จอมยุทธ์ที่ละทิ้งดาบ ไร้ดาบ ไร้กระบวนท่า แต่ทว่าใช้ปัญญาเป็นพลานุภาพในการสร้างสรรค์สังคม เป็นพลังของผู้ปฏิบัติ ที่เราเคยมืดบอด(อวิชชา)กับพลังเหล่านี้ เพราะเราเคยชินกับความรู้ในรูปแบบของ "ปัญญาผู้รู้" เราไม่ค่อยได้ใส่ใจ "ปัญญาของผู้ปฏิบัติ

เมื่อวานได้ขับรถและมีน้องสุภัทร ชูประดิษฐ์

 

สุภัทร ชูประดิษฐ์

P

นั่งคุยกันไปในรถด้วย เราผจญจราจรของเชียงใหม่ ทั้งจุดที่แออัด และการแบ่งเส้นทางจราจร ที่ชวนน่างงงันสำหรับผู้มาเยือน…ผมคนพื้นที่ก็มักจะหลงทางบ่อยๆ - - -โดยผมใช้เวลาค่อนข้างมาก และใช้เวลานั้น พูดคุยกัน<p>การที่มีโอกาสคุยกันในเวลาที่ว่างตรงกัน ทำให้ผมได้ซึมซับความรู้ ประสบการณ์ของน้อง ที่เล่าผ่านการพูดคุยฉันท์พี่น้อง ส่วนใหญ่เป็นประเด็นที่เรียนปริญญาเอกของน้องสุภัทร และวิพากษ์ ประเด็นการศึกษาของเมืองไทย แบบมุมมองคนหนุ่มอย่างพวกเรา ที่คุยกันได้ถูกคอ </p><p>ผมมองว่า เรื่องราวที่คุยกันมีคุณค่ามาก กับมุมมองของพวกเรา ผ่านประสบการณ์จริง เรื่องเล่า - ปัญหา -ทางออก - ข้อเสนอแนะ ที่มีคุณค่า ควรอย่างยิ่งที่จะเก็บผลึกผลการ small talk ในครั้งนี้ถ่ายทอดลงในบันทึก</p><h4>

นี่เองเป็นพลังของการพูดคุย
    • -การแสดงความคิดเห็นได้อิสระ ภายใต้จิตใจที่ดี มีความตั้งใจจริงในการพัฒนา เพื่อให้ดีขึ้น - - -จริงใจในการพัฒนา ประเทศเรากำลังต้องการผู้ที่ เข้าใจ - เข้าถึง-พัฒนา </h4><p>เราไม่ได้บอกว่า พวกเรา เข้าใจ - เข้าถึง -พัฒนา เสียทีเดียวนะครับ แต่มองว่า หากเราได้ขบคิดหาทางแก้ปัญหาสังคมกันอย่างจริงจังมีการจัดการความรู้เพื่อนำทุนทางปัญญามาพัฒนาประเทศเราจริงๆ ปัญหาไม่ยากที่จะถูกแก้ไขโดยปัญญา ไม่เสียเลือดเนื้อ</p><p>ช่วงหลังน้องสุภัทร ไม่ค่อยได้เขียนบันทึกเพราะ น้องบอกว่าไม่ค่อยมีเวลา และอาจะเลยถึงนึกประเด็นที่จะเขียนไม่ค่อยออก มีคำพูดหนึ่งที่มักได้ยินจากผู้ที่ถ่อมตัวทั้งหลายว่า "ความคิดยังไม่ตกผลึกพอ" </p><p>ผมคิดว่า ไม่จำเป็นหรอกครับ เพียงแต่เราฝึกสังเคราะห์เล็กๆ วิเคราะห์จากปรากฏการณ์ที่เราได้เรียนรู้ทุกวัน เหตุการณ์ใหม่ๆมีชีวิตชีวาเสมอ ไม่จำเป็นถึงขนาดตกผลึกก็ได้ หากอยากเขียนก็เขียนไป เป็นการฝึกตนเองในการเขียน ทักษะในการวิเคราะห์-สังเคราะห์ ซึ่งการเรียนในระดับปริญญาเอกของน้องสุภัทรก็จำเป็นอย่างยิ่ง</p><h3>เขียนออกมาเลยครับ- - -อยากคิดอยากเขียน ขอเพียงมีความตั้งใจ และเชื่อมั่นในตัวเอง พลังการเขียนการคิดผลักดันสังคมได้แน่นอน</h3><p>จอมยุทธ์ที่ละทิ้งดาบ  ไร้ดาบ ไร้กระบวนท่า แต่ทว่าใช้ปัญญาเป็นพลานุภาพในการสร้างสรรค์สังคม เป็นพลังของผู้ปฏิบัติ  ที่เราเคยมืดบอด(อวิชชา)กับพลังเหล่านี้ เพราะเราเคยชินกับความรู้ในรูปแบบของ "ปัญญาผู้รู้" เราไม่ค่อยได้ใส่ใจ "ปัญญาของผู้ปฏิบัติ"</p><h3>
จัดการความรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง ผสานปัญญาทั้งสองเข้าด้วยกัน ถือว่าเป็นอานุภาพที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมได้

</h3><p>ผมเชื่ออย่างสุดใจ</p><p> </p><p> </p>