไม่ค่อยจะไว้วางใจคนเท่าไหร เหตุการณืไม่เหมือนเมื่อก่อนคะ ดึกแล้ว ราตรีสวัสนะคะ