เกือบสิบปีแล้วที่ฟ้าได้มีโอกาสเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน AFS ณ ประเทศรัสเซีย
วันนี้อยู่ๆก็นึกถึงเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา อายุ 10 ขวบ ตาโต แก้มแดง ที่ทำเอาดำๆกะเหรี่ยงอย่างเราอายไปเลย
แต่อะไรๆไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด ฟ้าเป็นน้องคนเล็กของที่บ้าน เด็กชาย Misha เป็นลูกคนเดียว และแล้ว คนไม่เคยมีน้องมาเจอกับคนไม่เคยมีพี่ สงครามเล็กๆจึงเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ
ฟ้าว่าเด็กรัสเซียเนี่ยร้องไห้ง่ายมากๆๆๆ ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ทำการบ้านผิดก็ร้อง แม่ว่าก็ร้อง เจ็บก็ร้อง เอะอะอะไรก็ร้อง ฟ้าต้องคอยสอนว่าเด็กผู้ชายเค้าต้องเข็มแข็ง ไม่ร้องไห้กันง่ายๆหรอกนะ แต่ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่นัก
ถ้าเห็นเวลา Host Mom สอนการบ้านน้องแล้วจะหนาววว เค้าตบหัวกันเลย แรงด้วยนะ เล่นเอาฟ้าตกใจ ฟ้ารับหน้าที่สอนภาษาอังกฤษ mom บอกว่าตบหัวได้เลย โธ่ ใครจะไปกล้า ลูกเค้าทั้งคน แต่มันก็เป็นแค่ตอนแรกเท่านั้น คนเราเกิดการเรียนรู้ค่ะ หลังๆก็มีตบหัว ฮ่าๆๆๆ แต่ไม่แรงหรอกนะคะ ขำๆๆ
ฟ้าไปเข้าโรงเรียนที่รัสเซีย เข้าเรียนเกือบทุกชั้น ตั้งแต่เด็กเล็กยันเด็กโต ระบบการเรียนที่นี่ไม่เป็นสองรองใคร เด็กในห้องจะชอบตอบคำถามมากๆๆๆๆ แย่งกันยกมือจนน่ากลัว ถ้าครูไม่เรียกให้ตอบซะที ก็งอน แล้วก็ร้องไห้ แหม เด็กไทยเราจะได้แบบนี้ไหมหนอ ส่วนฟ้าก็นั่งเป็นเด็กโข่งอยู่หลังห้อง เป็นของเล่นชิ้นใหม่ให้เด็กๆเล่น
อาจเป็นเพราะรัสเซียเป็นคอมมิวนิสต์มานาน ทำให้ความรื่นรมย์ในชีวิตขาดหายไปบ้าง แต่เค้าเห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ เช่นหนังสือเรียน ไม่มีการซื้อค่ะ เค้าจะใช้วิธียืมจากห้องสมุด ทุกคนจะรักษาหนังสือ เพื่อน้องรุ่นหลังจะได้ใช้ต่อ หมุนเวียนกันไป
โรงเรียนไม่มีการตั้งชื่อ ใช้เรียงเลข โรงเรียน No.1 ไล่ไปเรื่อยๆ เพราะเค้าถือว่ามาตรฐานทุกโรงเรียนเหมือนกัน โรงเรียนก็จะเป็นตึก 3 ชั้นเหมือนๆกัน เข้าเรียนตามความใกล้บ้านอย่างแท้จริง ไม่ต้องมีการย้ายทะเบียนบ้าน เพื่อมีสิทธิ์จับสลากเข้าเรียนใดๆทั้งสิ้น
ยังไม่ได้เข้าเรื่องเด็กชายขี้แยเลย มัวแต่รำลึกความหลังอยู่ ไปเรื่องโรงเรียนซะอย่างนั้นตีสามกว่าแล้ว
ขออนุญาตไปนอนก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้จะมาเล่าเรื่องเด็กชายขี้แยต่อค่ะ
อ่าววววววว กำลังอ่านเพลิน ก็หนีไปนอนเสียนี่
งี้คนอ่านค้อนขวับ ๆ
กลับมาเขียนต่อไวไวนะค๊า รออ่านต่ออยู่ค่ะ
สวัสดีค่ะ
สนุกดีค่ะ ได้รู้ว่าเด็รัสเซียเขาเป็นอย่างไร