ฉันเพิ่งได้เรียนรู้ว่าเวลาแต่ละนาทีและวินาทีมันมีค่าเมื่อไม่กี่วันมานี้  มันไม่ใช่เพราะสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้เกิดขึ้น แต่มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวัน เพียงแค่ฉันไม่เคยจะฉุกคิดเท่านั้นเอง

   เรื่องมันมีอยู่ว่า  วันนั้นเป็นวันสิ้นสุดของการบันทึกเวลาเข้าออก โดยที่ตลอดทั้งเดือนฉันไม่เคยมาสายเลย แต่วันนั้นดันตื่นสายกระหืดกระหอบแทบตายกว่าจะแบกร่างอันบึกบึนมาถึงโรงเรียน พอลิฟท์ชั้นสามเปิดก้มลงมองนาฬิกา 8.45 (แย่แล้ว เบี้ยขยันของฉัน) สุดแรงเท้าเท่าที่มีพุ่งเต็มที่เข้าหาเครื่องตอกบัตร เดชะบุญ นาฬิกายังอยู่ที่ 8.45

ฉันรู้แล้วว่าทำไม 1 นาที มี 60 วินาที ฉันไม่เคยคิดว่าแค่วินาทีจะมีความหมายมากมายขนาดนี้  ในเดือนนี้ฉันไม่ได้แค่เบี้ยขยัน แต่ฉันยังได้รับบทเรียนอันยิ่งใหญ่ เรียนรูที่จะใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด เพราะฉันไม่สามารถย้อนมันกลับมาได้