ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ที่ผ่านมา ผมลางานและเดินทางลงใต้ด้วยถนนหมายเลข ๔๑ เพื่อไปสะสางภาระกิจบางอย่าง หลายภาระกิจแม้จะไม่สมบูรณ์แต่ก็พอบรรเทาลงได้บ้าง นอกเหนือจากภาระกิจก็ไปศึกษาเรียนรู้เรื่องที่อยากรู้ (อยากไม่รู้จักจบจักสิ้น) ได้ข้อมูลมาอีกนิดหนึ่ง

   หลายเดือนก่อนผมไปร่วมงานโนราห์โรงครูแห่งหนึ่งในจังหวัดสงขลา และได้ถ่ายทำ VDO ไว้เพื่อเป็นข้อมูล รายจ่ายทั้งหมดเป็นเรื่องส่วนตัว เพราะตัวอยากรู้ จากนั้นมาจ้างสำนักวิทยบริการฯ ให้แปลงเป็น VCD ให้ ผมได้มอบ VCD ให้ผู้เป็นร่างทรงคนละชุด คือ ๑) แม่เฒ่า + น้าสาวใหญ่ (บ้านเดียวกัน) ๒) น้าสาวเล็ก โดยที่ผู้เป็นร่างทรงทั้งหมดมี ๓ ท่าน

   ก่อนลงไปใต้ครั้งนี้ ผมทราบเรื่องมาว่า น้าสาวใหญ่ ได้เจอเรื่องบางเรื่องที่ผมอยากรู้ จึงตั้งใจไว้ว่า จะต้องลงไปคุยรายละเอียดกับเจ้าตัว ตลอดถึงคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เรื่องที่ฟังมาแล้วมีดังนี้

   เมื่อวันวิสาขะที่ผ่านมา น้าสาวใหญ่ (แต่ตัวผอม) ได้จตุคามฯ มาองค์หนึ่งจากหลวงพี่ซึ่งเป็นญาติกัน (จำได้ว่า จำพรรษาอยู่วัดบนเกาะยอ) พร้อมกับคาถาบูชา (คาถาบูชานี้ พี่สาวของพี่สาวใหญ่นำมาให้ผมอ่านให้ฟัง ว่าจดถูกหรือไม่ เพราะท่านพูดรอบเดียว แล้วให้จำเอาเอง ผมก็อ่านตามที่ผมอ่านได้)

   สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ระหว่างที่น้าสาวใหญ่กำลังทานข้าวอยู่ (พ่อบ้านอยู่ข้างๆ ด้วย แต่ดูทีวีอยู่) เม็ดข้าวไปติดที่คอ จึงเลิกกินข้าวและเข้าไปในครัวเพื่อดื่มน้ำ แต่ก็ไม่หาย แล้วมานอน ค๊าก (ภาษาไทยกลางไม่รู้ว่าใช้คำอะไร) เพื่อให้สิ่งที่ติดคอนั้นออกไป จนสามีรำคาญและพูดไปว่า "ไปหาหมอไหม ไปหาหมอดีกว่ามั้ง" แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ สักพักหนึ่งเสียงน้าสาวใหญ่ก็หายไป  สามีเอะใจจึงหันไปดู เห็นน้าสาวใหญ่แน่นิ่งอยู่ จึงรีบไปเรียกแม่ (แม่เฒ่า) เพื่อจะมาดูว่า น้าสาวใหญ่เป็นอะไรกันแน่ ไม่นาน ได้ยินเสียงน้าสาวใหญ่พูดว่า "หลวงปู่ทวดในตู้" สามีจึงกุลีกุจอไปหาหลวงปู่ทวด (ทั้งน้าสาวใหญ่และสามีไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลวงปู่ทวดมีอยู่ในตู้) พบหลวงปู่ทวดที่ทำจากผงรูปหนึ่ง เสียงน้าสาวใหญ่บอกว่า "ให้แช่น้ำ" แต่สามีก็ชะงักเพราะจะแช่ได้อย่างไรในเมื่อเป็นพระผง "เดี๋ยวก็ละลายกันพอดี" "แช่ในน้ำ แช่ในน้ำ" เสียงน้าสาวใหญ่สัมทับมาอีก แม่เฒ่าจึงบอกว่า "ไปเอาน้ำใส่ขันมา จะได้แช่..เร็วๆ" สามีจึงรีบไปเอาน้ำและนำพระผงลงแช่ เสียงน้าสาวบอกมาอีกว่า "สวดชุมนุมเทวดา และเอาน้ำมาดื่ม" สามีสวดไม่ได้ จึงให้แม่เฒ่าสวดแทน หลังจากสวดเสร็จ จึงนำน้ำให้น้าสาวใหญ่ดื่ม เมื่อดื่มเสร็จ น้าสาวใหญ่ (ทั้งที่หลับตาอยู่) ก็จามครั้งเดียว ลืมตาขึ้นหายเป็นปกติ ปรากฏว่า เมื่อตรวจสอบ มีเม็ดข้าวเม็ดเดียวเท่าปลายเข้าสาร ติดอยู่ขอบปาก (นิดเดียวจริงๆ เป็นคำที่สามีเล่าให้ผมฟัง) ระหว่างที่ไม่รู้สึกตัวนั้นเอง น้าสาวใหญ่ได้ยินว่า "มีหลวงปู่ทวดอยู่ แต่ไม่บูชาเลย ไม่เอาใจใส่เลย" ..................................นี้คือเนื้อความที่ผมเก็บมาได้จากการถาม ๑) น้าสาวใหญ่ ๒) สามีของน้าสาวใหญ่ และมีแม่เฒ่าอยู่ด้วย ระหว่างที่เรากำลังนั่งทานข้าวกันไปและคุยกันไป

  ทีนี้ มาถึงหัวเรื่องที่ตั้งไว้ คืนวันเสาร์ ผมได้นำ vcd โนราห์โรงครูที่ถ่ายทำจากมือสมัครเล่นอย่างผมไปเปิดกับเครื่องคอมพิวเตอร์ แม่เฒ่าบอกให้ทราบว่า ทำไม ไม่มีตอนกลางคืนในคืนที่ ๒ ของงาน ผมก็บอกไปว่า "มีสิครับ ผมจำได้ว่ามี" จึงเปิดดูกัน และมีคนมาดูหลายคน รวมถึงน้าสาวใหญ่ด้วย ระหว่างที่ดูไปถึงตอนทรงลงนั่นเอง ผมเห็นผู้ทำหน้าที่เป็นร่างทรงคือน้าสาวใหญ่ โดยเฉพาะแม่เฒ่า ตั้งใจดูเอามากๆ แต่น้าสาวใหญ่ได้สติก่อน พร้อมกับหันไปมองแม่เฒ่าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจโดยพูดขึ้นว่า แม่น่ะ เดี๋ยวก็ดูจนลืมเวลาอีก วันก่อนดูจนลืมเวลาทีหนึ่งแล้ว" แม่เฒ่าจึงคลายความรู้สึกและบอกไปว่า "ไม่ลืมหรอกน่า" ผมได้โอกาส จึงถามว่า "แม่เฒ่าเป็นร่างทรงมากี่ปีแล้ว" แม่เฒ่าตอบว่า "หลายปีแล้ว" ผมถามต่อว่า "ถึงสิบปีไหม" น้าสาวใหญ่ซึ่งเป็นลูกก็ตอบเสริมมาว่า "มากกว่าสิบปี" ผมก็เอ่ยขึ้นว่า "โห..." พร้อมกับพูดต่อไปว่า "แล้วแม่เฒ่าไม่เคยรู้เลยหรือครับว่า ระหว่างที่ทรงลงนั้น แม่เฒ่าแสดงกิริยาอะไรบ้าง" แม่เฒ่าตอบว่า "ไม่เคยรู้เลย นี่แหละเพิ่งได้ดูจาก vcd นี้เอง" ทำให้ผมรู้สึกภาคภูมิใจว่า สิ่งที่ผมทำเพียงเล็กน้อยนี้มีประโยชน์ในการเป็นกระจกส่องได้ด้วย (กิเลสน้อยๆ) ผมหันไปถามน้าสาวใหญ่ (เพิ่งเป็นทรงใหม่ไม่นาน) ว่า เคยฝืนบ้างไหม ท่านตอบว่า น้าเคยฝืนเหมือนกัน คือไม่ยอมทำตามที่มีบางสิ่งมาทำ (เช่น ร่างกายที่เคลื่อนไหว ไม่ได้เกิดจากน้าเคลื่อน แต่ทุกอย่างเป็นไปเอง) แต่สิ่งที่ได้รับคือ รู้สึกปวดหัวเอามากๆ ปวดจนทนไม่ได้และต้องตามแต่ร่างจะเป็นอย่างไร" ท่านยังบอกให้ทราบอีกว่า "เวลาที่ทรงจิตใจอ่อนโยนลงนั้น จะรู้สึกเบา สบาย สว่างไสว แต่ถ้าทรงที่แข็งกร้าว ดุดัน ลง จะรู้สึกหนักเอามากๆ " ผมหันไปถามแม่เฒ่า แม่เฒ่าก็บอกอย่างเดียวกันคือ "ถ้าทรง...ลง จะรู้สึกหนักจริงๆ"

   มีอีกหลายเรื่องที่ผมถาม (ไม่ได้อัดเสียงเอาไว้) สำหรับหน้านี้คงเก็บได้เท่านี้ ยังมีเรื่องที่ทำให้ผมสงสัยอีกหลายเรื่องเช่น

  • โลกเรามี โลกอื่นจะมีไหม โดยเฉพาะโลกหลังความตาย คัมภีร์ทางศาสนาหลายศาสนากล่าวถึงโลกหลังความตายนั้นอยู่
  • การที่เราพูดในใจ นั้นคือภาษาพูดของโลกที่ไม่ใช่โลกเราหรือไม่
  • อาตมัน ในความหมายของฮินดู จะสามารถอยู่ในร่างเดียวของมนุษย์ได้หรือไม่
  • วิทยาศาสตร์บอกว่า ความคิดคือพลังงานของสสาร จิตวิทยาบอกว่า เรื่องที่กล่าวถึงนี้ ถือว่ามนุษย์เป็นโรคจิตชนิดหนึ่ง คือการหลอนจิตตัวเอง เรื่องที่จริงมันเป็นอย่างไรกันแน่
  • ผมเคยดูสารคดีที่ฝรั่งคนหนึ่งเขาไปอยู่ในเผ่าหนึ่ง จากนั้นก็กินน้ำอะไรสักอย่างร่วมกับเผ่านั้น และพบแสงสวยงามในอีกโลกหนึ่ง มันคืออะไร หรือโลกนั้นมีอยู่
  • จิตกับกาย แยกออกจากกันจริงหรือ หรือกายดับจิตดับ อย่างที่ธรรมชาตินิยมกล่าวถึง

   และอีกหลายคำถาม ที่ไม่สามารถยุติได้ ยิ่งถามยิ่งอยากรู้  

   ถึงตรงนี้ก็พบว่า กว่าเราจะรู้ว่า ลูกศรที่แทงอยู่ที่หัวใจเรานี้ใครเป็นคนทำ ทำจากไม้อะไร ใครเป็นคนยิง จะจับเขาได้อย่างไร ผมคงต้องสิ้นชีวิตเสียก่อนเป็นแน่....

   หมายเหตุ : ขอแสดงความขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง สำหรับบรรพบุรุษ แม่เฒ่าและน้า ตลอดถึงญาติๆ ทุกๆท่าน ที่มองกระผมในฐานะลูกหลานใกล้ชิด และให้ความเอ็นดูเสมอมา สิ่งที่ผมได้พบจากการศึกษานี้คือ ๑) ความเป็นปึกแผ่นของพี่น้องร่วมญาติสายโลหิน ๒) การแสดงออกถึงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ (และควรแสดงออกด้วย ทรัพย์สมบัติของบรรพบุรุษที่ท่านหามาจากหยาดเหงื่อแรงงาน ผู้เป็นลูกหลานนำไปขาย..มันไม่ควร ตนไม่ได้สร้างแม้แต่นิดเดียว จะมาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนั้น...มิควร) ๓) ความสำนึกในบรรพบุรุษ ที่ไม่ใช่ผู้ไปก่อนเรา หากแต่เราด้วย ที่จะต้องทำตัวให้ลูกหลานได้ถือเป็นแบบอย่างทีดี ควรแก่การสักการะบูชา