เรื่องที่จะเขียนนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับตัวครูอ้อย .. กับผู้ชาย 2 คนที่ครูอ้อยรักมาก 
อันได้แก่  คุณพ่อ...กับพ่อบ้านของครูอ้อยเอง 
วันหนึ่งครูอ้อยเกือบจะประสบอุบัติเหตุ...เกือบถอยรถชนกับแท็กซี่ ใจหายใจคว่ำกับเหตุการณ์เส้นยาแดงผ่าแปด 
ครูอ้อยเล่าให้คุณพ่อฟัง...ดังที่ครูอ้อยเคยเขียนในบันทึกเรื่อง... คิดถึงคุณพ่อ  นั้น 
คุณพ่อเปรยว่า...พ่อยังไม่มีองค์จตุคาม...ไว้บูชาเลย  
ครูอ้อยรับปากคุณพ่อว่า...จะนำไปฝากคุณพ่อ  เพราะได้รับมากงานศพของคุณแม่ท่านผู้อำนวยการโรงเรียน... แสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณแม่ท่านผู้อำนวยการ 
และเพื่อนรักให้มา 2 องค์  ครูอ้อยบูชาไว้ในรถยนต์  และบนบ้าน 
แต่วันนั้นที่ไปบ้านคุณพ่อ...ครูอ้อยหยิบซองใส่องค์จาตุคามผิดไป  
 เมื่อถึงบ้านคุณพ่อ  ครูอ้อยก็มัวแต่สาละวนกับน้อง acer
คุณพ่อพิจารณา  แล้วก็เลือกองค์ที่เป็นของพ่อบ้าน...ที่พ่อบ้านรักมาก 
ครูอ้อยทั้งดีใจ...ที่คุณพ่อได้สิ่งที่อยากได้ไว้บูชา  แต่ไม่กล้าบอกว่า...เป็นของพ่อบ้าน 
ครูอ้อยก็เก็บความลับนี้ไว้นาน 
จนวันหนึ่ง..พ่อบ้านจะนำไปเลี่ยม  จึงถามถึง 
ครูอ้อยจึงเรียนไปตามตรงว่า.....คุณพ่อเลือกไว้บูชาแล้ว   เธอไม่ว่าครูอ้อยสักคำ  แต่บ่นว่า..เธอเป็นคนได้มา  เธออยากบูชาองค์นั้นไว้   เธอไม่กล้าให้ครูอ้อยไปทวงคืน 
แต่..เธอไปเลี่ยมองค์ที่มีอยู่และแถมสร้อยนิล..สวยมากให้อีก 1 เส้น 
 และบอกครูอ้อยว่า...เส้นนี้น่าจะเหมาะกับคุณพ่อมากกว่า  
ครูอ้อยจึงเก็บความรู้สึกต่อผู้ชาย 2 คนที่ครูอ้อยรักมากที่สุดว่า.......ดีใจมีความสุขที่คุณพ่อได้รับสิ่งที่รัก  แต่กลับ...เสียใจมีความทุกข์ที่พ่อบ้านเสียสิ่งรักไป...ในเวลาต่อมา....
โดยไม่พูดอะไรสักคำ